“โอ๊ย...อะไรเนี่ย ฉันไปแกล้งเธอตอนไหน”
ยิ่งฟังคนที่เอาแต่ตีโพยตีพายธนกฤตก็ยิ่งงงหนักกว่าเดิม
“คุณไม่คุยกับหนู ไม่บอกอะไรเลย ทำเหมือนหนูไม่มีตัวตน ทั้งที่หนูเป็นห่วงพี่แพรคุณก็ไม่เล่าอะไรให้ฟังสักนิด คุณตั้งใจจะแกล้งหนู หนูก็จะไม่สนใจอะไรคุณแล้ว ไม่ต้องมายุ่ง ไปให้พ้น หนูจะกลับบ้านแล้ว คนอื่นๆ จะเป็นยังไงหนูไม่สนใจแล้ว หนูคิดถึงบ้าน คิดถึงแม่ คิดถึงน้อง ฮือออออ”
“เธอ...เป็นบ้าอะไรเนี่ย”
ชายหนุ่มยังคงมึนกับอาการร้องไห้เป็นวรรคเป็นเวรของลูกแก้ว แถมพูดทุกอย่างเรื่อยเปื่อยไปคนละทางจนต้องเกาหัว
“ลูกแก้ว...เป็นอะไรไปจ๊ะเนี่ย ตายแล้ว กฤตแกล้งอะไรน้องอีกเนี่ยฮึ ทำไมเป็นแบบนี้นะ น้องเขาน่าสงสารออก”
น้ำฟ้าต่อว่าไปก็ตีชายหนุ่มไปด้วยจนเขาหนีไม่พ้น เพราะลูกแก้วก็ยังทุบอกเขาไม่หยุด น้ำฟ้าก็ตีไหล่ตีแขนเผียะใหญ่ไม่หยุด
“โอ๊ย...โอ๊ย...พอ พอที มันเจ็บนะ อะไรกันเนี่ย ทั้งสองคนเลย นี่คนนะไม่ใช่ลูกวอลเล่
