CHAPTER 19
2063 Words
Chapter 19: Risk
"ME?! She told you that I am your ex-girlfriend?! Seriously?!" hindi makapaniwalang tanong ko sa kanya.
That betch! Sinabi niya iyon kay Jinsen na ex-girlfriend lang ako ng asawa ko? At iniwan ko pa raw dahil nabuntis ako ng ibang lalaki?!
Hindi ba siya 'yon? Hindi ba siya ang nagpabuntis sa ibang lalaki habang may relasyon pa sila? Parang binabaliktad lang ng linta na iyon ang sitwasyon namin, ha!
Jinsen pulled my arm just as I was about to stand up. I will really beat that girl. She's just poisoning my husband's brain.
"Calm down. Why are you so affected?" tanong niya sa akin.
"Do you believe what your girlfriend said? What if she is just lying? That I am not your ex-girlfriend?" sunud-sunod na tanong ko sa kanya.
"Seriously? Mukha ba akong babaeng kaladkarin?" nakataas na kilay na tanong ko. Halos pumutok na nga ang ugat ko sa leeg dahil sa sobrang galit na nararamdaman ko sa babaeng iyon.
Oh my, I'll take revenge on that! Matagal ng kumakati ang kamay ko na sampalin iyon, eh.
"No. I don't believe it because that's not what I see in you." Shet, why am I thrilled, I mean kinikilig?
Damn, nag-iba na naman nag nararamdaman ko pero galit pa rin ako sa Alfred na iyon.
"I'm just curious why you left me in the hospital," he said and the drum in my chest grew louder.
Did he remember that? He remembers the day he woke up and I was the first one he saw at that time?
"Then, I will ask you. Why did you leave me that day? Why didn't you come back? I waited for you to come back to the hospital," he said, na halos luluwa na ang mata ko sa pamimilog nito.
He... actually remembered that. It's that a good thing ba or bad?
"W-Why did you wait for me?" I asked him.
"I want to see you. I don't know, just what I felt when you didn't come back. And you were crying when I woke up. You even called me honey... You looked sad before but when you saw that I woke up I saw your relief and happiness in your eyes," he stated.
It seems a little more, I feel a little more he will remember me. But Dr. Sergio also told me the first thing he would remember was his past memories. So, it turned into selective amnesia. Only a few things he remembers.
At kasama ro'n ang naalala niya ang kapatid kong si Jerhen at kung sino rin ako sa buhay nito.
Her lost memory seems to be slowly coming back to him. I felt relief but... I want him to really remember me. But I know it's hard for him. I'm willing to wait anyway. For him I will wait.
"So, when I saw you I didn't treat you well. Before we met again, I asked my girlfriend who you are. Why are you in my hospital room and why are you crying, that you are crying for me." I can't even focus on my dinner because my full attention is on him.
What else? What the hell else does he know? What other lie is that woman telling him? I want to know. I want to hear more.
"That's why I'm mad at you because I found out you're my ex-girlfriend and you left me for another guy. You got pregnant. Is he your husband now? Is that why you in the hospital because you want to get back with me, even though I don't want you anymore? Sarina even told me too that you cried in front of me and begged me to come back to you. You want to fix our relationship yet you broke it yourself. You looked for another man, you cheated on me." Hindi na ako nakapagsalita pa dahil sa dami ng nalaman ko mula sa kanya.
Puro kasinungalingan lang, tamang sabihin na totoong nangyari iyon lahat pero hindi ako ang babaeng iyon. Si Sarina Alfred! Siya lang naman ang naghabol-habol sa asawa ko noong sinukuan na siya ni Jinsen!
Talaga naman...marami ng kasinungalingan ang ipinakain niya sa asawa ko at ang isang ito...
"Sarina is the only one there to take care of me. So, I said I would never waste a chance to be with her. That even if I have different feelings for you, I still don't want to betray her." Umawang ang labi ko sa sinabi niyang may ibang nararamdaman siya sa akin?
W-What was that again? What does he mean by that matter?
