💉1. NC+คลั่งไคล้หมอฮอตเนิร์ด

2204 Words

ตอนที่ 1 คลิปลับของหมอ “ห้องพักแพทย์ คลินิกเวชกรรม เวลา 22.14 น.” เสียงเครื่องปรับอากาศดังหวิว ๆ สะท้อนความเงียบในห้องพักเล็ก ๆ หมอภาคย์ ชายหนุ่มวัยสามสิบต้น ๆ แพทย์เวชทั่วไป ผู้เงียบขรึม สุขุม และดูน่าเชื่อถือเสมอในสายตาคนไข้ แต่เวลานี้ที่เขาคิดว่าทุกคนกลับกันหมดแล้ว ร่างหนานั่งพิงพนักเก้าอี้ตัวเก่า เสื้อกาวน์ถูกพาดไว้บนโต๊ะ มือข้างหนึ่งถือโทรศัพท์ มืออีกข้างกำลังกอบกำแท่งเนื้อใหญ่ในกางเกงที่ถูกร่นลงมาครึ่งสะโพก หน้าจอสว่างวาบด้วยภาพผู้หญิงเปลือยกายขยับตัวช้า ๆ พร้อมเสียงครางแผ่วเบา “อืมม...” เสียงครางของหญิงสาวในคลิปประสานเข้ากับลมหายใจแรง ๆ ของเขา หมอภาคย์เผลอปล่อยเสียงครางต่ำ ๆ ออกมาก่อนจะหลับตา เชิดหน้าพลูลมหายใจ เขาไม่รู้เลยว่า ขณะที่เขาใกล้ถึงจุดหมาย ประตูห้องพักที่ควรจะปิดสนิท กลับแง้มออกเล็กน้อย... และเงานั้น มีสายตาคู่หนึ่งจ้องเขาอยู่เงียบ ๆ พร้อมโทรศัพท์มือถือที่กดอัดวิดีโอโดยไร้เสียงชัตเตอร์ หญิงสาวคนนั้นคือ “แก้มใส” นักศึกษาฝึกงานปีสุดท้ายของคณะพยาบาล หน้าตาหวานปนซน วัยยี่สิบต้น ๆ แววตาอยากรู้อยากเห็นและซ่อนความกล้าบ้าบิ่นไว้ภายใต้หน้าตาใสซื่อ เธอบังเอิญลืมกระเป๋า จึงเดินกลับมาเอาและบังเอิญเห็นประตูแง้มอยู่ แก้มใสเห็นทุกอย่างแต่เธอไม่หนี ไม่ตกใจเธอกลับยิ้ม แก้มใสกลืนน้ำลายลงคอโดยไม่รู้ตัว ใบหน้าร้อนผ่าว มือที่ถือโทรศัพท์ยังนิ่งสนิท ดวงตาของเธอจ้องแน่นิ่งกับภาพเบื้องหน้า ภาพของหมอภาคย์ในกางเกงสีดำที่ถูกร่นลงต่ำเผยให้เห็นบางสิ่งที่ทำให้เธอตาโต “ใหญ่...จริง ๆ” แม้จะอยู่ในท่าครึ่งนั่งครึ่งนอน แต่มือของหมอที่กำลังจับแท่งอวบชักขึ้นชักลง มันเด่นชัดว่าไม่ใช่ของเล็ก ๆ เลย มันเต็มมือเขาเกือบหมด และยังเหลือปลายโผล่พ้นออกมานอกนิ้ว ปลายสีแดงอมชมพูบานเงาวาว เพราะถูกเล้าโลมอยู่ก่อนหน้าแล้ว “โอ้พระเจ้า…” แก้มใสแทบจะหลุดเสียงออกมา เธอเคยเห็นแต่ในหนัง ในคลิป แต่ของหมอภาคย์นั้น ทั้งใหญ่ทั้งยาว และยาวเกินกว่าที่เธอเคยคิดว่าเป็นไปได้จริง เส้นเลือดที่ปูดนูนเคลื่อนตามจังหวะมือของเขา บ่งบอกถึงความแข็งขึงของมันอย่างชัดเจน