ปราการสุดท้ายแห่งป่ามืด

เงาล่าเงา

ยานเพชฌฆาตสีเงินทรงเข็มพุ่งทะยานผ่านความมืดมิดของอวกาศด้วยความเร็วที่เหนือกว่าลำแสงปกติ ภายในห้องควบคุมที่คับแคบและเต็มไปด้วยเทคโนโลยีประหลาดที่มนุษย์มิอาจจินตนาการได้ ซอลตาร์ (Zoltar) นั่งขดตัวร่างกายมหึมาของเขาให้เข้ากับพื้นที่ที่จำกัด

แขนทั้งสี่ของเขาประสานเข้ากับอินเทอร์เฟซพลังงานของยานลำใหม่โดยตรง เส้นเลือดสีเขียวเข้มปูดโปนตามแขนขณะที่เขาพยายาม "ยึดครอง" ระบบปัญญาประดิษฐ์ของพรานป่ามืดด้วยพลังจิตอันมหาศาล

เบื้องหน้าของเขาคือร่างของพรานตนหนึ่งที่เขาสะกดไว้ด้วยพลังจิต มันมีผิวหนังสีเทาซีดไร้ขน ดวงตาเดี่ยวขนาดใหญ่กลางใบหน้าจ้องมองซอลตาร์ด้วยความหวาดกลัวและอาฆาตแค้นไปพร้อมกัน

"เจ้าพวกขี้ขลาดที่ซ่อนตัวอยู่หลังม่านมิติ..." ซอลตาร์คำรามต่ำ เสียงของเขาดังก้องในห้องที่ไร้อากาศผ่านการสั่นสะเทือนของเกราะยาน

"พวกเจ้ามองว่าจักรวาลคือทุ่งสังหาร และอารยธรรมที่เพิ่งเกิดใหม่คือวัชพืชที่ต้องถอนรากถอนโคน แต่พวกเจ้าลืมไปว่า... วัชพืชบางชนิดมีหนามที่สามารถทิ่มแทงหัวใจของพรานได้"

พลังจิตของซอลตาร์เจาะลึกเข้าไปในหน่วยความจำชีวภาพของศัตรู เขาพบข้อมูลที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าเดิม พรานกลุ่มนี้ไม่ได้ทำงานโดยลำพัง

แต่พวกมันคือ 'หน่วยกวาดล้างพิกัดที่ 14' ซึ่งได้รับคำสั่งให้ทำลายทุกดวงดาวในรัศมี 10 ปีแสงรอบพิกัดที่ตรวจพบสัญญาณ 'กฎแห่งป่ามืด' ที่ผิดปกติ นั่นหมายความว่า ต่อให้โลกจะซ่อนตัวได้ดีแค่ไหน พรานพวกนี้ก็วางแผนจะ 'เผาป่าทั้งป่า' เพื่อให้มั่นใจว่าเหยื่อจะไม่มีที่ซ่อนอีกต่อไป

"ข้าต้องเตือนเอเลน่า... พิกัดดาวเคราะห์ดวงอื่นในระบบสุริยะกำลังจะถูกทำลายเพื่อบีบให้โลกเผยตัว"

ซอลตาร์บังคับยานเพชฌฆาตให้หันหัวมุ่งหน้าสู่แถบดาวเคราะห์น้อยใกล้ดาวพฤหัสบดี เขาใช้เทคโนโลยี 'พรางมิติ' ของยานลำนี้ซ้อนทับกับพลังจิตของเขาเอง ทำให้ยานลำนี้กลายเป็น "เงาในความมืด" ที่แม้แต่พรานพวกเดียวกันก็ตรวจจับได้ยาก

ในเวลาเดียวกันที่โลกมนุษย์... สภาวะการ "ปิดไฟโลก" (Global Blackout) ดำเนินมาถึงเดือนที่สาม อุณหภูมิเฉลี่ยของโลกลดลงอย่างรวดเร็ว หิมะเริ่มตกในพื้นที่ที่ไม่เคยตกมาก่อน ภาคเกษตรกรรมหยุดชะงัก

