ทว่าจนแล้วจนรอด รัชทายาทเจี้ยนกั๋วก็มิกล้าปริปากบอกความจริง ทราบดีถึงผลลัพธ์ที่จะตามมา หากพระมารดาทรงทราบ มีหวังคงได้ลุกขึ้นมาอาละวาดจนวังสะเทือน และอาจถึงขั้นสั่งประหารหนุ่มน้อยของเขาให้ดับดิ้นเป็นแน่
“แคว้น... แคว้น...”
“เจี้ยนกั๋ว! เจ้าเป็นถึงองค์รัชทายาท ไฉนจึงมีนิสัยลังเลเช่นนี้ แค่คนที่เจ้าพึงใจเหตุใดจึงไม่กล้าเอ่ยนาม ต่อไปภายหน้าหากเจ้าเถลิงถวัลย์ราชสมบัติเป็นเทียนจื่อ เจ้าจะปกครองราษฎรทั่วแผ่นดินได้อย่างไร!”
เมื่อได้รับแรงผลักดันจนถึงที่สุด รัชทายาทจึงโพล่งออกไปว่า “ลูกพึงใจในบุรุษพ่ะเจ้าค่ะ!”
พระนางลู่เสียนที่กำลังยกถ้วยชาขึ้นจิบถึงกับสำลักจนหน้าดำหน้าแดง ทรงไอโขลกพรางกระแทกถ้วยชาลงอย่างแรง ก่อนจะหันมารัวฝ่ามือใส่บุตรชายไม่ยั้ง
“เจ้าลูกบ้า! เสียสติไปแล้วรึ! สตรีโฉมงามทั่วใต้หล้ามีไม่ถ้วนทั่ว กลับไม่เข้าตาเจ้า แต่เจ้ากลับบอกว่าชอบพอพวกบุรุษ! เจ้าลูกชั่ว เห็นทีข้าต้องสั่งสอนเจ้
