บทที่ 2 อันตรายเกินไปแล้ว
“เดี๋ยว...อย่าเพิ่งไป” เสียงเขาแหบพร่าและหนักแน่นขึ้นมาในทันที
มือหนายื่นไปหมายจะรั้งข้อมือเธอไว้
แต่เธอกลับหมุนตัวหลบเล็กน้อย
รอยยิ้มมุมปากจาง ๆ แตะบนใบหน้า
“ไว้พรุ่งนี้ค่อยพูดกันต่อนะคะ”
เธอพูดเหมือนทุกอย่างที่ผ่านมาเป็นเพียงเรื่องเล็กน้อย ทั้งที่ร่างกายของเขายังไม่หยุดร้อนระอุ
เขานิ่ง อึ้ง ตาค้างอยู่กับร่างของเธอที่ค่อย ๆ เปิดประตูออกไปจากห้อง
“แก้มใส...เธอตั้งใจใช่ไหม” เขาพึมพำกับตัวเอง ริมฝีปากยังคงรู้สึกถึงสัมผัสเมื่อครู่ ร่างกายยังร้อนผ่าว
วันใหม่เริ่มต้นขึ้นพร้อมเสียงนาฬิกาปลุก
เขาแปรงฟัน ล้างหน้า เปลี่ยนเสื้อกาวน์ เช็กชื่อผู้ป่วยในระบบ เข้าห้องวอร์ดอย่างตรงต่อเวลาอย่างที่ควรจะเป็น
แต่ทุกฝีก้าวที่เดินหนักกว่าปกติ ในใจของเขา มีแต่คำถาม เธอจะมาไหม เธอจะทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นหรือเปล่า
เมื่อเดินผ่านห้องพักเวรของพยาบาลฝึกงาน เขาแกล้งมองไปอย่าง ไ
