หวานใจเสือหาญ

-๑- เจอผู้ชายครั้งแรกก็จับมือ

ปั้ง!! ปั้ง!!

เสียงปืนดังลั่นกึกก้องไปทั่วป่ากับร่างเล็กของ หวานใจ ที่วิ่งหนีหัวซุกหัวซนอยู่ เธอจำได้ว่าก่อนหน้านี้เธอออกมาเดินเล่นกับน้องสาวต่างแม่ แต่อยู่ดีๆก็รู้สึกเหมือนโดนตีเข้าที่หัวแล้วสลบไป ตื่นมาอีกทีก็ถูกพวกผู้ชายร่างใหญ่สองสามคนจับเธอไว้อยู่ เกือบจะรู้สึกโชคดีที่หนีหลุดออกมาได้ แต่พอยิ่งวิ่งยิ่งเห็นว่าทุกพื้นที่เต็มไปด้วยป่าก็ไม่รู้สึกเชื่อคำว่าโชคดีในโชคร้ายอีก

หวานใจเป็นลูกสาวของพ่อเลี้ยงหิรัญคนใหญ่คนโตของภาคเหนือ พ่อเธอรวยล้นฟ้าแต่ถึงอย่างนั้นหวานใจก็อยู่ในบ้านด้วยสถานะของลูกสาวที่เกิดจากคนใช้เพียงเท่านั้น เธออาจจะถูกเลี้ยงดูมาเป็นอย่างดีดุจเจ้าหญิง แต่ผู้เป็นแม่ก็ยังถูกกดลงให้ต่ำต้อยแล้วเปนแค่เมียน้อยเท่านั้น แล้วยังถูกบีบบังคับให้เรียกเมียแต่งของพ่อว่าแม่ด้วย

แต่หลายต่อหลายครั้งที่สองแม่ลูกปฏิบัติดีกับเธอมาก จนเธอรู้สึกได้ว่าทุกคนก็คงมองว่าเธอเป็นครอบครัวเดียวกัน ถึงแม่จะไม่มีสถานะอะไร แต่อย่างน้อยการได้อยู่ในบ้านนี้ พ่อก็ยังให้เงินใช้ไม่เคยขาดตกบกพร่องและไม่ต้องลำบาก คิดว่าเท่านี้ก็น่าจะเพียงพอแล้ว

"หยุดเดี๋ยวนี้เลยนะมึง!"

ชายร่างใหญ่ที่วิ่งตามเธออยู่ตะโกนลั่น แต่หวานใจไม่ยอมหยุด เธอไม่อาจรู้ได้เลยว่าคนพวกนี้จับเธอมาทำไม แล้วน้องสาวต่างแม่ของเธอถูกจับไปที่ไหน เพราะตื่นมาก็เห็นมีเพียงตัวเองเท่านั้นที่อยู่ที่นี่ แม้การหนีอาจไม่มีทางรอดเลยในป่ากว้างแห่งนี้ แต่ว่าก็ดีกว่าอยู่กับคนที่ไม่รู้ว่าจับเธอมาทำไมเลยด้วยซ้ำ

หมับ!

"กรี๊ดดด ปล่อยฉันนะ!!"

หวานใจกรีดร้องลั่นถึงแม้จะรู้ว่าในป่านี้คงไม่มีใครได้ยินเธอ ก่อนจะถูกมือขนาดใหญ่ของชายที่ถึงตัวเธอก่อนอุดเข้าที่ปาก

เธอรวบรวมความกล้ากัดเข้าที่มือนั้นเต็มแรงแล้วกระชากผ้าที่ปิดหน้าอีกคนออก เห็นได้เพียงเลือนรางเสียงของพวกที่เหลือก็ดังขึ้น หวานใจรวบรวมแรงทั้งหมดที่มีถีบคนที่มัวแต่สนใจผ้าปิดหน้าของตัวเองออกไปไกลแล้วเริ่มวิ่ง โดยที่เธอไม่รู้เลยว่าเพียงไม่กี่ก้าวด้านหน้านั้นเป็นผาของน้ำตกสูงชัน

"กรี๊ดดดดดด"

ตู้ม!!!

สิ้นเสียงกรีดร้องก็ตามมาด้วยเสียงของเธอที่ตกลงไปในน้ำ ชายร่างใหญ่พากันยืนดูอย่างหัวเสียแล้วรีบพากันหนีกลับไปจากตรงนี้ น้ำตกสูงขนาดนี้ไม่มีทางเลยที่หวานใจจะรอดไปได้ เพราะพวกมันรู้ดีอยู่แล้วว่าเธอว่ายน้ำไม่เป็นจากข้อมูลที่ผู้ว่าจ้างให้มา

"ยายออกมาไกลเกินไปแล้ว ถ้าพี่หาญรู้ว่าฉันพายายมาถึงน้ำตกละแย่แน่เลย"

