YÜREĞİMİN YANGINI+18 (Berdel)

KARŞILAŞMA

Zifiri karanlık kendini kızıl şafak bırakırken

, saatlerdir oturduğum hastane bankından kalkarak girişe yöneldim.İceri girdiğimde boş denilecek kadar az insan olan koridorda yerini bildiğim odaya doğru ilerledim.Yoğun bakımın önüne geldiğimde ondan Berzandan başka kimse yoktu.

Berzan başı duvara yaslı bir şekilde uyuyordu . Bakışlarımı uyuyan adamdan çekerek cama doğru ilerledim.Karşımdaki kadına bir süre baktığımda hiç bir şey hissetmedim.Ben duygularımı yılar önce kaybettim .Bunun nedeni de karşımda yatan kadının ailsiydi.İcimde büyüttüğüm nefretim ve öfkemden başka benden geriye bir şey kalmadı.Karşmda yatan kadına bakarken beyaz teni daha da solgundu.Kuzguni siyah saçları mavi bir bonenin içine konulmuştu.Orda ölü gibi yatması sinirlerimi tavan yapıyordu.Yumruğumu sıkıp cama vurdum .

“Senin ne işin var lan burda?Eserini görmeye mi geldin?Bak o çok istediğin kan aktı . Soğudu mu için intikamını aldın mı?”Berzanın sesiyle ona döndüm.

“Benim içimdeki ateş onun kanıyla değil sizin kanınızla sönecek.”Onun aksine kısık tuttuğum sesim bağırsaydım ancak bu kadar etki ederdi.Karsşımdaki itin konuşmasına fırsat vermeden arkamı dönüp çıkışa ilerledim.Hızla arabamı binip yumruk yaptığım ellerimi direksiyona vurdum.Sakinleşmem gerekirken daha çok öfkeleniyordum . Başımı direksiyona koyup düzensiz nefesimin düzelmesini bekledim.O sırada aklımdaki tilkiler dört dönüyordu.

Telefonumu çıkarıp Baver ‘i aradım.Telefon bir calışta açıldı.

“Buyur ağam .”Telefonda gelen uykulu sesle kaşlarımı çattım.

“ Baver ,Zarin saruhan hakkında herşeyi öğreneceğim.Hastaneye git herşeyi takip et. Noktasından virgülüne bana bildireceksin.”Baverin konuşmasına fırsat vermeden telefonu yüzüne kapattım ve telefonu koltuğa atım.Arabamı çalıştırıp hızla asfalt yolda ilerledim .Safak doğmak üzereydi.Penceremi açıp temiz havayi soludum . Soğuğa ve acıya her zaman zafım vardır.

Arabamı her zaman geldiğim uçurumun kenarına sürdüm .Uçurumun kenarına geldiğimde yavaşlayarak arabamı durdurdum.Kapıyı açıp dışarı inip sırtımı kaputa verip yere oturdum . Bir günde olanlar aklım mantığım almıyor .Kardeşim canım beni nasıl sırtımdan vurupda o soysuzlara gelin gider anlamıyorum anlamak da istemiyorum . Rüzgar burda daha şiddetli eserken gözlerimi kapattım.Düsünmem gerekiyor ama kafamı toplayamıyorum bu ihaneti sindiremiyorum zoruma gidiyor.

Güneşin doğuşunu izlerken artık gitme vakti geldi . Kalkıp arabaya doğru ilerledim, bu halde eve gidemeyecegim icin en iyisi bağ evine gitmekti, rotamı bu sefer de oraya çevirdim.Evdekilere laf anlatamam şimdi.

Bir hafta sonra

Sessiz ortamda çığ etkisi yaratan telefon sesiyle kaşlarımı çattım.Kimseyle konuşacak sabır da değilim şu anda o yüzden açmadım .Israrla çalan telefon yüzünden koltukdan kalktım .İnşallah önemlidir yoksa arayanın canını alacağım.Sehpanın üstündeki telefonu alınca Baver olduğunu görünce hemen açtım.

"Ne oldu?"Sesimde ne merak vardı nede başka bir şey sadece ölüm vardı.Bu o küçük kadın için de değildi.Saruhanları en ufak bir sebepten dolayı yok etmek içindi.

"Ağam Zarin Saruhan uyanmış."Duyduğum haberle telefonun Baverin yüzüne kapattım.

Bir haftadır kaldığım bağ evinden aceleyle çıktım.Arabama binip hastaneye sürdüm son hız arabayı . Hastaneye yaklaştğımda telefonu alıp Baveri aradım.

“Baver hangi oda?”Uyandığına göre normal odaya alınacağını bildiğim için direk sordum.

“Ağam yedinci karttaki 155.odada.”

“Sana verdiğim işi bugün halet aksilik istemiyorum.”Bugun ne yapıp edip bu işi haletmeliydim.

“Olmuş bil ağam.”Aldığım cevapla keyfim yerine geldi.Telefonu kapatığımda geldiğim hastanenin önüne de durdum.Hızla arabadan inip hastaneye ilerledim . Direk üst kata çıkmaya başladım. Bildiğim odaya doğru gittiğimde koridorda kimseler yoktu anlaşılan kimsenin daha haberi yoktu uyandığından.Buda benim işime gelirdi kimseyle uğraşamazdım. Zarin’ i illaki götürecektim zaten önümde kimse duramazdı.Odaya doğru ilerledim ve kapıyı açıp içeri girdim.

