เมียทาส

ตอนที่3 ทำตามกฎ

เคร้ง!

“ขะ...ขอโทษค่ะ ขอโทษค่ะ” เสียงสั่นกลัวของหญิงสาวดังขึ้นทันทีหลังจากเผลอทำเหยือกน้ำตกแตก

แต่จะไม่ให้เธอตกใจกลัวจนมือไม้สั่นได้ยังไงในเมื่อเธอเข้ามาได้ยินในสิ่งที่ฟังดูเลือดเย็นอย่างไม่เคยได้ยินมาก่อน คำพูดที่เหมือนจะดี แต่กลับน่ากลัวกว่าการทำให้คนตาย

“ผมชอบเห็นคนเจ็บปวด แต่ผมไม่ได้ชอบเห็นคนตาย”

“ขอโทษค่ะคุณท่านที่ปล่อยให้พนักงานใหม่มาทำ” ส้มโอรีบเดินเข้ามาเอ่ยขอโทษเจ้านายทันที เพราะเธอเห็นว่าหญิงสาวดูคล่องไม้คล่องมือมากเลยใช้ให้ออกมา แต่กลับสร้างเรื่องตั้งแต่ครั้งแรก

“คนงานใหม่เหรอ” แล้วเสียงเรียบนิ่งของเจ้าจอมก็ถามขึ้น

“ค่ะ” ส้มโอตอบรับแทนหญิงสาวที่กำลังก้มหน้าก้มตาเก็บทำความสะอาด

“สามทุ่มให้ไปที่บ้านด้วย” เจ้าจอมพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบอย่างทุกครั้ง และทุกคนก็ไม่ได้ตกใจอะไรเพราะสิ่งนี้เป็นสิ่งที่เกิดขึ้นประจำ

“เอาเถอะๆ ยังไงแม่ก็ต้องยอมตามเช็ดตามล้างดีกว่าให้ลูกเอาผู้หญิงไม่มีหัวนอนปลายเท้ามาเป็นเมีย” คุณมารตีหันกลับมาพูดกับลูกเรื่องที่พูดค้างอยู่ก่อนหน้านี้ขึ้น เพื่อให้ลูกชายเธอได้รู้ว่าเธอไม่มีทางเอาหญิงสาวไร้หัวนอนปลายเท้าเป็นสะใภ้เด็ดขาด

“.....” เจ้าจอมไม่ได้ตอบอะไรกลับไปและเลือกกินมื้อเย็นของตัวเองต่อไปเงียบๆ

อาหารคาวเสร็จก็ตามด้วยอาหารหวานเป็นเรื่องปกติ เมื่อมื้ออาหารเสร็จลงผู้เป็นเจ้านายต่างก็แยกย้ายออกจากโต๊ะอาหาร เหลือไว้เพียงแม่บ้านที่จัดการเก็บทำความสะอาดทุกอย่าง

“ธิดา เธอไปกินข้าวแล้วอาบน้ำแต่งตัวได้แล้ว งานตรงนี้ปล่อยให้คนอื่นทำ” ส้มโอพูดขึ้นหลังจากเห็นเวลาตอนนี้สองทุ่มแล้ว

“ทำไมจ๊ะ” ธิดาถามขึ้นอย่างไม่รู้เรื่อง เพราะก่อนหน้านี้เธอค่อนข้างกลัวจนทำให้ไม่ได้ฟังหรือรับรู้อะไร

“ก็คืนนี้เธอต้องไปหาคุณเจ้าจอมยังไงล่ะ” ตังเมพูดขึ้นเพื่อบอกหญิงสาว

“.....” ธิดาถึงกับนิ่งงันไปทันทีที่รู้ว่าเธอต้องไปหาเจ้านาย

ครั้งแรกที่หญิงสาวได้เห็นเจ้าจอมเธอยอมรับว่าเขานั้นหล่อเหลามาก มากอย่างที่ผู้หญิงบ้านๆ อย่างเธอไม่เคยเจอผู้ชายหน้าตาดี รูปร่างดีแบบนี้มาก่อนนอกจากในทีวีอินเตอร์เน็ต หล่อเหลาจนทำให้เธอคิดไว้แล้วว่าเธอคงไม่มีทางถูกเขาเรียกขึ้นไปหาที่ห้องแน่นอน

