6ตัวหอม

1145 Words

ประตูกระจกบานใหญ่ถูกผลักออกเบาๆ เบลล่าเดินออกมาที่ระเบียงด้านนอกของห้องอาหาร ลมกลางคืนพัดเอื่อยๆ พาเอาอากาศเย็นสบายปะทะผิวแก้มเธอเบาๆ ด้านล่างคือวิวเมืองที่เต็มไปด้วยแสงไฟระยิบระยับ รถราบนถนนวิ่งเกลื่อนเต็มเมือง แต่เธอไม่ได้มีอารมณ์จะมายืนชมวิวสวยอะไรทั้งนั้น หญิงสาวยืนกอดอกแน่น หายใจแรงเล็กน้อยเหมือนกำลังข่มอารมณ์ เสียงประตูกระจกด้านหลังเปิดออกอีกครั้ง ตึก… ตึก… ตึก… เสียงฝีเท้าของใครบางคนเดินเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ เบลล่ากัดริมฝีปาก ก่อนจะหมุนตัวหันกลับไปอย่างรวดเร็ว “คุณจะเอายังไงกับฉันกันแน่!” ประโยคที่ตั้งใจจะเหวี่ยงใส่อีกฝ่ายต้องหยุดชะงักทันที เพราะคนที่เธอกำลังจะต่อว่า ยืนอยู่ใกล้กว่าที่คิดไว้มาก ใกล้จนแทบจะชนกันอยู่แล้ว “โอ๊ะ!” ร่างบางชะงักกึก เท้าที่หมุนกลับแรงเกินไปทำให้เสียหลัก ร่างเธอเซถลาไปข้างหน้าอย่างควบคุมไม่อยู่ แต่ก่อนที่เธอจะล้ม หมับ! แขนแกร่งของเจไดคว้าตัวเธอเอาไว้ได้ทัน มือหนึ่งรั้งเอวเธอไว้แน่น อีกมือประคองต้นแขนเธอไว้ไม่ให้ล้มลง แรงกระแทกทำให้เบลล่าเผลอชนเข้ากับอกกว้างของเขาเต็มๆ เธอนิ่งไปทันที กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ของเขาลอยเข้ามาแตะจมูก หัวใจเต้นแรงอย่างไม่มีสาเหตุ ระหว่างเธอกับเขา มันใกล้ชิดเกินไปแล้ว “ระวังหน่อยสิครับ” เสียงทุ้มต่ำของเจไดเอ่ยขึ้นเรียบๆอยู่เหนือศีรษะเธอ ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดบนหัวเธอ เบลล่ากะพริบตาปริบๆ ก่อนจะรู้ตัวว่าตอนนี้ตัวเองกำลังถูกเขากอดเอาไว้ สองร่างก็แนบชิดแทบรวมเป็นหนึ่งเดียว “ปล่อยฉันนะ!” เธอรีบขืนตัวทันที หน้าเริ่มร้อนขึ้นโดยไม่รู้ตัว เจไดมองเธอนิ่ง แต่แขนที่โอบเอวเธอไว้กลับไม่ได้คลายออกง่ายๆ อย่างที่เบลล่าต้องการ “ปล่อยฉันนะ!เธอบอกเขาเป็นรอบที่2เมื่อเห็นเขายังหน้ามึนกอดเธออยู่ แต่แทนที่เขาจะปล่อยง่ายๆ มุมปากของชายหนุ่มกลับยกขึ้นเล็กน้อยเหมือนกำลังสนุก ดวงตาคมกวาดมองใบหน้าที่กำลังแดงระเรื่อของเธออย่างไม่ปิดบัง ก่อนจะก้มลงมานิดหนึ่งเหมือนกำลังดมอะไรบางอย่าง “ว้าว…” เสียงทุ้มเอ่ยช้าๆ “ตัวหอมกว่าที่คิดนะครับ…คุณภรรยา” คำเรียกนั้นทำให้เบลล่าตาโตทันที “ปล่อยฉันนะ! ฉันไม่ใช่ภรรยาของคุณ!แล้วก็ไม่มีทางเป็นด้วย!” เธอผลักอกเขาแรงๆ น้ำเสียงของเธอมั่นใจเต็มที่ เจไดเลิกคิ้วนิดหนึ่ง เหมือนฟังปฏิเสธนั้นอย่างขำๆมากกว่าจะจริงจัง “งั้นเหรอครับ” เขาพูดเรียบๆ เบลล่าถลึงตามอง “ใช่! คนลามกโรคจิตแบบคุณ ฉันไม่เอามาทำพันธุ์หรอก!” คำพูดนั้นทำให้คิ้วของเจไดยกขึ้นสูงกว่าเดิมเล็กน้อย แต่แทนที่จะโกรธ เขากลับหัวเราะขำในลำคอ “พูดกับว่าที่สามีให้มันดีๆหน่อยสิ” เขาพูดเหมือนหยอกมากกว่าเอาจริง ก่อนที่เขาจะโน้มตัวลงมาอีกนิด