ไป๋หลานนอนเอกเขนกอยู่บนเตียงของนางอย่างเกียจคร้าน เมื่อเห็นคนมาใหม่จึงเอ่ยทักด้วยน้ำเสียงขุ่นเคือง “หลี่น่า เจ้ากลับมาเสียที!”
“พี่ไป๋หลาน ไฉนท่านถึงมาอยู่ที่นี่!” ฉีอันฉีถามกลับด้วยความลนลาน
“ข้าอยู่ที่นี่?” นางขมวดคิ้วฉงน “ที่นี่เป็นห้องพักของเจ้า และเป็นห้องพักของข้าด้วยเช่นกัน หากข้าไม่อยู่ที่นี่ แล้วจะให้ไปซุกหัวนอนที่ไหนกัน”
“ไม่ใช่... ข้านึกว่าพี่ไป๋หลานยังทำงานในห้องเครื่องไม่เสร็จเสียอีก”
“ทำไมกัน? เจ้าแอบอู้งานหนีเที่ยวได้คนเดียวรึ! เจ้าทำได้ข้าก็ย่อมทำได้เช่นกัน!”
ฉีอันฉีเหนื่อยล้าเกินกว่าจะต่อปากต่อคำ เขาอยากจะรีบชำระล้างร่างกายและผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าที่ขาดวิ่นนี้ทิ้งเสีย ทว่าสายตาจับผิดของไป๋หลานยังไม่ยอมปล่อยไปง่ายๆ นางกระโดดลงจากเตียงแล้วเดินเข้ามาสำรวจร่างของหนุ่มน้อยที่หายหน้าไปหลายวัน
“หลี่น่า เจ้าไปทำอะไรมา? แล้วนั่น... ผ้าผืนนั้นมันอาภรณ์บุรุษมิใช่หรือ?”
ฉีอั
