ขณะที่องค์ชายอิ้งเยว่และฉีอันฉี ต่างส่งสายตาฟาดฟันกันอย่างไม่มีใครยอมใครนั้น เจ้าเป่าเป้ย ลิงทะโมนที่ยังคงยืนเด่นอยู่บนกิ่งไม้สูง มันรู้สึกเหมือนถูกทอดทิ้ง เมื่อเห็นว่าตนเองไร้ตัวตนในสายตาคนทั้งคู่ มันจึงหาทางเรียกร้องความสนใจอีกครั้งด้วยการปลิดผลท้อสุกแล้วปาออกไปสุดแรง
ผลท้อลอยละลิ่วผ่านอากาศเป็นเส้นโค้ง
จังหวะนั้น ฉีอันฉีกำลังแหงนหน้าจ้องตาท่านพี่ชุนอย่างเอาเรื่อง ผลท้อเกือบจะปะทะเข้ากับใบหน้าของเขาอยู่แล้ว หากมิใช่เพราะมือหนาของบุรุษที่อยู่ตรงหน้ายื่นออกมาสกัดกั้นไว้ได้ทันท่วงที ผู้เยี่ยมยุทธเช่นอิ้งเยว่มิต้องเสียเวลาหันมองเป้าหมายด้วยซ้ำ เขาเพียงสะบัดข้อมือเบาๆ ผลท้อลูกนั้นก็ลอยละลิ่วกลับคืนสู่ต้นตออย่างรวดเร็ว
“เจี๊ยก!”
ผลท้อกระทบเข้ากลางศีรษะเจ้าเป่าเป้ยอย่างแม่นยำราวจับวาง ลิงน้อยที่เจ็บตัวจนลนลานรีบกระโจนหนีหายไปในพุ่มไม้ทันที
เป็นครั้งแรกที่ฉีอันฉีหลุดหัวเราะออกมาอย่างสะใจ
