5น้องสวยถูกใจผมมาก

1031 Words

“ดูท่าทางลูกชายของดิฉัน…คงจะพอใจหนูเบลล่าไม่น้อย” เสียงของอลิชาดังขึ้นอย่างโล่งอก พร้อมรอยยิ้มบางๆ ที่คล้ายจะผ่อนคลายความตึงเครียดบนโต๊ะอาหาร สายตาของเธอมองไปที่ลูกชายตัวเองอย่างเบาใจ ก่อนหน้านี้เธอแอบกังวลอยู่ไม่น้อย กลัวว่าเจไดจะพูดอะไรตรงๆตามนิสัย จนทำให้อีกฝ่ายอึดอัด แต่ตอนนี้…ดูเหมือนจะไม่ใช่แบบนั้น ลูกชายเอาแต่ยิ้ม เธอเองก็ไม่เคยเห็นเจไดเป็นแบบนี้ “ดูสิคะ ยิ้มไม่หุบเลย” เธอพูดต่ออย่างเอ็นดู เรียกสายตาของผู้ใหญ่หลายคนให้หันไปมองชายหนุ่มที่นั่งอยู่ตรงข้ามกับเบลล่า เจไดนั่งพิงพนักเก้าอี้อย่างสบายๆ ท่าทางของเขาดูผ่อนคลายเหมือนไม่ได้อยู่ในสถานการณ์ที่กำลังถูกบังคับ มือหนาวางสบายบนโต๊ะ ส่วนสายตาคมเข้ม… กำลังจ้องมองไปยังหญิงสาวฝั่งตรงข้ามอย่างไม่ปิดบัง เหมือนกับไม่มีใครอื่นอยู่ในห้องนี้ เบลล่ารับรู้ได้ถึงสายตานั้น มันทั้งตรงไปตรงมา…และน่าหงุดหงิดในเวลาเดียวกัน เธอพยายามไม่สนใจ แต่ก็อดจะรู้สึกอึดอัดไม่ได้ จู่ๆแม่ของเธอก็เอ่ยถามขึ้นด้วยรอยยิ้ม “ว่าแต่…เจได” ชายหนุ่มหันมามองเล็กน้อย “เบลล่า…สวยถูกใจลูกหรือเปล่า คำถามนั้นทำให้บรรยากาศบนโต๊ะเงียบลงทันที เหมือนทุกคนกำลังรอฟังคำตอบ เจไดยกยิ้มขึ้นช้าๆ รอยยิ้มที่ดูมีเลศนัยอยู่ในนั้น ก่อนจะตอบออกมาอย่างสุภาพ “ถูกใจมากครับคุณแม่” เขาพูดด้วยน้ำเสียงนุ่มลึก สายตายังคงมองไปที่หญิงสาวตรงหน้าไม่วาง “น้องสวยถูกใจผมมาก” คำตอบนั้นทำให้ผู้ใหญ่หลายคนยิ้มออกมาทันที แต่สำหรับเบลล่า…เธอรู้ทันแววตาเจ้าเล่ห์นั้น ดวงตากลมสวยตวัดขึ้นมองเขาอย่างไม่สบอารมณ์ ถึงกับถลึงตาใส่โดยไม่คิดจะปิดบัง เจไดกลับดูเหมือนจะสนุกกับปฏิกิริยานั้น รอยยิ้มมุมปากยิ่งลึกขึ้นกว่าเดิม ปู่ของเธอหัวเราะลั่นขึ้นมาอย่างอารมณ์ดี “ฮ่าๆๆ แบบนี้ผมก็ค่อยเบาใจหน่อย การแต่งงานจะได้เป็นไปอย่างราบรื่น” ปู่ของเจไดก็หัวเราะตาม “นั่นน่ะสิครับ ผมเองก็แอบคิดหนักอยู่เหมือนกัน กลัวว่าเจ้าหลานชายผมจะเกิดพยศขึ้นมา” ท่านหันไปมองเจไดแวบหนึ่ง ก่อนจะพูดต่อด้วยน้ำเสียงหยอกล้อ “แต่ก็อย่างว่าแหละครับ…หนูเบลล่าสวยซะขนาดนี้” “คงไม่มีผู้ชายคนไหนที่จะไม่ถูกใจ หรือเลือกจะปฏิเสธหรอกนะครับ ฮ่าฮ่า” เสียงหัวเราะดังขึ้นอีกครั้ง ปู่ของเบลล่าก็ยิ้มกว้าง “ขอบคุณครับคุณแฟรงค์เฟิร์ต เรื่องความสวย หลานสาวผมไม่แพ้ใครอยู่แล้ว” น้ำเสียงของท่านเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจ “จบโทจากต่างประเทศ หน้าตาทางสังคมก็ไม่ได้ขี้ริ้วขี้เหร่” “ยืนข้างหลานชายของคุณ…ยิ่งเสริมบารมีกันเข้าไปใหญ่” บทสนทนาของผู้ใหญ่ดำเนินไปอย่างราบรื่น เต็มไปด้วยเสียงหัวเราะและคำชื่นชม บรรยากาศดูอบอุ่น ราวกับทุกอย่างกำลังเป็นไปในทิศทางที่ดี