“ไม่มีคนขับเหรอคะ”
“ไม่มีครับ วันนี้ผมมาคนเดียว”
“อ้อ...ถ้าไม่มีบอกได้นะคะ เดี๋ยวฉันหาให้” นาตาชาเสนอ
(อะไรนะ นี่ติดนิสัยเปย์เด็กหนุ่มจนเคยตัวสินะ) เขาคิด
“ขอบคุณครับ วันนี้ผมแค่อยากไปไหนมาไหนกับคุณแค่สองคน” ฌอนย้ำชัด
“ดีค่ะ” นาตาชายิ้มเย็น ก่อนจะก้าวขึ้นรถที่ฌอนเป็นคนเปิดให้
“ขอบคุณค่ะ” เธอเอ่ยบอกเขาอีกครั้ง ฌอนยิ้มให้แล้วเดินไปที่ฝั่งคนขับเพื่อประจำที่
“ฉันว่า ...คุณกลับไปเป็นโนเนมอีกก็ดีนะคะ” เธอเอ่ยตอนที่ชายหนุ่มกำลังคาดเข็มขัดนิรภัยเข้ากับตัว
“ว่าไงนะครับ” ฌอนตกใจเล็กน้อย
“ก็เห็นแล้วนี่คะว่าฉันเป็นคนชอบเปย์แค่ไหน ฉันไม่ชอบให้ผู้ชายมาออกนู่นนี่ให้หรอกนะคะ” นาตาชายิ้ม
“หมายถึง?” ฌอนรู้สึกเหมือนโดดนตบหน้าจนชา
“ถ้าอยากให้การหมั้นของเราไปรอด ฉันว่าคุณแกล้งเป็นโนเนมไปก็ดีค่ะ” นาตาชาเสนอ
“...”
“ก็ได้นะครับ ยังไงเราก็เริ่มต้นกันแบบนั้นอยู่แล้ว” ฌอนตอบ
“ดีค่ะ งั้นไปที่ร้านของคุณไ
