10 ลึกสุดใจ

1233 Words

แม่เงียบไปครู่หนึ่ง เหมือนกำลังชั่งใจว่าจะพูดต่อดีหรือไม่ สุดท้ายเธอก็ถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะพูดออกมาอีกเรื่องที่หนักกว่าเดิม “ความจริง…ยังมีอีกอย่างหนึ่งที่แม่ยังไม่ได้บอก” เบลล่าที่นั่งฟังอยู่เงยหน้าขึ้นทันที “อะไรเหรอคะแม่” แม่มองหน้าลูกสาวนิ่งก่อนเล่าต่อ “คุณปู่กลัวว่า ถ้าเกิดอะไรขึ้นกับท่านตอนนี้ พวกเราจะลำบาก” คำพูดนั้นทำให้เบลล่าฉุดคิด “หมายความว่ายังไงคะ” แม่พิงพนักเก้าอี้เล็กน้อย สีหน้าหนักใจอย่างเห็นได้ชัด “หุ้นที่คุณปู่ถืออยู่ในบริษัทท่าเรือ ถ้าวันหนึ่งมันต้องกลายเป็นมรดกตามกฎหมาย มันจะต้องถูกแบ่ง” เบลล่าขมวดคิ้ว “แบ่งให้ลุงเลโอด้วยเหรอคะ” “ใช่ ต่อให้คุณปู่ไม่อยากให้แค่ไหน แต่ตามกฎหมายแล้ว ลูกทุกคนมีสิทธิ์ในทรัพย์สินของท่าน ถ้าถึงวันนั้นจริงๆ หุ้นที่อยู่ในมือคุณปู่…อาจจะต้องถูกแบ่งครึ่งระหว่างพ่อของลูกกับลุงเลโอ ถ้าเป็นแบบนั้นก็เท่ากับว่าลุงเลโอจะเป็นผู้ถือหุ้นรายใหญ่” เบลล่ารู้สึกคิดหนักขึ้นมาทันที เธอแทบไม่ต้องคิดเลยว่า ถ้าหุ้นส่วนนั้นตกไปอยู่ในมือของลุงเลโอ สถานการณ์ของบริษัทจะเปลี่ยนไปทันที “เพราะอย่างนั้น คุณปู่ถึงคิดว่าทางเดียวที่จะกันเรื่องนี้ไว้ได้ คือจัดการหุ้นส่วนนั้นก่อน” “จัดการยังไงคะ” เบลล่าถามต่อ “ขายมันออกไป” “ขายเหรอคะ” เธอทวนคำอย่างตกใจ แม่พยักหน้าอีกครั้ง “ถ้าคุณปู่ขายหุ้นส่วนนั้นให้ใครสักคนก่อน มันก็จะไม่ถูกนับรวมในกองมรดกอีก ต่อให้วันหนึ่งเกิดอะไรขึ้นกับท่าน หุ้นพวกนั้นก็จะไม่ถูกแบ่งให้ลุงเลโอ ” เบลล่านั่งคิดตามอย่างช้าๆ “แล้ว…คนที่จะซื้อหุ้นส่วนนั้นคือใครคะ ” เธอถามต่อเสียงเบา แม่ตอบทันที “เจได” เบลล่าชะงัก “เขาเหรอคะ” “ใช่ และเขากับลูกจะต้องจดทะเบียนสมรสกันเท่านั้น ลูกก็จะมีสิทธิ์ในหุ้นส่วนนั้นด้วย” แม่เธอเล่าละเอียดยิบ “ตระกูลของเขามีอำนาจในธุรกิจขนส่งทางทะเลมานาน และที่สำคัญ…คุณปู่ไว้ใจเขา การขายหุ้นให้เจได จะดูเหมือนเป็นแค่ดีลธุรกิจธรรมดา มันสมเหตุสมผลกว่าการยกหุ้นให้พ่อของลูกเฉยๆ ซึ่งจะทำให้คนอื่นสงสัยทันที” เบลล่าก้มมองมือตัวเองเงียบๆ ทุกอย่างเริ่มต่อภาพเข้าหากันทีละอย่าง ทั้งเรื่องหุ้น เรื่องบริษัท และเรื่องการแต่งงานของเธอ สุดท้ายเธอก็เงยหน้าขึ้นมองแม่อีกครั้ง “งั้นการแต่งงานครั้งนี้ มันก็เป็นส่วนหนึ่งของแผนของคุณปู่เหมือนกันใช่ไหมคะ” ไลล่ามองลูกสาวนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะบอกอีกเรื่องที่ลูกสาวยังไม่เคยรู้มาก่อน “ปู่จะไม่ทำแบบนี้เลย ถ้าเมื่อเดือนก่อนปู่ไม่โดนลอบยิง ดีที่ปู่ยังรอดมาได้” น้ำเสียงของแม่เศร้าลงทันที “ทำไมหนูไม่รู้ล่ะคะ” “ปู่ไม่ให้บอกใคร” เบลล่างงไปหมด เธอไม่รู้เรื่องอะไรเลยสักนิด “เรื่องนี้ปู่ให้เก็บเป็นความลับก่อน เพราะยังหาตัวคนบงการไม่ได้ แต่ปู่มั่นใจมากว่าต้องเป็นคนใกล้ตัว ” “แม่หมายถึงลุงเลโอเหรอคะ” “ชู่ว…อย่าพูดไป เราไม่มีหลักฐานอะไร แต่ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป เราไว้ใจครอบครัวนั้นไม่ได้แล้ว ลุงเลโอเป็นลูกคนละแม่กับพ่อเรา เมื่อความโลภบังตา