ยามสนทยามาเยือน แสงสีส้มรำไรอาบไล้เทือกเขาสูงและผืนป่าสนอันกว้างใหญ่ ฝูงอาชาห้อตะบึงฝ่าลมหนาวมาได้ระยะหนึ่ง องค์รัชทายาทโจวเจี้ยนกั๋วออกแรงรั้งบังเ**ยนเมื่อสายตาปะทะเข้ากับโรงเตี๊ยมริมทาง
ที่นี่คือเขตชายแดนรอยต่อระหว่างเมืองเฮ่าจินและแคว้นเจิ้ง เขาจำได้ว่าเจ้าของโรงเตี๊ยมแห่งนี้คือ แม่นางหลิ่วหลงฟ่ง สตรีผู้มีเบื้องหลังไม่ธรรมดา นางเป็นถึงบุตรสาวคนโตของท่านชิงต้าฟูขั้นแปด หลิ่วหม่อเวิน ในเมื่อผ่านทางมาแล้ว องค์รัชทายาทจึงทรงปรารถนาทักทายพันธมิตรเพื่อกระชับสัมพันธไมตรีสักหน่อย
“หยุด!”
สิ้นเสียงผู้นำขบวน ทหารองครักษ์ทั้งหกต่างรั้งบังเ**ยนชะลอม้าโดยพร้อมเพรียง รวมถึงม้าสีน้ำตาลไหม้ของฉีเจียลี่ หยุดลงเช่นกัน ทุกคนลงจากหลังม้า องค์รัชทายาทขยับเข้าหาคุณชายฉีเจียลี่ เปรยว่า “หนทางข้างหน้ายังอีกยาวไกล ท้องไส้ก็มิอาจปล่อยให้ว่างเว้นได้ คุณชายฉี... เราพักที่นี่ หาอะไรรองท้องสักหน่อยเถิด”
“พ่ะย