และยิ่งเขาใกล้จะถึงจุดสุดยอด ใบหน้าคมคายก็แหงนขึ้นเล็กน้อย แสดงสีหน้าที่เต็มไปด้วยความเสียวซ่าน นั่นยิ่งทำให้เธอรู้สึกเปียก… เธอเบียดต้นขาเข้าหากันโดยไม่รู้ตัว ความร้อนที่แผ่ลามจากหน้าท้องลงไปต่ำกว่าขับให้ใจเธอเต้นแรง มืออีกข้างที่ไม่ได้ถือโทรศัพท์เริ่มลูบต้นขาตัวเองเบา ๆ ‘หมอทรงเนิร์ด ๆ แบบนี้แอบมีของดีอยู่นะเนี่ย' เธอยิ้ม หัวเราะเบา ๆ ในน้ำเสียงตัวเอง รู้สึกเหมือนค้นพบด้านมืด ของผู้ชายที่เธอเคยมองว่าแสนจะน่าเบื่อ และเมื่อเขาเผลอหลุดเสียงครางออกมาในจังหวะที่ใกล้ถึง เธอก็กดหยุดคลิปทันที “หึ… หมอเคร่งขรึมขนาดนั้นก็มีมุมแบบนี้ด้วยเหรอ…” เธอกระซิบกับตัวเอง ก่อนจะกดหยุดคลิปและย่องกลับไป หมอภาคย์... ผู้ชายที่ทั้งคลินิกพูดเป็นเสียงเดียวกันว่า สุภาพเรียบร้อย พูดน้อยแต่ใจดี เหมือนคนบวชจนได้ขึ้นเป็นเจ้าอาวาส และแน่นอนว่า ไม่มีใครคิดว่าเขาจะช่วยตัวเองกลางดึกในห้องพักแพทย์ แต่สิ่งที่แก้มใสเห็นเมื่อคืน มันไม่ใช่แค่การช่วยตัวเอง มันคือภาพตรงข้ามกับสิ่งที่เธอเคยคิดเกี่ยวกับผู้ชายคนนี้โดยสิ้นเชิง ใต้กรอบแว่นหนา ๆ ที่มักจะเลื่อนลงมาหยุดที่สันจมูก ใต้เสื้อกาวน์สีขาวที่ดูสะอาดตาเหมือนอาบน้ำวันละสิบรอบ ใต้เสียงพูดเบา ๆ และคำว่า “ครับ” ที่พูดจบทุกประโยคอย่างนุ่มนวล กลับซ่อนร่างกายที่กำยำ เส้นเลือดที่แขนและกล้ามเนื้อแน่นเป็นลอนตั้งแต่ต้นแขนไปจนถึงต้นขา แผงอกแน่น ๆ ภายใต้เสื้อยืดตัวหลวม หน้าท้องที่ขึ้นร่องแบบไม่ต้องเกร็ง และที่สำคัญที่สุด แก่นกายขนาดมหึมาที่เธอไม่คิดว่าผู้ชายเรียบ ๆ แบบนี้จะมีได้ มันทั้งใหญ่ ยาวไม่ใช่แค่ขนาดธรรมดา แต่มันเป็นขนาดที่ ถ้าเธอได้ลองใส่เข้าไปในตัวเธออาจจะขาอ่อนจนยืนไม่ไหวไปหลายวัน แก้มใสเคยได้ยินรุ่นพี่พูดกันเล่น ๆ ว่า “พวกหมอเนิร์ด ๆ เนี่ยแหละ ของใหญ่ตัวพ่อ” เธอไม่เคยเชื่อ แต่ตอนนี้เธอเริ่มเข้าใจว่าคนที่เงียบที่สุด อาจซ่อนอะไรไว้มากที่สุดก็ได้และสิ่งที่หมอภาคย์ซ่อนไว้ใต้กางเกง มันไม่ใช่แค่ลับเฉพาะ แต่มันคือของที่สามารถเปลี่ยนผู้หญิงธรรมดาให้กลายเป็นของเล่นในมือเขาได้ทันที “ถ้าได้โดนของแบบนั้นเข้าจริง ๆ …” เธอกระซิบเบา