มนุษยชาติต้องเผชิญกับวิกฤตอาหารและการขาดแคลนพลังงานอย่างหนัก ความตึงเครียดทางสังคมพุ่งสูงขึ้นจนเกิดการประท้วงในหลายประเทศ ผู้คนเริ่มตั้งคำถามว่า "การซ่อนตัวจากสิ่งที่เรามองไม่เห็น คุ้มค่ากับชีวิตที่ต้องพังพินาศหรือไม่?"

เอเลน่า ยืนอยู่บนยอดหอคอยตรวจการณ์ที่ปกคลุมด้วยน้ำแข็ง เธอมองดูแสงไฟสลัวจากตะเกียงในเมืองเบื้องล่าง ความเงียบที่ซอลตาร์ขอให้พวกเธอรักษามันไว้นั้นเริ่มกลายเป็นภาระที่หนักอึ้งเกินกว่ามนุษย์จะแบกรับไหว

"ด็อกเตอร์ครับ... ผลึกพรางวิถีเริ่มส่งสัญญาณแปลกๆ อีกแล้ว" ผู้ช่วยวิจัยวิ่งมาหาเธอพร้อมแท็บเล็ตที่ห่อหุ้มด้วยฉนวนกันความร้อน "มันไม่ได้สั่นสะเทือนตามธรรมชาติ แต่มันกำลัง 'ตอบรับ' สัญญาณบางอย่างจากแถบดาวเคราะห์น้อยครับ มันเป็นรหัสที่ซับซ้อนมาก... รหัสของซอลตาร์!"

เอเลน่ารีบคว้าแท็บเล็ตมาดู ดวงตาของเธอเบิกกว้างเมื่อเห็นรหัสข้อความที่ถูกส่งมาในรูปแบบของ 'ความถี่แรงโน้มถ่วง' ซึ่งไม่มีเครื่องมือสื่อสารปกติของพรานจะตรวจจับได้

“เอเลน่า... ป่ากำลังจะถูกเผา พรานไม่ได้ล่าแค่พวกเจ้า แต่มันจะทำลายบ้านทั้งหลัง จงเตรียมรับแรงกระแทกจากทิศทางของดาวอังคารและดวงจันทร์ ข้ากำลังกลับไปพร้อมกับคมดาบของพวกมัน... จงเปิด 'ช่องว่างในหมอก' เพียงเสี้ยววินาทีเมื่อข้าให้สัญญาณ”

"เขาทำได้จริงๆ... เขาชิงยานของพวกมันมาได้" เอเลน่าพึมพำด้วยความหวังที่ปนไปกับความกังวล "แต่นายพลจะยอมให้เราเปิดม่านพรางตัวงั้นเหรอ? แม้จะเพียงเสี้ยววินาที แต่นั่นคือการเผยพิกัดให้จักรวาลเห็นว่าเราอยู่ตรงนี้!"

"เราไม่มีทางเลือกอื่นครับด็อกเตอร์" นายพลเดินเข้ามาสมทบ ใบหน้าของเขาดูแก่ชราลงมากในช่วงไม่กี่เดือนที่ผ่านมา

"ถ้าสิ่งที่ซอลตาร์พูดเป็นจริง และพวกมันกำลังจะทำลายดาวเคราะห์รอบข้างเพื่อบีบเราให้จนมุม การเปิดช่องว่างเพื่อรับเขากลับมาและใช้เทคโนโลยีของพรานสู้กับพราน อาจเป็นไพ่ตายใบสุดท้ายของเรา"

ในอวกาศอันหนาวเหน็บ ยานเพชฌฆาตที่ซอลตาร์ควบคุมกำลังหลบหลีกผ่านดงอุกกาบาตใกล้ดาวอังคาร เขาตรวจพบยานเพชฌฆาตลำอื่นๆ อีกนับสิบลำที่กำลังเริ่ม "วางทุ่นระเบิดทำลายสสาร" รอบวงโคจรของดาวเคราะห์แดง รังสีความร้อนมหาศาลเริ่มแผ่ออกมาจากการวางระเบิดเหล่านั้น

"พวกเจ้าคิดว่าข้าจะปล่อยให้พวกเจ้าทำตามใจชอบงั้นรึ?"

