ดูเหมือนว่า สายฝนภายนอกตำหนักร้างเริ่มซาลงแล้ว บัดนี้ความทรมานจากฤทธิ์ยาปลุกกำหนัดอันร้ายกาจถูกขจัดปัดเป่าจนร่างกายขององค์ชายอิ้งเยว่กลับคืนสู่สภาวะปกติ... นายน้อยตระกูลฉีผู้เหนื่อยอ่อนซบหน้าลงกับหมอนฟางหลับตาพริ้มด้วยความเพลียแรง ส่วนหน่อเนื้อเชื้อกษัตริย์นอนตะแคงข้างเฝ้ามองชายาป้ายแดงของตนไม่วางตา ร่างทั้งสองมีเพียงอาภรณ์บางเบาปกปิดช่วงล่างไว้เพียงหมิ่นเหม่ ทิ้งกายท่อนบนให้เปลือยเปล่าท้าทายลมหนาว
องค์ชายอิ้งเยว่เอื้อมมือตรวจดูบาดแผลบนแผ่นหลังของฉีอันฉีอีกครั้ง ปลายนิ้วเรียวยาวลูบไล้รอยแผลนั้นอย่างทะนุถนอม ก่อนเอ่ยถามถึงที่มาด้วยความห่วงใย จนได้ความว่าผู้ที่สั่งลงทัณฑ์ฉีอันฉีนั้นหาใช่ใครอื่น แต่เป็นอัครมเหสีลู่เสียน ผู้มีจิตใจคับแคบนั่นเอง
“ตำหนักตงหยางเป็นเขตหวงห้าม คนนอกเยี่ยงเจ้าไม่ควรเฉียดเข้าใกล้แม้แต่ก้าวเดียว อัครมเหสีลู่เสียนทรงหวงแหนองค์รัชทายาทยิ่งกว่าสิ่งใด เจ้าปลอมเป็นสตรี ท