ใบหน้าคมเคลื่อนเข้าใกล้จนเบลล่ารู้สึกได้ถึงลมหายใจอุ่นๆของเขา รีบขยับเอียงหน้าหนีออกห่าง แต่ก็ได้แค่นั้น เพราะคนหน้ามึนยังกอดเอวเธอไว้แน่น และวินาทีต่อมา… จมูกโด่งของเขาก็แตะลงหมับตรงซอกคอขาวของเธอเหมือนตั้งใจแกล้ง “กรี๊ด!” เบลล่าร้องออกมาทันที ตัวสั่นวาบ “ปล่อยฉันนะ คุณมันไอ้โรคจิต ” เธอดิ้นแรง พยายามดันเขาออก เจไดหัวเราะชอบใจก่อนจะยอมผละออกมานิดหนึ่งในที่สุด แต่แขนที่โอบเอวเธอไว้ยังไม่ปล่อยดี ดวงตาคมมองเธอเหมือนกำลังสนุกกับความโกรธของเธอ “ขนาดผมยังไม่ได้ทำอะไร คุณยังร้องได้เร้าใจขนาดนี้ ถ้าโดนอะไรของผมเข้าจริงๆ คุณจะร้องขนาดไหนกัน..” เขาพูดช้าๆจนเธอขนลุกวูบวาบไปหมด ไม่ใช่เพราะเสียว แต่ทั้งหน้ากลัวและขยะแขยง นึกไปถึงตอนที่เขาจูบจ้วบจ๊าบกับคนอื่น เธอยิ่งขนลุกขนพองเข้าไปใหญ่ เบลล่าโกรธจนหน้าแดงก่ำ “คุณมันเสียมารยาท!” “เสียมารยาทตรงไหนกัน ปู่ของคุณมาขอร้องเองนะ ผมก็แค่เช็กของเอง ” เจไดตอบสั้นๆ ก่อนจะก้มมองเธออีกครั้ง “ปล่อยฉันนะ ฉันมีข้อเสนอ เรามาหาทางออกร่วมกันจะดีกว่า ” เบลล่าเสียงอ่อนลง เพราะแรงใส่เขาไปก็ไม่ได้ผล เจไดเงียบไปซักพัก ก่อนยอมปล่อยกอดจากเธอช้าๆ และหยิบบุหรี่ขึ้นมาสูบ ไม่สนใจว่าเธอจะอยู่ตรงนี้ มืออีกข้างล้วงกระเป๋าด้วยท่าทีสบาย “คุณ…ยกเลิกงานแต่งได้มั้ย ฉันยังไม่อยากแต่งงานอะ แล้วอีกอย่างฉันก็ไม่อยากแต่งงานกับคนสำส่อนแบบคุณด้วย ” เธอพูดอย่างตรงไปตรงมา จนคนถูกด่ากรายๆต้องหันหน้ามามอง “คุณด่าผมอยู่เหรอ ” เขาถามพลางเลิกคิ้วสูง เธอนี่แสบใช่ย่อย “เปล่านะ ฉันแค่กำลังเจรจาต่อรอง คุณไม่ได้รักฉัน และฉันก็ไม่ได้รักคุณ เราต่างฝ่ายต่างก็ไม่ได้รักกัน แต่งงานกันไปก็เสียเวลาเปล่า ” เธอพยายามอธิบายอย่างใจเย็น “และอีกอย่าง ฉันก็มีคนของใจแล้ว ” เธอบอกเขาเสียงเบา บางทีบอกความจริงไปเลยจะได้จบๆ “หมายความว่ายังไง คุณกำลังจะบอกผมว่าคุณมีแฟนแล้ว แต่ปู่คุณจับตระกร้าล้างน้ำ แล้วโยนมาให้ผมเหรอ ” “ไม่ใช่แบบนั้น เรื่องนี้ครอบครัวฉันไม่รู้ คือเขาเป็นหมอประจำตระกูลหนะ ตอนนี้ยังเรียนอยู่ต่างประเทศ ใกล้จบและก็ใกล้กลับมาแล้ว ” เธอเม้มปากเบาๆ มองเข้าไปในตาคู่คม มันนิ่งและก็เฉยชาจนไม่สามารถเดาอะไรได้เลย “คุณจะว่าไง ” เธอใจดีสู้เสือ ถามย้ำไปอีกรอบ เขาโยนก้นบุหรี่ทิ้ง และเดินเข้ามาใกล้ “คุณคิดว่าเรื่องแต่งงานมันเป็นเรื่องเล่นๆเหรอ ผม…ยกเลิกงานแต่งไม่ได้ ส่วนคุณก็เลิกความคิดที่จะยกเลิกงานแต่ง จบโทจากต่างประเทศคิดได้แค่นี้เหรอ ” “นี่คุณ / อ้อ…อีกอย่างนะ แต่งงานกับคุณก็น่าสนุกดีนะ ด่าอะไรผมไว้ ผมจะเอาคืนเป็นร้อยเท่าเลย ” พูดจบเขาก็เปิดประตูออกไป ทิ้งเบลล่าไว้ในห้วงที่ทั้งอยากกรี๊ดอยากร้องไห้ “ไอ้บ้า ไอ้ทุเรศ ” เบลล่ากำหมัดแน่นน้ำตาคลอเบ้า เธอจะต้องแต่งกับคนชั่วๆแบบนี้จริงเหรอ

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more