บทที่ 5 หมอจะฉีดยาให้ด้วยเข็มแท่งใหญ่
แสงแดดยามเช้าส่องผ่านหน้าต่างห้องพักแพทย์อย่างอ่อนโยน
แก้มใสสาวน้อยนักศึกษาพยาบาล ยืนเรียบร้อยในชุดสีฟ้าขาวสะอาดตา และสายตาซุกซนสายตา ที่สบกับหมอภาคย์ที่อยู่ไม่ไกลนัก
เพราะในใจยังสะท้อนภาพค่ำคืนที่ผ่านมาจนแทบทนไม่ไหว
หมอภาคย์เดินเข้ามาในห้องเวรด้วยท่าทางสุขุมตามบทบาทหมอผู้เคร่งขรึม แต่ภายใต้กรอบแว่นหนา ๆ คู่นั้นแฝงไปด้วยประกายร้อนแรงที่ไม่ได้ลดน้อยลงเลย
“แก้มใส… วันนี้มีงานต้องช่วยหมอมากหน่อยนะ”
เขาพูดเสียงนิ่ง แต่จับมือเธอแวบหนึ่งขณะส่งอุปกรณ์การแพทย์ให้
เธอรับมาอย่างรู้สึกถึงแรงสัมผัสนั้นจนใจสั่น ทุกครั้งที่มือของพวกเขาแตะกัน ความทรงจำเมื่อคืนก็ผุดขึ้นมาในหัวตลอด
ตลอดทั้งวัน ทั้งคู่ทำงานใกล้ชิดกันในห้องเวร หมอภาคย์สั่งการ แก้มใสส่งเครื่องมือ ป้อนคำแนะนำ และขยับตัวอย่างประณีตเพื่อไม่ให้ใครสังเกตเห็นความรู้สึกที่ล้นปรี่
เวลาที่เธอโน้มตัวลง