ๆ กับตัวเอง “หมออาจจะทำให้แก้มคิดถึงคนอื่นไม่ได้อีกเลย”... วันถัดมาเวลาเดิมที่เงียบสงัดและปลอดผู้คน เสียงเคาะประตูเบา ๆ ดังขึ้นหมอภาคย์เงยหน้าขึ้นจากกองเวชระเบียนพลางขมวดคิ้ว “หมอว่างไหมคะ?” น้ำเสียงหวาน ๆ ของแก้มใสลอดประตูเข้ามา พร้อมใบหน้ากลมใสและรอยยิ้มที่ดูเหมือนจะธรรมดา แต่ดวงตากลับวาววับอย่างน่าประหลาด “อืม... ว่างครับ มีอะไรหรือเปล่าครับ” เขาตอบเสียงเรียบ ดันแว่นขึ้นอย่างเคยชิน แก้มใสไม่ตอบ เธอแค่ปิดประตูล็อกดัง แกร๊ก! แล้วเดินตรงเข้ามาหาเขา หมอภาคย์ขมวดคิ้วทันที “เดี๋ยว... ทำอะไรน่ะ” “หมอ...” เธอวางโทรศัพท์ลงตรงหน้าเขา จอแสดงภาพบางอย่าง ที่ทำให้สีหน้าของเขาชาวาบ เขาขยับตัวถอยเล็กน้อยทันทีที่เห็นว่ามันคือวิดีโอ ของเขาในค่ำคืนนั้น กำลังช่วยตัวเองด้วยใบหน้าแดงก่ำ เสียงหายใจหอบและเสียงครางหลุดลอดออกมาเบา ๆ “แก้มใส!” เขาเรียกชื่อเธอด้วยเสียงจริงจัง สีหน้าเคร่งเครียด แต่เด็กสาวไม่สะท้าน เธอก้มหน้าลงมาใกล้ ใบหน้าอยู่ห่างจากเขาแค่ไม่กี่เซนต์ ริมฝีปากอ่อนนุ่มกระซิบเบา ๆ “หมอไม่ต้องห่วงค่ะ…หนูไม่แชร์หรอก” เธอยิ้ม “แค่จะมาขอดูของจริงใกล้ ๆ หน่อย” หมอภาคย์กลืนน้ำลายลงคอ ขยับตัวหนี แต่เธอกลับตะปบต้นขาทั้งสองของเขาไว้อย่างรวดเร็ว “ใจเย็นครับ แก้มใสเธอจะทำอะไร นี่มันไม่ถูก” “จะหวงทำไมคะหมอ ของดี ๆ แบบนี้ ทำไมต้องซ่อนได้ด้วย” เธอกระซิบพร้อมกระเถิบเข้าใกล้ “ของหมอ มันไม่ควรถูกซ่อนอยู่ใต้กางเกงหลวม ๆ แบบนี้หรอกค่ะ มันควรอยู่...ในตัวแก้ม” เธอเลียริมฝีปาก พลางโน้มตัวลงแนบชิดกับริมใบหูเขา “หมอ...อยากให้แก้มทำอะไรดี ๆ ให้ไหมคะ” เขาหลับตา มือกำที่วางแขนเก้าอี้แน่นอย่างพยายามยับยั้งตนเอง แต่แล้วกลับรู้สึกถึงลิ้นอุ่น ๆ ที่ไล้ผ่านแนวกราม เสียงครางจากลำคอของเขาดังเบา ๆ เมื่อเธอก้มลงต่ำเรื่อย ๆ มือของเขาที่วางอยู่บนพนักเก้าอี้ขยับเกร็งทันที ใจเต้นวูบแต่ยังคงแสร้งทำหน้านิ่ง “แก้มใส…ยะ…อย่า” เขาเริ่มตอบ แต่เสียงของเขากลับแผ่วลงเมื่อริมฝีปากของแก้มใสจูบวนอยู่ที่หน้าท้องเขา “อย่าหยุดใช่ไหมคะหมอ” หมอภาคย์เผลอกลืนน้ำลาย มือที่วางอยู่อย่างสงบตอนนี้เริ่มสั่นเล็กน้อย เขาไม่ใช่คนอ่อนแอ ไม่เคยโดนควบคุม แต่ผู้หญิงคนนี้...