"She was carrying and she loves my son. Nasanay ako sa presensiya niyang palaging kasama ko at nasa tabi ko lang," he added. Sumikip ang dibdib ko sa sinabi niya.
"Do you love her?" tanong ko. Kahit inaasahan ko ang isasagot niya dahil narinig ko na sinabi niyang mahal niya si Sarina Alfred ay nais ko pa rin na malaman ang isasagot niya.
"Love?" pabalik na tanong niya sa akin at hindi ako umimik. Nanatiling nakatitig ako sa mukha niya.
"I convinced myself that I love her but not the times that I saw you again." My heart beat faster.
Ito na ba? Tama ba ang kasabihan nila na kapag hindi ka naaalala ng isang tao ay puwede ang puso niya? Ang puso niya ang tuturo na kung sino ka rin sa buhay niya?
Na ang tanging makakaalala sa 'yo ay ang puso niya? Naaalala na ba niya ako? Na ako ang mahal niya?
He took my hand and removed the spoon that I was holding, then brought it to his chest. I caught my own breath when I felt his heartbeat. That's not normal because it's the same as mine.
I feel like crying... There is still space for me... Do I still have space in his heart?
"Can you feel it? That's how he is when I'm with you. Just to see you from a distance and you can't even be near me that's how fast it is, Hersey."
"I also realized that you triggered my amnesia. You, just seeing you makes my head hurt and it seems like a memory wants to disappear but everything is still unclear to me. It hurts so much that I feel like I'm going to faint," he said, seriously.
Babawiin ko na sana ang kamay ko pero hinigpitan niya ang pagkakahawak sa akin.
"Your memories unclear to me I know you're up there. I know you are right there. So, my head hurts even more because I'm pissed I can't see it clearly and remember. The pain just fades away when I don't see you. I go back to myself when I know you're not by my side." That was painful, huh.
Dapat na ba akong magpakalayo ulit at huwag na siyang lapitan pa kung ganoon din naman ang mangyayari sa kanya? Mas napapahamak lang siya kung ako nga ang kasama niya.
Isa rin sa dahilan kung bakit pinilit ko ang lumayo sa kanya ay maliban sa ma-trigger ang memory niya ay puwede siyang ma-comatose ulit.
"Kung ganoon naman pala... Huwag mo na akong lapitan pa at hindi na rin ako magpapakita pa sa 'yo," sabi ko na isang patalim lang ang salitang iyon na bumaon sa dibdib ko.
"No!" sigaw niya bigla at nagulat pa ako.
"Kung hahayaan kita... Kung hahayaan kita ay mararamdaman ko na naman ang sakit na ito, Hersey," sabi niya at parang mapipiga pa ang kamay ko na nasa dibdib niya.
Ano'ng sakit? Ano'ng mararamdaman na naman 'yan?
"I want to remember you. I'm ready to pass out because of my headache. But not my heart, it hurts when I can't see you, if I can't hear your voice. This disease is more severe, Hersey. I don't know why... Is it because I really loved you before?" My lips moved but I couldn't speak any more.
"Or that until now I still love you?" he added, I felt the heat of both corners of my eyes.
"I still love you that's why I'm like this? He likes, he wants me to remember you, Hersey. He's not the only one who remembers you. Please, cross the line for me..." he said and before my tears rolled down my cheeks I avoided looking at him.
Kinagat ko ang pang-ibabang labi ko dahil sa nararamdaman ko ngayon, saya dahil sa sinabi niyang mahal pa niya ako. Lungkot dahil hanggang ngayon ay hindi pa niya ako naaalala kahit sinusubukan na niya. At galit para sa babaeng iyon.
Kinuha ko ulit ang spoon, "Bahala ka. Kung saan ka masaya, eh 'di go," sabi ko.
But I remembered Sarina Alfred. Binalingan ko ulit siya nang tingin na ngayon ay sa akin pa siya nakatitig.