ซอลตาร์คำราม แขนทั้งสี่กดปุ่มสั่งการอาวุธ 'กระสุนสุญญากาศ' ของยานเพชฌฆาตที่เขาขโมยมา เขาจงใจเล็งไปที่ยานลำที่ดูเหมือนจะเป็นหัวหน้าหน่วยกวาดล้าง การโจมตีจากความมืดมิดทำให้ยานของพรานระเบิดออกเป็นเสี่ยงๆ โดยที่พวกมันไม่ทันตั้งตัว

ความโกลาหลเกิดขึ้นท่ามกลางฝูงพรานในเงามืด พวกมันเริ่มยิงโต้ตอบกันเองเพราะคิดว่าถูกลอบโจมตีจากศัตรูนิรนามลำอื่น ซอลตาร์อาศัยช่วงเวลาที่ชุลมุนนี้ พุ่งทะยานยานของเขาผ่านแนวรบมุ่งตรงสู่โลก

"เอเลน่า! เดี๋ยวนี้! เปิดช่องว่างสิ!" ซอลตาร์ส่งกระแสจิตแรงกล้าจนเอเลน่าที่อยู่บนโลกถึงกับทรุดลงกับพื้น

เอเลน่ากัดฟันสู้กับความเจ็บปวดในหัว เธอเอื้อมมือไปกดปุ่มปลดล็อกพลังงานของผลึกพรางวิถี ม่านหมอกที่ปกคลุมโลกพลันฉีกขาดออกเป็นช่องโหว่ขนาดเล็กเหนือขั้วโลกเหนือเพียงชั่วพริบตา แสงจากดวงอาทิตย์สะท้อนเข้าสู่ช่องนั้นจนเกิดเป็นลำแสงสว่างจ้าพุ่งลงมา

ยานสีเงินของซอลตาร์พุ่งทะลุช่องว่างนั้นเข้ามาในชั้นบรรยากาศโลกด้วยความเร็วสูงสุด ก่อนที่เอเลน่าจะปิดม่านพรางตัวลงอีกครั้งภายในเวลาเพียง 0.5 วินาที

ยานลำนั้นร่วงลงสู่พื้นโลกราวกับดาวตกที่ลุกโชน แต่มันไม่ได้ตกใส่เมืองใดเมืองหนึ่ง แต่มุ่งตรงไปยังที่ราบน้ำแข็งอันห่างไกลในไซบีเรีย

ซอลตาร์ปีนออกมาจากซากยานที่ร้อนระอุ แขนทั้งสี่โอบอุ้ม 'กล่องข้อมูล' และอุปกรณ์บางอย่างที่เขาขโมยมาได้จากพราน เขาเงยหน้ามองท้องฟ้าที่ม่านหมอกกลับมาปิดสนิทอีกครั้ง แววตาของเขาไม่ได้เต็มไปด้วยความหนีอีกต่อไป แต่มันคือแววตาของผู้ที่จะเปลี่ยนโลกใบนี้ให้กลายเป็น 'ฐานทัพที่ซ่อนอยู่'

"จากนี้ไป..." ซอลตาร์พึมพำขณะที่เขามองเห็นเฮลิคอปเตอร์ของเอเลน่ากำลังบินมาหาเขา "มนุษย์จะไม่ได้แค่ซ่อนตัว... แต่เราจะเรียนรู้วิธีการล่าในป่ามืดนี้ไปด้วยกัน"

สงครามที่แท้จริงเพื่อความอยู่รอดของระบบสุริยะ เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นในความเงียบสงบนี้เอง