บทที 3 สลัดภาพหลุดหมอเนิร์ด
ไฟบางดวงในคลินิกเริ่มดับลง เสียงพูดคุยจางหายไปทีละห้อง กลายเป็นความเงียบสงัดของช่วงเปลี่ยนเวรในยามดึก
หมอภาคย์ยืนพิงผนังมุมหนึ่งของโถงทางเดิน
แสงไฟนีออนจากเพดานส่องลงบนแววตาคู่นิ่งของเขา แต่ภายในกลับร้อนรุ่มราวกับไฟที่ถูกสุมมาตั้งแต่บ่าย
เขารอเธอรอเวลาที่เธอจะผ่านมา และเมื่อเสียงฝีเท้าเบา ๆ ดังขึ้นจากทางโค้งของทางเดิน ร่างบางของแก้มใสในชุดยูนิฟอร์มนักศึกษาพยาบาลก็ค่อย ๆ ปรากฏตัวขึ้นในสายตา
เธอไม่ทันสังเกตว่ามีใครยืนอยู่ตรงมุมอับนั้น แต่ก่อนจะได้เดินผ่านไปมือหนึ่งก็ดึงข้อมือของเธอไว้แน่น
“อ๊ะ…หมอภาคย์” เขาไม่ได้พูดอะไร
เพียงแต่สบตาเธอแน่นิ่ง แล้วออกแรงดึงเธอเข้าหาตัว
พาเธอเดินเร็ว ๆ ไปตามโถงทางเดิน
มุ่งหน้าไปยังห้องพักแพทย์ที่ตอนนี้ไร้ผู้คนโดยสิ้นเชิง
เสียงรองเท้ากระทบพื้นดังแผ่ว ก่อนที่ประตูบานหนึ่งจะเปิดออก และปิดลงตามหลังทั้งสองคน พร้อมเสียงคลิกข