เพ้งพูดตามหลังยายแก่วัยเจ็ดสิบปี ถึงจะอายุมากแล้วแต่ก็ยังเดินเหินได้เป็นอย่างดี แต่ถึงอย่างนั้นการขัดคำสั่งของเสือหาญก็ไม่ใช่เรื่องที่ควรทำ ถุงเหนือเสือหาญจะคือยายนวลคนนี้ แต่สุดท้ายเพ้งก็จะโดนด่าอยู่ดี

"เอ็งอย่าพูดมาก เดินตามข้ามาเถอะ"

"โธ่ ยาย....นั่นมัน! คนรึเปล่ายาย"

ยายนวลเดินเข้าไปด้วยรอยยิ้มอย่างไม่รีรอ จนเพ้งเดินตามด้วยความแปลกใจ แสงแดดส่องกระทบกายเล็กของหญิงสาวที่พวกเขาไม่เคยเห็นหน้าค่าตามาก่อน เพ้งพลิกตัวหญิงสาวแล้วเอานิ้วแตะที่จมูกดูลมหายใจตามคำสั่งของยายนวล ถึงแม้จะรวยรินมากแต่ก็ยังมีลมหายใจอยู่

"เอ็งอุ้มนังหนูนี่กลับหมู่บ้าน"

"ห๊ะ! เอาจริงหรอยาย ใครก็ไม่รู้เนี่ย"

"คนจะตายอยู๋แล้ว เอ็งอย่าปากมาก ให้อุ้มก็อุ้มสิว่ะ"

ธาราวิหค

"พี่เสือหาญจ๊ะ พี่เสือหาญ!!"

หญิงสาวตัวเล็กอายุสิบแปดปีเต็มวิ่งมาด้วยความเร็วแล้วตะโกนเรียกชื่อเสือหาญไปด้วย กะทิ ตัวจี๊ดของหมู่บ้านถึงจะอายุยังน้อยแต่ก็ต่อปากต่อคำเก่ง ชอบใส่กางเกงขาสั้นกับเสื้อกล้ามวิ่งไปวิ่งาอวดโฉมอยู่ทั้งวันเป็นเรื่องปกติที่คนในหมู่บ้านเห็นจนชินตา ถึงจะดูเหมือนยั่วยวนแต่เป้าหมายเดียวของเด็กสาวก็คือเสือหาญเท่านั้นแหละ

"เจอไหมกะทิ?"

"ไม่เจอเลยจ้ะ กะทิให้คนในหมู่บ้านช่วยตามหาหลายคน ก็ไม่เจอยายนวลเลย"

"ไอเพ้งก็หายไป อาจจะไปกับไอเพ้งก็ได้นะพี่"

เสือหาญหันมองเสือโชคลูกน้องคนสนิทฝั่งซ้ายที่พูดขึ้นมา ทั้งที่บอกตลอดว่าไม่ให้พายายไปไหนไกล ถ้ายายนวลอยู่กับไอเพ้งจริงกลับมาคงต้องลงโทษซะบ้าง กำลังคิดหาวิธีลงโทษอย่างหงุดหงิดเสียงไอเพ้งก็ดั่งลั่นมาแต่ไกล

"หมอคมช่วยด้วยจ้า เร็ว!! ช่วย...."

"ไอเพ้ง!!!"

"พะ พี่หาญ ฉันไม่ได้บกพร่องในหน้าที่เลยนะ ยายให้ฉันนำหน้ามาก่อน"

เพ้งแทบจะทรุดลงตอนเห็นหน้าเสือหาญยืนอยู่แล้วมองด้วยสายตาคาดโทษ พยายามยิ้มแหยแล้วก้มมองคนที่เขาอุ้มมาด้วย โชคดีที่ตัวเล็กนิดเดียวถึงไม่ได้รู้สึกหนักอะไรมาก

"สรุปยายอยู่กับมึงหรอ ไปไหนกันมา รู้ไหมว่าคนเขาหากันให้วุ่นหมู่บ้าน แล้วไปอุ้มใครที่ไหนมาว่ะ"

"ฉันกับยายไปเจอผู้หญิงคนนี้นอนสลบอยู่ตรงน้ำตก ลมหายใจอ่อนมากเลย ไม่รู้จะตายไหม"

เสือหาญขมวดคิ้วด้วยความสงสัย ป่าลึกขนาดนี้จะมีหญิงสาวที่ไหนเข้ามาสลบอยู่ได้ ใช้นิ่วแตะลงที่จมูกดูว่าเป็นไปอย่างที่เพ้งบอกก่อนหน้าไหม แล้วก็รู้สึกได้ว่าลมหายใจรวยรินอย่างที่ว่า ถึงจะไม่ไว้ใจนักแต่การปล่อยให้มีคนมาตายที่นี่คงไม่ใชเรื่องดีอะไร

"กะทิ ไปตามหมอคมมาไป"

"จ๊ะพี่เสือหาญ"

กายเล็กขยับไปมาอย่างกระสับกระส่ายราวกับคนเจ็บปวด หมอคมเป็นหมอประจำหมู่บ้านที่เก่งที่สุดกำลังพยายามรักษา ใบหน้าที่ซีดราวกับศพนั้นถ้าเป็นคนอื่นที่ไม่ใช่ยายนวบก็คงไม่มีใครช่วยเหลือ เพราะดูเหมือนว่าคงจะสิ้นลมหายใจในอีกไม่นาน

"เป็นยังไงบ้างหมอ? นังหนูนี่จะรอดไหม?"

