หนึ่งปีต่อมา
ร้านเล็ก ๆ
ยังเปิดเวลาเดิม
กุญแจดอกเดิม
เสียงกระดิ่งเดิม
มือที่ผลักบานประตู
ไม่ต้องออกแรงมากกว่าเดิม
แต่หัวใจที่ก้าวเข้ามา
ไม่ต้องระวังเหมือนเดิมอีกแล้ว
แสงเช้าที่ลอดผ่านกระจกบานหน้า
ยังตกกระทบใบไม้
ในมุมที่คุ้นตา
มุมที่เธอเคยยืนคนเดียว
มุมที่เคยเงียบ
และมุมที่วันนี้
มีใครอีกคน
ยืนอยู่โดยไม่รบกวน
ต้นไม้ยังต้องรดน้ำ
ใบแห้งยังต้องตัดออก
ดินยังต้องพรวน
กระถางที่ร้าว
ยังต้องเปลี่ยนก่อนจะพาใครสะดุด
ชีวิตยังต้องดูแล
เหมือนเดิม
แต่หัวใจ
ไม่ต้องเกร็งเหมือนเดิม
ดอกหญ้าไม่พูดกับตัวเองบ่อยเหมือนก่อน
ไม่ต้องเตือนว่า
“อย่าคาดหวัง”
หรือ
“อย่าเผลอเชื่อ”
เพราะความรู้สึก
ไม่ได้พยายามวิ่งไปไหน
มันไม่ได้เร่งจะไปถึงปลายทาง
และไม่ได้ย้อนกลับไปแก้ไขอดีต
มันแค่อยู่
อยู่ในจังหวะที่หายใจได้พอดี
เช้าวันหนึ่ง
เธอพบแก้วกาแฟ
วาง
