ร่างบางที่รู้สึกตัวตื่นขึ้นมาช่วงเช้ามืดของวันตามที่ร่างกายของเธอเคยชิน พร้อมกับอาการพะอืดพะอมไม่สบายตัวทุกครั้งหลังตื่นนอน นั่นทำให้เธอเลือกจะลุกเพื่อไปเข้าห้องน้ำ แต่ก็ไม่ลืมมองแขนแกร่งที่ยังกอดเธออยู่ พร้อมกับแขนอีกข้างที่ไม่รู้ว่าเธอไปหนุนทับตอนไหน
“แค่คุณใจดีกับดาตอนที่หลับ ดาก็ดีใจแล้ว” ธิดาพูดกับร่างสูงที่หลับอยู่ข้างๆ ออกไปด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาเพื่อไม่ให้รบกวนเขาก่อนจะลุกเข้าห้องน้ำไป
และเมื่อเธอได้กลิ่นพร้อมกับรสชาติยาสีฟันอีกยี่ห้อที่เธอพึ่งเปลี่ยนใหม่เพราะอันเก่าทำให้เธออาเจียนและพะอืดพะอม แต่สุดท้ายอันนี้ก็ไม่ต่างจากเดิมเลยสักนิด
“อ้วก! อ้วก! อ้วก!” ร่างบางโก่งคออาเจียนออกมาทันทีเมื่อทนไม่ไหว
เธอไม่รู้ว่าเธอต้องเป็นแบบนี้ไปอีกนานแค่ไหน แต่ที่รู้คือตอนนี้อะไรที่ได้แพ้ก็จะแพ้รุนแรงมาก มากจนกลับมาใช้ซ้ำไม่ได้อีก
“อ้วก! อ้วก! อ้วก!”
ปังๆๆ
เสียงทุบประตูห้องน้ำดังขึ้น นั่นทำใ
