3...ประกาศศึก (2)
1657 Words
“นั่นเป็นห้องที่คุณท่านเตรียมไว้สำหรับคุณหนูครับ”
“อะไรนะคะ”
แพรรินเสียงลั่นไปตามสาย ทั้งที่ไม่เคยพูดกับลุงวุธด้วยน้ำเสียงนี้เลยสักครั้ง
“เหตุผลแค่นี้เหรอคะที่ลุงพาหนูมาอยู่ที่นี่”
“คุณหนูไม่อยากอยู่ที่บ้านใหญ่ ลุงก็เห็นด้วยนะครับ เพราะการเผชิญหน้ากับคุณนายใหญ่ตรงๆ ไม่ว่าจะในฐานะของคุณหนูหรือคุณนายน้อยก็จะมีแต่ผลเสีย แต่ลุงคิดว่ายังไงคุณหนูก็ควรอยู่ใต้ปีกของคุณท่านมากกว่าจะไปอยู่ที่อื่น เชื่อลุงเถอะครับว่าอยู่ที่นั่นคุณหนูจะปลอดภัยจากเงื้อมมือคุณนายใหญ่แน่นอน เพราะคุณนายใหญ่ไม่มีห้องส่วนตัวที่นั่น ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับ SW 99 แม้แต่เงินปันผล เนื่องจากคุณนายใหญ่มีเงินค่าใช้จ่ายที่คุณท่านให้โดยเป็นเงินของท่านเองครับ”
“แล้วคุณอาล่ะคะ แพงไม่เข้าใจ ลุงวุธบอกว่าเราไม่ควรบอกเรื่องนี้กับใคร แม้แต่คุณอาด้วยเหรอคะ ก็ไหนลุงบอกว่าคุณอาเป็นพยานในพินัยกรรมไงคะ ตกลงควรบอกเรื่องแพงกับคุณอาหรือเปล่า เพราะถ้าอยู่ใกล้กันขนาดนี้ แพงว่าไม่ว่ายังไงสักวันคุณอาก็ต้องรู้ แถมยังให้คนตามแพงแทบจะทุกฝีก้าว”
“คุณหนูอึดอัดหรือเปล่าครับ” อาวุธถามเสียงกังวล
“ก็...เปล่าหรอกค่ะ”
แพรรินเองก็ไม่แน่ใจในความรู้สึกของตัวเอง เธอไม่ได้รำคาญกับสิ่งที่ภาคิมทำ อาจจะรู้สึกดีด้วยซ้ำที่เขาค่อนข้างเอาใจใส่ดูแล แม้จะดูมากเกินไป ทว่าก็ดีกว่าไม่สนใจ หรือรังเกียจที่เธอเป็นภรรยาน้อยชาวบ้าน แล้วคิดเหมือนคุณนายใหญ่ว่าเธอเป็นคนนอก แต่มันก็มีความกลัวอะไรบางอย่างอยู่ในส่วนลึกที่แพรรินเองก็ไม่รู้ว่าอะไร อาจจะกลัวว่าจะถูกจับได้ว่าโกหกเขาก็เป็นได้
“คุณภาคิมค่อนข้างเป็นคนเข้มงวดน่ะครับ ผมถึงมั่นใจว่าถ้าอยู่ที่นั่นแล้วมีอะไร คุณภาคิมก็จะสามารถดูแลคุณหนูได้”
“แต่ลุงวุธก็ยังไม่อยากให้คุณอารู้ว่าแพงเป็นใคร ทำไมคะ”
“สถานการณ์ตอนนี้เราไว้ใจใครไม่ได้จริงๆ ครับ เพราะอย่างที่คุณหนูทราบ ผมคิดว่าคุณภาคิมมีผลประโยชน์ในพินัยกรรมอย่างแน่นอน แถมยังรู้ว่าคุณหนูมีความหมายกับการเปิดพินัยกรรมด้วย เราไม่สามารถมั่นใจได้จริงๆ ครับว่าคุณหนูจะปลอดภัยจากคุณภาคิม”
คนฟังขมวดคิ้วอย่างไม่เข้าใจในสิ่งที่อาวุธอธิบาย
“แต่คุณอาเป็นน้องคุณป๋านี่คะ มีส่วนในมรดกก็ไม่แปลก คุณนายใหญ่เอง ถึงจะไม่มีส่วนในบริษัทคุณป๋าก็ต้องยกอย่างอื่นให้อยู่แล้วเพราะเป็นภรรยาที่แต่งงานอยู่กินด้วยกันตามกฎหมาย จะจดทะเบียนหรือไม่ได้จดทะเบียนแพงก็รู้ว่าคุณป๋าไม่ใช่คนใจดำหรอกค่ะ”