"รอดอยู่แล้วยายนวล แต่คงต้องให้พักฟื้นร่างกายสักหน่อย"

"ดี งั้นเอ็งอุ้มไปที พาไปไว้ห้องยาย"

เสือหาญขมวดคิ้วแล้วชี้มาที่ตัวเอง แค่ให้หมอมารักษาก็ถือว่าใจดีมากแล้ว นี่ยังจะให้คนอย่างเสือหาญอุ้มขึ้นไปส่งถึงบนห้องเลยหรอ แต่ก็ไม่สามารถขัดใจยายนวลได้อย่างเคย สุดท้ายก็ต้องช้อนหญิงสาวปริศนาคนนี้ขึ้นอุ้มแล้วพาไปด้านบนตัวบ้าน แล้วส่งที่ห้องของยายนวล กำลังจะวางลงบนโต๊ะไม้ตัวยาวแต่โดนตีเข้าแล้วสั่งให้อุ้มไปที่เตียง

"ยายจะให้นอนที่เตียงยายหรอ ใครก็ไม่รู้เนี่ย"

"นังหนูนี่เจ็บขนาดนี้ ได้ยินที่หมอบอกไหมว่าต้องพักฟื้น ก็ต้องนอนที่นอนนุ่มๆ"

"ยายไว้ใจเกินไปแล้ว เกิดคืนนี้ผู้หญิงคนนี้ตื่นมาฆ่ายายตอนหลับละ"

"พูดอะไรไปเรื่อย ดูสภาพนังหนูสิ แค่ลืมตายังไม่ไหวเลย"

"แต่ยาย...."

"ถ้าเอ็งกลัวขนาดนั้นคืนนี้ก็นอนกับยาย นั่น นอนตรงโต๊ะไม้นั่น"

เหมือนจะปฏิเสธไปแต่สุดท้ายกลางดึกก็หอบหมอนกับผ้าห่มมานอนในห้องยายนวลด้วยอีกคน มองดูยายที่สลับอยู่บนเตียงกับหญิงสาวข้างกายที่ยังไม่น่าไว้ใจ กระบอกปืนวางไว้ใกล้มือก่อนจะจัดแจงนอนบนโต๊ะไม้ ทิ้งตัวไปได้ไม่ถึงนาทีเสียงร้องก็ทำให้ลุกขึ้นมาดูอย่างหงุดหงิด

"เอ็งจะร้องทำไมเนี่ย ข้าจะนอน"

"ปล่อย ปล่อยฉันไป อย่า!"

"หรือจะโดนจับมา แต่ว่าใครจะกล้าจับมาไว้ที่ธาราวิหค"

เสือหาญครุ่นคิดอยู่ ผู้หญิงตัวเล็กแค่นี้ไม่มีทางเลยที่จะเข้ามาในป่ากว้างแบบนี้ได้ แต่ถ้าถูกจับมาอย่างที่ว่าแล้วใครละจะเป็นคนจับมาไว้ที่นี่ จู่ๆมือหนากถูกคนนอนละเมอคว้าไปแล้วจับไว้แน่น เสือหาญพยายามจะรั้งมือออกแผ่วเบาแต่ก็ไม่เป็นผล

"อะไรของเอ็งเนี่ย"

"ปล่อยฉันเถอะ! ปะ ปล่อย"

"เอ็งต่างหากที่จับข้าไว้ เอ็งนั่นแหละที่ต้องปล่อย"

ใครมาได้ยินเข้าก็คงจะว่าเสือหายบ้าไปแล้วที่มานั่งพูดคนเดียว หญิงสาวหลับเข้าสู่ห้วงนิทราอีกครั้งแล้วมือหนาถึงจะหลุดออกจากเกาะกุม เสือหาญลุกขึ้นกอดอกมองพิจารณา หน้าก็สวยขนาดนี้ ผิวยังขาวมาก ดูยังไงก็ลูกผู้ดีตีนแดงแน่ สงสัยจะโดนจับมาเรียกค่าไถ่ แต่ไอพวกเสือเลวที่ไหนมันทำ คิดได้เพียงเท่านั้นก็ก้มมองมือตัวเองที่โดนจับเมื่อครู่ มือเล็กนั่นนุ่มมากต่างจากมือเขาโดยสิ้นเชิง

"เอ็งนี่นะ เจอผู้ชายครั้งแรกก็จับมือเขาแล้ว ขนาดหน้ายังไม่ทันเห็นยังขนาดนี้ ถ้าฟื้นมาจะขนาดไหนเนี่ย"