อลิชาหันไปสะกิดลูกชายเบาๆ “เจได ตักอาหารให้น้องหน่อยสิลูก” “ได้ครับม๊า” เขาตอบรับอย่างเต็มใจ ก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบช้อนกลาง ตักอาหารหลายอย่างลงไปในจานของเบลล่าอย่างไม่รีบร้อน แต่หญิงสาวกลับไม่แม้แต่จะมอง เธอนั่งนิ่ง สายตาจ้องไปยังจานของตัวเองเหมือนไม่รับรู้ว่ามีอะไรเกิดขึ้น จนแม่ของเธอต้องสะกิดขาที่ใต้โต๊ะ “เบลล่า” น้ำเสียงของแม่มีความตำหนิเล็กน้อย “อย่าทำนิสัยไม่ดีแบบนี้ สงสารพี่เขา อุตส่าห์ตักอาหารให้” แม่เธอกระซิบเบาๆข้างหู พอให้ได้ยินกันแค่สองคน “โตแล้ว อย่าให้แม่ต้องบังคับ” คำพูดนั้นทำให้เบลล่าต้องกัดฟัน ในใจเธอเต็มไปด้วยความหงุดหงิด แต่ก็จำใจหยิบช้อนขึ้นมา ขณะเดียวกัน… เจไดมองภาพนั้นอยู่เงียบๆ แล้วก็ยกยิ้มเยาะขึ้นเล็กน้อย ‘คนนี้เหรอจะมาเป็นสามีฉัน…’ เบลล่าบ่นในใจอย่างหงุดหงิด ‘แค่นิสัยก็ไม่ผ่านแล้ว’ สุดท้ายเธอก็จำใจตักข้าวเข้าปาก เคี้ยวไปสองสามคำอย่างฝืนๆ แล้วทันใดนั้น “อ๊ะ…!! เผ็ด!” เสียงหลุดออกมาทันที เธอรีบคว้าแก้วน้ำขึ้นมาดื่มทันที น้ำเย็นไหลลงคอรวดเดียว แต่ความเผ็ดกลับพุ่งขึ้นมาที่ปลายลิ้นอย่างรุนแรง เบลล่าวางแก้วลงอย่างลนลาน มือเรียวยกขึ้นพัดปากตัวเองไปมา ใบหน้าสวยเริ่มแดงขึ้นเรื่อยๆ ดวงตาคลอไปด้วยน้ำตา “เป็นอะไรลูก” แม่ของเธอถามด้วยความตกใจ แต่เบลล่าตอบไม่ได้ ลิ้นของเธอเหมือนถูกไฟลวก แสบร้อนจนแทบพูดไม่ออก น้ำตาเริ่มไหลออกมาตามหางตา ปกติเธอแทบไม่กินเผ็ดเลย แต่เมื่อกี้… เธอเคี้ยวอะไรบางอย่างเข้าไป และมันคือ… พริกทั้งลูก ทันทีที่คิดได้ เบลล่าก็เงยหน้าขึ้น สายตาคมสวยมองไปยังชายหนุ่มตรงหน้า อย่างคาดโทษ เขายังคงนั่งพิงเก้าอี้ในท่าทางเดิม สีหน้าสงบ เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่ริมฝีปากของเขา… กำลังยกยิ้มมุมปากบางๆ แววตาคมเข้มเต็มไปด้วยความขบขัน เบลล่าจ้องเขาเขม็งทันที หัวใจเริ่มเดือดขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ เพราะจู่ๆเธอก็นึกขึ้นได้ว่า เมื่อครู่นี้อาหารในจาน เขาเป็นคนตักให้เธอเอง. ‘กลั่นแกล้งฉันใช่ไหม ได้ เบลล่าคืนให้ทุกดอกแน่’ เธอคาดโทษในใจ เพราะเหมือนตอนนี้เจไดจะเหนือกว่า “พ่อคะ แม่คะ คุณปู่ หนูขอคุยทำความรู้จักกับพี่เขาเป็นการส่วนตัวจะได้มั้ยคะ ” เบลล่าพูดกับผู้ใหญ่อย่างเหนียมอาย แต่นั่นมันแค่การแสดง ความจริงเธออยากกระโดดหยุมหัวคนตรงหน้าสุดๆ “อุ้ย!!ได้สิลูก เจไดจ๊ะ แม่รบกวนพาน้องไปเดินเล่นที ให้ผู้ใหญ่คุยเรื่องการจัดงานต่อ ” “ครับ ขออนุญาตนะครับคุณแม่ ” ผู้ใหญ่อนุญาต เห็นดีเห็นงามให้ทั้งคู่ไปเดินเล่นกัน เบลล่ารีบลุกและเดินออกจากห้องอาหารนำหน้าไป

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more