ท่ามกลางทัศนียภาพอันเงียบสงบของป่ากว้าง ท้องฟ้าครามสดใสเบื้องบนถูกบดบังด้วยเรือนยอดไม้หนาทึบ แสงแดดรำไรทอประกายระยิบระยับลงกระทบผิวน้ำในลำธารสายเล็กที่ไหลรินอย่างอ้อยอิ่ง หลังพุ่มไม้เขียวขจีที่ซ่อนเร้นจากสายตาผู้คน สองร่างหนุ่มฉกรรจ์กำลังพัวพันกันด้วยไฟปรารถนาที่ยากจะดับมอด
ฉีอันฉีใช้ฝ่ามือเรียวเล็กลดแรงปะทะโดยการดันไหล่หนาของท่านพี่ชุนเอาไว้ พลางหอบหายใจถี่กระชั้น "ช้าก่อน..."
"เจ้ามีอะไรจะพูด?" สุรเสียงทุ้มต่ำถามขึ้นด้วยลมหายใจหอบพร่า ขณะที่เขากำลังทอดกายอยู่เหนือร่างของหนุ่มน้อยผู้มีนัยน์ตาหวานเยิ้ม
"เวลาเช่นนี้ ไฉนท่านยังเอาเปรียบข้า" หนุ่มน้อยท้วงถามพลางปรือตามอง
"ข้าเอาเปรียบเจ้าอย่างไร?" ชายหนุ่มผู้ยังอยู่ในอาภรณ์ครบถ้วนชะงักงัน หยุดการเคลื่อนไหวทุกอย่างไว้ชั่วคราว
"ท่านดูสิ เสื้อผ้าของข้าล้วนถูกถอดออกจนสิ้น... แต่ท่านกลับยังสวมใส่มันครบถ้วน"
เมื่อได้รับคำอธิบาย องค์ชายอิ้งเย
