เจ้าของเสียงตอบรับเมื่อครู่ก้าวออกมาจากพุ่มไม้ข้างทาง ในมือถือคันธนูเอาไว้ เขาเป็นบุรุษร่างสูงสง่า สวมอาภรณ์สีดำแซมแดงตัดขอบ งามสง่าจนบ่งบอกฐานะได้เป็นอย่างดี
หากมิใช่คนในราชนิกูลแล้ว จะเป็นผู้ใดได้อีก
หากแต่มิได้มีเขาเพียงผู้เดียว ยังมีชายฉกรรจ์อีกห้าหกคนตามออกมา แม้สวมชุดดำเรียบง่าย แต่ก็ดูออกว่าเป็นทหารจากวังหลวงไม่ผิดแน่
ฉีเจียลี่ “ข้ากับท่านไม่เคยมีเรื่องบาดหมาง ไฉนท่านจึงคิดเอาชีวิตข้า!” หากต้องตาย อย่างน้อยเขาควรรู้เหตุผลก่อนสิ
“เจ้าออกมาก่อนสิ แล้วข้าจะบอกเจ้า”
ฉีเจียลี่ครุ่นคิด.. ที่กำบังนี้เป็นเพียงพุ่มหญ้าแห้ง มันช่างไร้ประโยชน์สิ้นดี มิสู้เผชิญหน้า ทำใจดีสู้เสือจะดีกว่า
“ว่าอย่างไร เจ้าจะออกมาดีๆ หรือให้คนของข้าไปลากเจ้าออกมา…”
บุรุษร่างบางยอมคลานออกมาจากที่กำบังช้าๆ เขาอยู่ในท่าคลานสี่ขาคล้ายสุนัขค้างไว้ ฉเจียลี่ฉีกยิ้มไปก่อน หวังเปิดทางรอดให้ตนเอง
“นี่ๆ พวกท่านๆ.. มอ
