พายุ
612 Words
สนามบิน นานาชาติ 1.00น.
" นิ่มเดินทางปลอดภัยนะลูก ป๋ะกับม๋ะคงคิดถึงหนู จนแทบอกจะระเบิดแน่ๆ แล้วนี้กุญแจบ้านจ้ะ ลูก" มิ้นกับเอก มาส่งนิ่มลูกสาวสุดรักสุดหวง ที่สนามบินเพื่อที่จะไปฝึกงาน
" ขอบคุณค่ะม่า /ขอบคุณค่ะป๋ะ " นิ่มยกมือไหว้พ่อแม่ที่ยืนเช็ดน้ำตา
" บ้านหลังเนี่ย ป๊ะซื้อไว้ให้หนูเลยนะลูก ไปอยู่ที่นู่นดูแลตัวเองดีๆนะลูก ขาดเหลืออะไรโทรบอกป๊ะได้เลยนะลูก ถ้าหนูอยูไม่ได้รีบโทรบอกป๊ะเลยนะ ป๊ะจะรีบให้พี่หนึ่งของลูกเอาฮอลไปรับหนูกับมาเลย" เอก พูดทั้งน้ำตาด้วยความเป็นห่วงลูกสาวตัวน้อย เพราะตั้งแต่เล็กจนโต ไม่เคยออกห่างไปไหนไกลขนาดนี้
" เอาเถอะน่าคุณ อย่าห่วงลูกนักเลยนะค่ะ ลูกเราไปฝึกงานแค่3เดือนเอง " มิ้นยืนลูบแขนคนเป็นสามี อย่างปลอบโยนให้กำลังใจผู้เป็นสามี
" ไม่ต้องเป็นห่วงนะค่ะ ป๊ะป๋า ม๋ะม๊ะ หนูอยู่ได้ค่ะ" นิ่ม เดินเข้ามาซบหน้าลงที่อกคนเป็นพ่อด้วยความรัก
บนเครื่อง
หลังจากที่กอดร่ำลา คนเป็นพ่อเป็นแม่แล้วเธอก็ต้องตัดอกตัดใจเดินเข้ามาเช็กอิน แล้วขึ้นเครื่องเพื่อบินมาลงที่ภูเก๊ต
วู๊ด..................สนามบินภูเก็ต
" taxi ค่ะไปท่าเรือไปเกาะไข่มุกเท่าไหร่ค่ะ" นิ่มโบกรถแท็กซี่ มายังท่าเรือเกาะไข่มุก
" 500£ จ้าหนูขึ้นมาเลย"
ท่าเรือไข่มุก
" จะไปไหนจ้ะแม่หนูคนสวย" เสียงเจ้สูงวัยถามด้วยน้ำเสียงเอ็นดู แล้วยิ้มหวานส่งมาให้นิ่ม ที่ใส่เสื้อกล้ามสีขาวกางเกงผ้าพริ่ว ใส่มวกใบใหญ่ลากกระเป๋าเดินทาง ใส่แว่นตาแบรนเนมสีดำ
" ไปเกาะไข่มุกค่ะป้า" นิ่มยิ้มหวานส่งให้คนขายตั๊ว
" หนูวันนี้สงสัย จะไม่มีเรือไปที่นู่นแล้วลูกเพราะพายุกำลังจะเข้าเรือโดยสารเลยไม่ออกจ้ะ"
ระหว่างที่นิ่มกำลัง ยืนเสียศูนย์อย่างใช้ความคิดอยู่ก็มีเสียงของใครบางคน พูดกับเจ้ขายตั๊ว
" ไอ้เท่งมึงไม่มีลูกค้าเหมา สปีดโบ๊ทไปเที่ยวดูประการังเหรอวะวันนี้" เสียงเจ้ขายตั๊วร้องทักชายหนุ่มวัยกลางคนผิวเข้ม ที่ยืนดูดบุหรี่อยู่
" ไม่เลยจ๊ะเจ้ เงียบฉิบหายนักท่องเที่ยวกลัวพายุเลยไม่มีใครอยากออก จ้ะเจ้ แล้ววันนี้จะเอาเงินที่ไหนไปจ่ายค่าเทรอม ลูกละเนี่ย เจ้มีไหมผมขอยืมหน่อยสิ" เสียงชายวัยกลางคนกำลังหัวเสียทำท่าทางกำลังคิดหนัก
" โทษนะค่ะ คือว่าถ้าหนูจะไปเกาะไข่มุก พี่คิดเท่าไหร่ค่ะ" นิ่มเดินมาพูดขึ้นแทรกเมื่อได้ยิน เสียงคนทั้งสองคุยกัน
" แม่หนูวันนี้มีพายุลูกใหญ่ ไม่มีเรือออกไปหรอกจ๊ะ เอาไว้สักสองสามวันแล้วกันนะหนู" เจ๊ขายตั๊วรีบพูดแทรกด้วยความเป็นห่วง เพราะช่วงนี้ พายุเข้าจนเรือเที่ยวขาดรายได้
" ไปหนูพี่จะพาไป" ชายวัยกลางคนตัดสินใจ อย่างคนสินหวัง
" ถ้าผมไม่ไปลูกเมียอดตายแน่เจ๊" ชายวัยกล่งคนพูดออกมา ด้วยน้ำเสียงที่สิ้นหวัง
" ไอ้เท่งเอ้ย มึงจะไปยังไหงถ้าเกิดอะไรขึ้นกับมึงลูกเมียของมึงจะอยู่ยังไง " เจ๊ ขายตั๊วพูดขัดด้วยน้ำเสียงเศร้าและเห็นใจ
นิ่มได้ยินแบบนั้นก็ไม่กล้าพูดอะไรต่อ เพราะคงหมดหวังแล้ว
" แต่ว่าถ้าไปตอนนี้แล้วรีบกับมาเลย ภายในเวลา3ชั่วโมงไปกับหน้าจะทันนะเจ๊ " ชายวัยกลางคนพูดด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น
- Writer
