นลันยกสองมือขึ้นกุมขมับตัวเองอย่างแรง เขากำผมสีเข้มของตัวเองจนแน่น พยายามสะกดกลั้นความรู้สึกเกลียดชังตัวเองที่ตีตื้นขึ้นมาจนแทบอาเจียน
เขาด่าว่าเธอหน้าเงิน... ทั้งที่เธอทิ้งทุกอย่างเพื่อหนีเอาชีวิตรอด เขาตราหน้าว่าเธอเป็นคนทรยศ... ทั้งที่คนที่ทรยศคือครอบครัวของเธอเอง เขาบังคับฝืนใจเธอ ย่ำยีศักดิ์ศรีของเธอบนเตียงนอนในคืนแรก อ้างสิทธิ์ความเป็นเจ้าของเพื่อลงทัณฑ์เธอ...
พฤติกรรมที่เขาทำกับเธอ... มันต่างอะไรกับสิ่งที่ไอ้เสี่ยทรงพลนั่นกำลังจะทำ?
“ไอ้เหี้ยเอ๊ย!!”
นลันคำรามลั่นห้องทำงาน กวาดแฟ้มเอกสารและข้าวของบนโต๊ะทิ้งลงพื้นหินอ่อนกระจัดกระจายระบายอารมณ์คลุ้มคลั่ง เขาเกลียดตัวเอง เกลียดความมืดบอดที่ถูกอคติบังตาจนมองไม่เห็นความร้าวรานของผู้หญิงคนนั้น
เขาเป็นคนผลักเธอลงสู่นรกขุมที่ลึกกว่าเดิม... นรกที่เธอหลงคิดว่าจะเป็นเกราะคุ้มภัย
ร่างสูงใหญ่ลุกพรวดขึ้นจากเก้าอี้ เดินโซเซออกจากห้องทำงานเหมื