“คุณหนูพูดถูกครับ แต่คนบางคนก็ไม่ได้พอใจแค่ในบางส่วน แล้วก็อยากได้ทั้งหมด แถมจะยิ่งไม่ชอบใจถ้ามีคนอื่นมามีส่วนด้วยทั้งที่ไม่เคยรู้ว่ามีคนคนนั้นอยู่ ซึ่งผมเชื่อว่าต้องเป็นอย่างนั้น เพราะคุณนายใหญ่ส่งคุณหนูยี่เอินให้ไปใกล้ชิดกับคุณภาคิมก็เพื่อจุดประสงค์นี้ คุณนายใหญ่ย่อมต้องคำนวณได้ว่าคุณภาคิมจะได้ดูแลหรือไม่ก็มีอำนาจใน SW 99 อย่างน้อยๆ ก็ครึ่งหนึ่งหรือมากกว่าแน่นอน”
“หา...อะไรนะคะ แต่ว่าสองคนนั้นเป็นอาหลานกันนะคะ”
แพรรินแทบทำมือถือร่วงเลยทีเดียว เธอรู้สถานะของสาวสวยข้างๆ คุณนายใหญ่คนนั้นวันนี้ เพราะธนกฤตกระซิบบอกขณะนั่งฟังสวด แม้จะรู้ว่ายี่เอินเป็นเด็กที่คุณนายใหญ่ขอมาจากครอบครัวที่เซี่ยงไฮ้ ไม่ใช่ลูกสาวแท้ๆ แต่มันก็ไม่เหมาะสมอยู่ดี
“นั่นไม่ใช่ปัญหาหรอกครับ ทุกคนที่นี่ทราบว่าคุณหนูยี่เอินเป็นใคร แล้วก็ทราบดีด้วยว่าคุณภาคิมไม่ใช่น้องชายแท้ๆ ของท่าน แต่ท่านรักและชุบเลี้ยงมากับมือเหมือนน้องชายแท้ๆ เพราะฉะนั้นทุกคนจึงค่อนข้างมั่นใจว่าทรัพย์สินส่วนใหญ่ของท่านแล้วก็ SW 99 จะต้องตกอยู่ในมือคุณภาคิม”
เกิดความเงียบระหว่างการสนทนาขึ้น เพราะหัวใจแพรรินร่วงหล่นไปที่ตาตุ่มแล้วกระเด้งกลับขึ้นมาอย่างแรง ก่อนจะเต้นระรัวไม่หยุด พ่อของเธออาจจะเคยพูดเคยบอกอะไรแบบนี้ แต่แพรรินมองข้ามมันไปจนลืมเลือน หญิงสาวเงียบจนคู่สนทนาชักแปลกใจ
“คุณหนูครับ”
เมื่อถูกเรียกกระตุ้น แพรรินก็สามารถเรียกสติกลับมาได้ก่อนจะพึมพำบอกเบาๆ
“แพงไม่ได้อยากได้อะไรนะคะลุงวุธ แพงแค่อยากมาลาคุณป๋าเงียบๆ แล้วก็กลับ”
“โธ่คุณหนู เห็นแก่คุณท่านเถอะครับ ทุกอย่างที่ท่านสร้างเอาไว้ก็เพื่อคุณหนูนะครับ”
อาวุธขอร้องจนแพรรินอดสะเทือนใจไม่ได้ หากแต่เธอไม่ชอบทำธุรกิจ ไม่เคยสนใจเรื่องแบบนี้มาก่อนในชีวิต
“แพงทำไม่ได้หรอกค่ะลุง แพงว่าให้ เอ่อ...คุณอาดูแลไปนั่นแหละถูกแล้วค่ะ แพงมาทีหลัง คุณป๋าเองก็ไม่เคยรู้ว่าแม่มีแพงมาก่อนด้วยซ้ำ ทุกอย่างท่านสร้างมาพร้อมกับคุณอาภาคิมนะคะ”
“ถึงท่านจะไม่ทราบ แต่ท่านตามหาคุณแพรพรรณตลอดนับตั้งแต่วันที่เธอหนีไปจากท่าน จนกระทั่งรู้ว่าคุณแพรพรรณไปอยู่ต่างประเทศพร้อมกับเพื่อนที่แต่งงานกับชาวอเมริกัน ท่านก็ตามหาอยู่เป็นสิบๆ ปี แล้วในที่สุดโชคก็ช่วยท่าน ทำให้ท่านได้พบกับคุณหนู แล้วตั้งแต่วันนั้นทุกสิ่งทุกอย่างที่ท่านลงทุนลงแรงก็เพื่อคุณหนู”
พ่อของเธอเล่าให้เธอฟังหลังจากที่เธอมาเข้ามหาวิทยาลัยที่วอชิงตันดี.ซี. ในตอนที่ท่านมาเยี่ยมว่าท่านแต่งงานกับคุณนายใหญ่โดยที่ไม่ได้รักกัน แต่ทำตามคำขอร้องของมิสแครอลคุณย่าของเธอ ซึ่งคุณเหม่ยหลินเป็นคนที่ญาติทางคุณปู่ของเธอส่งมาให้ เพราะไม่อยากให้สายสัมพันธ์ขาดไป ทั้งที่เคยตัดขาดกันมาแล้วตั้งแต่รุ่นปู่เธอ ทว่าเงินทองไม่เข้าใครออกใคร เมื่อทางนี้ทำมาหากินรุ่งเรืองโด่งดังไปทั่วเอเชีย คนจะมารุมล้อมก็ไม่แปลก คุณย่าของเธอเกรงใหญ่ปู่ทวดย่าทวดแล้วก็ใจดีกับญาติทางเซี่ยงไฮ้มาก ถึงจะเคยไม่เป็นที่ยอมรับจนต้องพากันมาอยู่ที่เมืองไทย เริ่มต้นใหม่ทำมาหากินกันเองตามประสาผัวเมียก็ตาม
