ย้อนกลับไปเมื่อสองชั่วยามก่อน ณ เรือนหมู่ตานฮวา อันเป็นส่วนหนึ่งของตำหนักไฉ่หง
พระชายาเยี่ยนฟางประทับนั่งสนทนากับเสี่ยวซิน อยู่ที่หน้าเรือนพัก บรรยากาศภายนอกดูคล้ายนายกับบ่าวพากันนั่งคุยเรื่องสัพเพเหระอย่างสำราญใจ ทว่าเสี่ยวซินกลับลอบมองไปยังพุ่มไม้หนาทึบเป็นระยะ เมื่อเห็นเงาร่างที่ซุ่มซ่อนอยู่เลือนหายไปแล้ว นางจึงรีบกระซิบรายงานเจ้านาย "พระชายา... ไปแล้วเพคะ"
ทันทีที่ไร้คนสอดแนม ท่าทีแสร้งเป็นสุขก็มลายหายไป กลายเป็นความวิตกกังวลเข้ามาแทนที่ มือเรียวโยนก้านดอกเหมยกุ้ยในมือทิ้งอย่างไม่ไยดี
"ข้าหวังว่าเจ้าเด็กซุกซนคนนั้นจะยอมกลับบ้านเสียที"
"นายน้อยอันฉีคงยังไม่ทราบว่าพวกเรารู้ความลับที่เขาแฝงตัวเข้ามานานแล้ว" เสี่ยวซินกล่าวเสริม
"เด็กดื้อรั้นเช่นเขาควรได้รับบทเรียนเสียบ้าง อยู่ที่นี่อันอันไม่อาจสุขสบายเหมือนอยู่ที่จวนท่านพ่อ ทั้งยังถูกบ่าวไพล่จิกใช้งานสารพัด หวังว่าความลำบากจะทำให้เขา
