Isang linggo at tatlong araw na ang dumaan at nandito pa rin sa bundok si Rosana. Sinundo siya ng alalay ni Stan dahil dumating na raw no’ng huwebes si Stan pero wala siyang pakialam.
Ngayon ay nandito na naman ang tauhan at pilit siyang pinapasama. Ngunit matigas talaga ang dalagita, sa inis niya sa tauhan ay tinutukan niya ito ng itak.
“Señorita sige na hinihintay ka na ng asawa mo!” nagsusumamong pakiusap ng tauhan.
“Hindi ako sasama sa ‘yo at wala akong pakialam sa amo mo! umalis kana kung ayaw mong katayin kita dito!” sigaw niya. Mabuti nga at wala ang lolay niya kaya hindi siya napagalitan.
Kakamot-kamot sa ulo ang tauhan pababa ng bundok. Inis na tinusok ni Osang ang itak sa lupa.
Ang kapal ng mukha niya! aalis kasama ang kabit niya tas babalik tas— arghh! Buwesit siya!
“