Zarin' den

Bedenimde hissettiğim keskin acı yüzünden açmak istemezken kendimi zorlayarak gözlerimi açtım.

Bakışlarımı bulunduğum odada gezdirdim.Beyaz tavanla uyumlu olan gri duvalarla boyanmış oda, yatağın karşısında orta boy bir televizyon köşede minik bir buzdolabı ve yatağın yanında siyah bir koltuk vardı.Gozlerim koltukta başı yan düşmüş bir şekilde uyuya kalmış adama kaydı.Onun için ölüme gittiğim adam vardı.Bana karşı aşkı ve merhameti bitmeyen adama Berzana.

“Berzan .”Kurumuş boğazım yüzünden sesim boğuk çıkarken, Berzan hızla yerinden kalktı.

“Zarin’im!”yanıma geldiğinde ellerimi tutup dudaklarına götürüp öptü.

“Allah’a şükürler olsun ki o güzel gözlerini açtın be güzelim.”Gözleri yaşlarla dolmuştu.

“Ağrın varmı ?”Telaşlı sesiyle burukça gülümsedim.

“İyim sadece biraz yaram sızlıyor .”Dediklerimle başını salarken birden telaşla konuştu.

“Dur ben doktoru çağırayım hemde bizimkilere müjdeli haberi vereyim.Bir haftadır onlarda perişan oldular.”Başımı salayarak onu onayladım.Berzan hızla odadan çıkarken gözlerimi kapatıp acının yavaşlamasını bekledim.Odanın kapısı hızla açılırken kimin geldiğine görmek için gözlerimi açtım.

Karşımda hiç görmeyi beklemediğim adamı görünce şaşırdım.Şaşkınlığım yerini korkuya bırakırken Agire bakmaya devam Ürkütücü bakışlarını üzerimden bir an olsun çekmeden ayak ucumda tam karşımda durunca yutkundum.

Neden burda olduğunu sormak istesem de korkum buna engel oluyordu .Korkum ne kadar büyük olsa da aramızdaki sezsizlik daha da ürkütücüydü.Aslında bu adamla ilgili her şey korkunç geliyor bana.

“Neden geldin?”Sesim sandığımdan da kısık çıkmıştı.Mavi gözlerini siyah gözlerimden bir an olsun çekmezken daha da yaklaştı.

“Neden geldiğimi bence biliyorsun .”Sert bir o kadarda korkutucu sesi daha da korkmama neden oldu .Ben Saruhan aşiretinin en güçlü ağasının kızıydım. Bu yüzden gözlerine bakmaya devam ettim.Damarlarimda ki kan yüzünden korksamda güçlü görünmeliydim.

Konuşmama fırsat vermeden hızlıca yanıma gelip kolumdan tutarak ayağa kaldırdı.

“Ne yaptığını sanıyorsun sen uzak dur benden .”Sesim yüksek çıkınca üzerime eğildi . Nefesini hissedecek kadar yakınımda olması ağlama isteğimi artırıyordu.

"Kes sesini ."Buz gibi sesi geçen seferki gibi bedenimin üretmesine neden oldu.Kolumdan çekiştirmesiyle yaramın verdiği acıyla inledim.Ağzımdan çıkan inlemeye anlık dursa da odadan çıkarmak için tekrar çekiştirdi.

"Ber"Berzan dememe fırsat vermeden iri avucunu ağzımın üstüne kapattı.

"Berzan şu anda dışarda ,eğer dediklerimi yapmasan kafasına sıkmak için tetikte bekleyen adamım işini bitirecek.Biliyormusun dediklerimi yapmaman işime gelir .O zaman çok istediğim Saruhan kanını gözümü kırpmadan akıtırım."Zihnim beni kandırmak için böyle söylediğini haykırsada ,Gözleri kararan adama bakmaya devam ettim.

Sana inanmıyorum .Berzan dokturun yanına gitti ."Söylediklerimle yüzünde tiksinti dolu bir gülümseme oldu.Cebinden telefonu çıkarıp birini arayıp hoparlöre verdi.

"Şu an nerdesin?"Agir in sesindeki duygusuzlukla resmen titredim .Bir insan nasıl bu hale gelebilirdiki.

"Ağam giriş kapısının ordayım."Adam lafını bitirir bitirmez, Agir beni kolumdan tutarak odadan çıkarıp sürüklemeye başladı .Tutuşu canımı yakmıyordu

aksine öfkesine rağmen dikkatliydi .Koridordaki sağdaki pencereye doğru çekiştirip arkama geçerek başımı tutup sarkmasıyla kalbim korkuyla çarptı.Gözlerim hızla dolarken ölüm kokan sesiyle konuştu.

"Görüyor musun Berzan tam orda girişte. Hemen arkasında da cellatı yani benim adamım duruyor."Onu hemen uyarmam gerekiyor diye düşünmeyi bırakıp harekete geçtim.

"Berzan."Ağzımın üstüne kapanan elle ve geriye savrulmamla sırtım çok sert bir şekilde duvara çarptı.Acıdan nevrim dönerken Agir ateş saçan gözleriyle kendini dizginlemeye çalışıyordu.

"Vur."Onun ağzından çıkan kelimeyle gözlerimde akan yaşlarla birlikte başımı şiddetle iki yana salladım.Penceredeki bakışları elindeki ıslaklık yüzünden bana dönerken ben başımı yapma der gibi salladım.Mavi hareleri göz yaşlarımı takip ederken ben ona gözlerimle yalvarıyordum.