"If you want me to cross the line, too. You need to break-up with your girlfriend, Jinsen. Huwag mo akong gawin na kabit." Kahit na ang Sarina naman talaga ang kabit niya. Pero ako ang mas nagmumukhang kabit sa aming dalawa.
"No," maikling sabi niya at humigpit ang hawak ko sa kutsara.
"Ano'ng no?"
"Sarina, isa siya sa makakatulong sa akin na makaalala. Please, hayaan na muna natin siya." Napabuga ako nang hangin sa bibig.
Talaga lang, ha? Matutulungan niya si Jinsen na makaalala? Eh, nilalason niya lang ang utak ng asawa ko.
But this, I need to accept and respect his decision. My husband took a risk and his life is at stake. Okay, fine! I'm just leave that girl alone for now.
Let her enjoy her life that my husband is still with her because I can get Jinsen back in time. It can't be, no!
"Fine. Do whatever you want," I just said and shrugged my shoulder.
"Just eat, please. Sumasakit ang ulo ko," he said at mabilis na tiningnan ko siya.
Sumandal lang siya sa upuan niya at nakapikit ang mata niya. Marahan na hinihilot niya rin ang sentido niya.
See? Sumasakit nga talaga ang ulo niya kung kasama niya ako!
"Go back to your son at magpahinga ka na rin," sabi ko at kinakabahan na naman ako sa kanya.
"Saka na kung tapos ka na," sabi niya lang at dumilat. Diretso ang mga mata niya sa akin. Tapos ay tipid na ngumiti.
"You're beautiful... Your husband is such a lucky bastard to have you as his wife. Fvcking shet," seryosong sabi niya dahilan na tumaas ang sulok ng labi ko. Tumaas naman ang isang kilay niya.
"Oh, he is. He's guwapo naman. So, hindi ako lugi sa kanya," ngumunguyang sabi ko at mataman kong tinitigan ang maamo niyang mukha. He's guwapo nga talaga. Kaya hindi ako lugi.
"Mas guwapo kaysa sa akin?" umiigting ang panga na tanong niya at tumango ako.
"Talaga?" tila nanghahamon na tanong niya at umayos siya nang upo.
Sumubo ulit ako ng kanin na may ulam na adobo at ang tanging pagtango lang ang magagawa ko para sagutin siya.
Parang kinikiliti na naman ang batok ko nang maramdaman ko ang hininga niya sa bandang leeg ko.
"Mas masarap ba siyang humalik kaysa sa akin?" tanong niya ulit. Siyempre masarap ka ngang humalik pero hindi mo malalaman iyon na ikaw ang tinutukoy ko.
"Yeah, nakakatirik ng mata," sabi ko at tumango-tango.
Nandilim ang aura niya at halos marinig ko ang ngipin niya dahil sa pagtiim bagang niya.
"Hindi nga tumirik ang mata mo kanina. Mas masarap talaga siyang humalik kaysa sa akin?" malamig na tanong niya at nasa kaliwang baywang ko na ang braso niya. Halos yakapin na niya ako mula sa likuran ko dahil sa higpit no'n.
Napapapikit ako sa tuwing nararamdaman ko ang pagdampi ng tungki ng ilong niya sa leeg ko at tumataas iyon sa batok ko. Hindi lang iyon, inaamoy niya rin ang balat ko at pinapatakan ng maliliit na halik.
Pero nagpatay malisya na lang ako. Natatawa pa nga ako dahil mukha siyang nagseselos sa sarili niya. God, nagseselos siya sa sarili niya?!
"I wonder kung tumitirik ba ang mata ko kung nasa ibabaw mo na ako," sabi niya at nanlaki ang mga mata ko.
"Ang bastos mo, ha! Ano'ng nasa ibabaw ko?!" sigaw ko sa mukha niya. Nagsalubong lang ang kilay niya at napatingin sa pader.
"Wait a minute. I heard something," sabi niya at kinilabutan ako.
"W-What?" Bumitaw rin sa akin si Jinsen at tumayo. Malalaki pa ang mga hakbang niya na lumabas sa suite ko.
Aba't iniwan pa ako...
- Writer
