ตอนที่ 2 ได้ผัวโจร
เหนืออุ้มร่างอ่อนปวกเปียกของเมธาวีแนบอก ก้าวเดินเร็วแต่มั่นคงไปตามเส้นทางดินแคบ ๆ ที่คดเคี้ยวผ่านต้นไม้สูงชะลูด และพงหญ้าที่ขึ้นรกทึบ ไม่มีใครรู้ว่าเส้นทางนี้นำไปที่ไหน มีเพียงเหนือเท่านั้นที่ใช้มันบ่อยพอจะจดจำแม้ยามไร้แสง
บ้านไม้ของเขาปรากฏขึ้นท่ามกลางความเงียบสงัดของป่า เรือนยกพื้นเล็ก ๆ หลังหนึ่ง สร้างด้วยไม้เก่าสีน้ำตาลซีด เขาก้าวขึ้นบันไดอย่างเงียบเชียบ ใช้เท้าถีบประตูไม้เบา ๆ จนเปิดออก เสียงบานพับครางแผ่วก่อนที่เขาจะวางเมธาวีลงบนฟูกผ้าบาง ๆ มุมหนึ่งของห้อง
ยังไม่ทันจะได้เช็ดหน้าหรือปลดเป้ของเธอ เสียงฝีเท้าก็เร่งร้อนดังตามมาติด ๆ มีเสียงผู้ชายสองคนดังขึ้นนอกบ้าน
“ไอ้เหนือ! มึงจะเก็บผู้หญิงไว้คนเดียวหรือไงวะ!”
“พวกกูแค่ขอดูใกล้ ๆ หน่อย ไม่แบ่งกันเลยเหรอ!”
เหนือขยับลุกขึ้นช้า ๆ สะพายปืนพาดหลังแล้วเดินลงจากบ้านไปเงียบ ๆ ประตูไม้เปิดออกอีกครั้ง เผยให้เห็นใบหน้า