อะไรก็เกิดขึ้นได้หมด” ไลล่าพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง ก่อนจะจับมือลูกสาวแน่น “เพราะฉะนั้น ลูกต้องแต่งงาน จดทะเบียนสมรส และใช้อำนาจของครอบครัวสามีมาใช้ให้เป็นประโยชน์ เรื่องนี้จะไม่เกี่ยวกับความรัก แต่เกี่ยวกับการอยู่รอดของพวกเราเอง” เบลล่านิ่งอึ้งไป คุณลุงที่แสนดีในความทรงจำ กับคุณลุงที่เธอเห็นในวันนี้ ช่างแตกต่างกันลิบลับ ถ้าเธอไม่ได้ยินที่ลุงเลโอคุยกับปู่เมื่อครู่นี้ เรื่องที่แม่เล่าคงมีน้ำหนักไม่มากพอที่เธอจะเชื่อ “ค่ะ หนูจะแต่งงาน” เธอพูดเสียงเบา ราวกับคนล่องลอย พยายามทำใจยอมรับกับสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้น “ทำตัวให้ปกติที่สุด อย่าให้ทางนั้นรู้ตัวว่าเราเริ่มรู้แผนการของพวกเขาแล้ว” “ค่ะแม่” เบลล่ารับคำเป็นมั่นเป็นเหมาะ ต่อจากนี้คงใช้ชีวิตแบบเดิมไม่ได้อีกแล้วสินะ “ไปพักผ่อนเถอะลูก ช่วงนี้ทั้งวุ่นเตรียมงาน ลูกก็ต้องเข้าบริษัทอีก” “ค่ะแม่” หลังจากเบลล่าแยกย้ายกลับห้อง เธอหยิบรูปใครบางคนออกมาดูอีกครั้งอย่างตัดใจ “พี่หมอศรัณย์…เบลล่าคงไม่มีโอกาสนั้นอีกแล้ว” เธอแอบชอบเขามาตั้งแต่เด็ก เคยสารภาพรักก่อนที่จะไปเรียนต่างประเทศ เบลล่าหลับตาพริ้ม พลางนึกถึงความหลัง ‘พี่ศรัณย์คะ พี่ศรัณย์มีแฟนรึยัง’ ‘หึๆ ยังครับ ว่าแต่เบลล่าถามพี่ทำไม’ มือหนาของพี่ศรัณย์ลูบลงมาบนผมนุ่มของเธออย่างแผ่วเบา ความรู้สึกในตอนนั้น ทั้งอบอุ่น ทั้งตื่นเต้น เธอยังจำมันได้ดี ตอนนั้นพี่ศรัณย์เรียนแพทย์ปีสาม พี่ทั้งหล่อ อบอุ่น และจิตใจดี จนทำให้สาวแรกแย้มอย่างเธอเพ้อพกหาอยู่ตลอด ‘ถ้าพี่ยังไม่มีแฟน เบลล่าขอจีบพี่ได้ไหมคะ’ ‘อะไรกัน อายุแค่นี้ ใจกล้าอยากจีบพี่แล้วเหรอ’ ‘เบลล่าชอบพี่หมอนี่คะ พี่หมออบอุ่น พูดเพราะ เป็นที่หมายตาของบรรดาสาวๆ’ พี่หมอยิ้มกว้าง จนเห็นฟันเรียงกันสวยทุกซี่ ‘เอาไว้ถ้าเบลล่าเรียนจบกลับมา ถ้าเกิดยังไม่เปลี่ยนใจจริงๆ ค่อยมาบอกคำนี้กับพี่อีกรอบดีไหม ให้โอกาสตัวเองได้เจอคนอื่น เท่ากับให้โอกาสตัวเองได้พิสูจน์ด้วยว่า รู้สึกแบบนั้นกับพี่จริงหรือเปล่า’ ‘โอเคค่ะ พี่หมอรับปากเบลล่าแล้วนะ’ ‘ครับ’ หลังจากนั้นหมอก็ลูบผมเธออีกครั้ง และมองหน้าเธอด้วยสายตาเอ็นดู เธอจำใบหน้าหล่อนั้นได้ดี มันยังตราตรึงอยู่ในหัวใจของเธอจนถึงทุกวันนี้ “เบลล่าคงไม่ได้รอพี่หมอแล้วนะคะ กว่าพี่หมอจะกลับมา เบลล่าคงแต่งงานกับคนอื่นไปแล้ว” เธอยิ้มบางๆแต่นัยน์ตาเศร้า “เบลล่าจะเก็บพี่หมอไว้ในความทรงจำดีๆนะคะ ถึงจะไม่ได้รักผู้ชายคนนั้น แต่เขาก็ได้ชื่อว่าเป็นสามี” เธอกอดรูปนั้นแน่นอีกครั้ง เหมือนเป็นการร่ำลาครั้งสุดท้าย ก่อนจะเก็บทั้งรูปและเจ้าของรูปไว้ลึกที่สุดในหัวใจ เช้าวันต่อมา บริษัทโลจิสติกส์และการขนส่งทางทะเลระหว่างประเทศ ห้องผู้อำนวยการฝ่ายพัฒนาธุรกิจระหว่างประเทศ “คุณเบลล่าคะ มีเอกสารที่ต้องเซ็น ฉันวางไว้บนโต๊ะทำงานนะคะ” อนงค์ เลขาหน้าห้องของเธอรีบแจ้ง หลังจากที่เบลล่าวุ่นวายกับเรื่องงานแต่ง จนไม่ได้เข้าบริษัทหลายวัน “ค่ะ” เบลล่าวางกระเป๋าลงบนโต๊ะ ก่อนจะหยิบเอกสารขึ้นมาอ่านทันที ถึงหัวจะเต็มไปด้วยเรื่องราวมากมาย แต่เธอก็ยังต้องทำงานอยู่ดี

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more