“หนู... หนูเรียกพี่ว่าอะไรนะ” เขาถามเสียงแหบพร่า พยายามยันตัวลุกขึ้นนั่ง
“ปรานบอกว่า... ปรานให้อภัยพี่ลันแล้วค่ะ” เธอทวนคำตอบพร้อมรอยยิ้มบางๆ ที่สว่างไสวที่สุด แววตาของเธอปราศจากกำแพงน้ำแข็งอีกต่อไป มันมีเพียงความรักและความอบอุ่นที่พร้อมจะโอบกอดเขา
นลันเบิกตากว้าง หัวใจที่เคยแห้งแล้งและเต็มไปด้วยบาดแผลเหมือนได้รับการรดน้ำจนชุ่มฉ่ำ เขาเอื้อมมือที่สั่นเทาไปกุมมือเล็กของโปรดปรานที่วางอยู่บนตัก ดึงมันขึ้นมาประทับจุมพิตที่ฝ่ามือของเธออย่างหวงแหนและเทิดทูน
“ขอบคุณครับ... ขอบคุณที่ให้โอกาสคนเลวๆ อย่างพี่” น้ำตาแห่งความลูกผู้ชายรื้นขึ้นมาที่หางตาของเขา
โปรดปรานส่ายหน้าช้าๆ เธอค่อยๆ โน้มใบหน้าลงไปใกล้เขา ระยะห่างระหว่างทั้งสองลดลงจนสัมผัสได้ถึงลมหายใจร้อนผ่าวของกันและกัน เธอเป็นฝ่ายประทับริมฝีปากนุ่มลงบนหน้าผากมนของเขาอย่างแผ่วเบาเพื่อปลอบประโลม
ก่อนจะเลื่อนริมฝีปากลงมาพรมจูบที่สันจมูกโด่ง...
