พอเปิดประตูออกมา ก็เห็นสตรีร่างท้วมยืนหน้ากลมเป็นซาลาเปารออยู่ก่อนแล้ว.. หวังเหอฉีกยิ้มจนตาหยี พลางโชว์ของกินในตะกร้าที่นางนำมาให้ฉีอันฉีดู
“หลี่น่า เจ้าดูของกินเหล่านี้สิ ล้วนน่ากินใช่หรือไม่?”
คนเปิดประตูถึงกับงุนงง เพราะปกติป้าเหอคนนี้เกลียดขี้หน้าทั้งเขาและพี่ไป๋หลานยังกับอะไรดี ไฉนวันนี้นางกลับมาถึงนี่ อีกทั้งมีของกินติดมือมาอีกต่างหาก อย่าบอกนะว่านางเอาของกินมาให้เขา.. หรือว่าป้าเหอจะถูกผีเข้า?
หนุ่มน้อยรีบเบี่ยงตัวเปิดทางให้สตรีหน้าซาลาเปาเดินเข้าไปข้างในแบบงงงง..
หลังจากนวยนาดโยกย้ายส่ายสะโพกเดินเข้ามา หวังเหอก็มองหาที่ว่าง นางเลือกโต๊ะข้างฝานั่น จัดแจงวางของกินทั้งหลายแหล่ลงตรงนั้น
วางเรียงของกินเสร็จสรรพ พลางกวักมือเรียก “พวกเจ้า ทำเฉยอยู่ไย รีบมากินสิ” หวังเหอหันไปทางฉีอันฉี “หลี่น่าเจ้าชอบกินเซาปิ่งมิใช่รึ! ยังมีขนมกุ้ยฮวา ถังหูลู่ หนวดมังกร เจ้าดูๆ ฝูหยวนจื่อ น่ากินใช่ห