ทว่าเมื่ออยู่กันโดยปราศจากความรักก็ไม่แปลกที่พ่อเธอจะมีคนอื่นอีก แล้วเมื่อมาเจอกับพนักงานใหม่ที่ชื่อแพรพรรณท่านก็ไม่มองใครอีกเลย ทว่าหญิงสาวไม่สนใจเพราะท่านเป็นเจ้านายแถมมีภรรยาอยู่แล้ว แต่ความรักความหลงมันเข้าตา จนพ่อของเธอไม่อาจหักห้ามใจได้แล้วก็วางแผนรวบรัดแม่ของเธอจนได้ ทำให้แพรพรรณหนีไป ตั้งแต่นั้นมาท่านก็ยังมีคนใหม่เรื่อยมาไม่ซ้ำหน้า เพราะต้องการแสดงให้รู้ว่าท่านจะไม่มีวันรักคุณนายใหญ่หากแต่ในใจก็ยังไม่เคยลืมแม่ของเธอ
แพรรินถอนหายใจอย่างหนัก ถึงลุงวุธจะพูดกับแม่ แม่ก็ต้องไม่ยอมให้เธออยู่ที่นี่อย่างแน่นอน ส่วนตัวเธอเองไม่อยากได้อะไรอยู่แล้ว
“ลุงคะ แพงว่า...”
“ผมขอร้องนะครับคุณหนู คุณหนูเป็นคนเดียวที่ใช้นามสกุลของท่านและเป็นเชื้อสายของท่านอย่างแท้จริง ไม่มีใครอื่น อย่าให้สายเลือดของท่านต้องจบลง และทุกสิ่งทุกอย่างที่สร้างมาตั้งแต่สมัยนายท่านใหญ่ต้องไปเป็นของคนอื่น ยกให้คนอื่น โดยที่คนในตระกูลไม่ได้อะไรเลย เลยนะครับ”
สิ่งที่ลุงวุธพูดทำเอาแพรรินอึ้งไป ท่านพูดถูกที่ว่าถ้าเธอปล่อยมือจากมรดกจริง ทุกอย่างของพ่อจะเปลี่ยนมือโดยสิ้นเชิง บรรพบุรุษที่อุตส่าห์โยกย้ายมาตั้งถิ่นฐานกัดฟันต่อสู้จนทุกอย่างมั่นคงถึงทุกวันนี้จะสูญเปล่า เธอไม่อยากให้เป็นแบบนั้น เธอสงสารปู่กับย่า พวกท่านสร้างทุกอย่างมาด้วยกันด้วยความรักของคนสองคน ส่วนพ่อของเธอก็ต่อสู้มาเพียงลำพังโดยปราศจากกำลังใจจากครอบครัวจนธุรกิจใหญ่โต เธอจะทำลายทั้งหมดลงในชั่วข้ามคืนได้อย่างไร แพรรินเริ่มจะตัดสินใจลำบากขึ้นมา
“แต่...แพงดูแลธุรกิจทั้งหมดของคุณป๋าไม่ได้จริงๆ นะคะ”
“การสานต่อไม่ได้หมายความว่าคุณหนูจะต้องดูแลงานของท่านทั้งหมดเสมอไปนี่ครับ ขอแค่คุณหนูอยู่ที่นี่และรับปากว่าเมื่อถึงตอนเปิดพินัยกรรม คุณหนูจะทำตามพินัยกรรม แล้วผมจะช่วยคุณหนูทุกอย่างเท่าที่แรงกำลังของคนแก่อย่างผมจะทำได้ คุณหนูของผมเก่งอยู่แล้ว จริงไหมครับ”
แพรรินอดยิ้มออกมากับคำพูดของอีกฝ่ายไม่ได้ ลุงวุธมักจะบอกกับเธอแบบนี้เสมอตอนไปเชียร์เธอพร้อมผู้เป็นพ่อ
“เอาเป็นว่า รอให้งานคุณป๋าเรียบร้อยก่อนก็แล้วกันนะคะ แพงจะยังไม่กลับอเมริกาทันที แต่ขอเวลาจนถึงตอนนั้น ขอเวลาแพงคิดแล้วก็ปรึกษาแม่ก่อนนะคะ”
หญิงสาวยังไม่รับปาก ทว่าสำหรับอาวุธแล้วเขามั่นใจว่าในที่สุดแล้วคุณหนูของเขาจะอยู่ที่นี่อย่างแน่นอน
=====
- Writer