แต่ตอนนี้มันไม่ใช่อย่างที่เธอคิด ตอนนี้เธอกลับถูกเรียกไปตั้งแต่มาทำงานได้เพียงวันแรก และดันถูกเรียกไปทั้งที่เธอพึ่งได้ยินประโยคน่ากลัวจากเขามาก่อนหน้านี้จนทำให้มือไม้สั่นแบบนั้น และคำเตือนของตังเมเมื่อกลางวันมันก็เข้าหัวเธอมาอีกครั้ง

“ใช่ความรุนแรง เธอรู้ใช่ไหมว่ามาอยู่ที่นี่เราอาจจะเป็นผู้หญิงที่ถูกเลือกให้ไปนอนกับเจ้านายได้...”

“และฉันขอเตือนเธอไว้อย่างหนึ่งเลยนะ ว่าเจ้านายเป็นคนรุนแรงมาก!”

“รีบไปสิ อย่าให้คุณเจ้าจอมต้องรอนาน” ส้มโอย้ำขึ้นอีกครั้งหลังจากเห็นธิดาเอาแต่ยืนนิ่งไม่ยอมไปไหน

“ถ้าดาไม่อยากไป จะทำยังไงได้บ้างพี่เม” ธิดาหันไปกระซิบถามตังเมด้วยความกลัวทันที

“ไม่ได้หรอก เธออย่าหาเรื่องทำให้คุณเจ้าจอมโกรธเลยดีกว่า เพราะถ้าครั้งเธอต่อไปเธอถูกเลือก เธออาจจะ...” แล้วตังเมก็ทำหน้าตาผวาเหมือนกับเจอผี

“แต่ดากลัว”

“ตอนแรกฉันก็กลัวแบบนี้แหละ แต่จริงๆ คุณเจ้าจอมใจดีมากนะ ถึงแม้ว่าจะเป็นคนชอบความรุนแรงมากๆ ก็ตาม” ตังเมพูดให้ธิดาหายกลัว

“จะเล่นตัวทำไม ที่เข้ามาที่นี่ก็หวังสบายอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ” น้ำเสียงเหน็บแนมของฟ้ารุ่งพูดขึ้นเมื่อเห็นท่าทางอิดออดของธิดา

“งั้นพี่ฟ้ารุ่งก็ไปแทนฉันสิ” เธอไม่ได้ประชด แต่เธอหวังว่าถ้าฟ้ารุ่งยอมไปแทนเธอได้มันก็ดีไม่ใช่เหรอ อย่างน้อยขอเธอเตรียมตัวเตรียมใจให้มากกว่านี้ก่อนก็ยังดี

“คิดว่าตัวเองเป็นใคร ถึงจะให้ใครไปแทนหรือไม่ไปได้” ฟ้ารุ่งพูดขึ้นอย่างไม่ชอบหน้าธิดา

“รีบไปกินข้าวอาบน้ำแต่งตัวเถอะ ถ้าเธอไปสายมันไม่ดีนะ คุณเจ้าจอมไม่ชอบรอใคร” ตังเมรีบพูดให้ธิดารีบไป เพราะถ้าใครทำให้เจ้านายต้องรอแม้แต่นาทีเดียวล่ะก็...

“ถ้ายังอยากอยู่ที่นี่ต่อก็จำกฎของที่นี่ให้ดี” แล้วส้มโอก็พูดเตือนหญิงสาวออกมา

กฎที่บอกว่าต้องทำทุกอย่างที่เจ้านายสั่งโดยไม่มีข้อแม้

“จ้ะ” สุดท้ายธิดาก็ทำได้เพียงก้มหน้าเดินออกจากครัวด้วยใจที่เต้นระรัวอย่างแรง