กำลังใช้สายตา เสียง และมืออุ่น ๆ ทำให้เขาเริ่มเสียการควบคุมอย่างช้า ๆ แก้มใสย่อตัวลง เธอนั่งอยู่บนพื้นหน้าร่างสูงของเขา มองเขาด้วยดวงตาที่ลุกวาว และพูดช้า ๆ ด้วยน้ำเสียงเย้ายวน “หมอรู้มั้ย เวลาใส่แว่นหนา ๆ แล้วทำหน้าเฉยชาแบบนั้นน่ะ ยิ่งทำให้คนอย่างแก้ม อยากจะแกะความลับของหมอให้หมดเลย” มือเรียวของเธอสอดเข้าไปใต้ขอบเสื้อยืด อีกครั้ง แล้วลูบสัมผัสกล้ามหน้าท้องที่แน่นหนา เขาเป็นหมอที่ไม่พูดมาก แต่ร่างกายของเขาเต็มไปด้วยวินัยจากการออกกำลังกายสม่ำเสมอ “ร่างกายหมอ...ใหญ่กว่าที่คิดอีกนะคะ” เธอพึมพำเบา ๆ ราวกับพูดกับตัวเอง แต่ทุกคำที่เปล่งออกมากลับสะกิดอารมณ์ดิบของชายตรงหน้า หมอภาคย์กลืนน้ำลายอีกครั้ง ขาเริ่มสั่น มือกำที่วางแขนแน่นกว่าเดิม และเมื่อมือของแก้มใสเคลื่อนต่ำลงไปที่ขอบกางเกงเขา เธอก็เลื่อนใบหน้าเข้าไปใกล้ สัมผัสไออุ่นผ่านกางเกงที่เริ่มโป่งพองจนไม่อาจปิดบังความรู้สึก “อื้ม...มันยังใหญ่เหมือนในคลิปเลยค่ะ...” เสียงหวานของเธอสั่นเล็กน้อยด้วยความตื่นเต้น แต่มือของเธอไม่หยุดไล้สัมผัสเบา ๆ บนความเป็นชายที่กำลังเต้นตุบ ๆ อยู่ภายใต้เนื้อผ้า “ให้แก้ม...ชิมดูได้ไหมคะ” เขาไม่ตอบ แต่ลมหายใจที่เริ่มรุนแรงขึ้น และสายตาที่มืดลึกลงบ่งบอกว่าเขากำลังพ่ายแพ้ต่อการควบคุมของหญิงสาวตรงหน้าอย่างเต็มที่ ไม่รอคำอนุญาต เธอใช้สองมือปลดกางเกงของเขาอย่างเบามือ สัมผัสเธอเต็มไปด้วยความใส่ใจและความเร่าร้อน ทว่าไม่มีความหยาบกร้านเลยแม้แต่น้อย ท่อนเนื้อใหญ่ที่แข็งเต็มที่ ดีดออกมาแทบจะชนริมฝีปากเธอ “อ๊ะ…แก้มเธอ..” เธอก็โน้มหน้าลงอย่างอ่อนโยน ใช้ปลายจมูกแตะเบา ๆ ราวกับกำลังขออนุญาตจากความเงียบ แล้วจึงประทับจุมพิตแรกลงไป เสียงสูดลมหายใจของหมอภาคย์ดังขึ้นเล็กน้อย เขาหลับตาแน่น มือข้างหนึ่งกำแน่นอยู่กับขอบโต๊ะ อีกข้างวางบนบ่าของเธออย่างไม่รู้ตัว อุณหภูมิในห้องเหมือนจะสูงขึ้นชั่วขณะนั้น เมื่อลิ้นเรียวเล็กแตะที่ปลายหัวหยกแล้วส่ายไปมา “ซี้ดด แก้มใส” ร่างหนาเสียวซ่านจนขนลุกเมื่อเพียงแค่ปลายลิ้นของเธอแตะเบา ๆ แก้มใสใช้แค่ดวงตาช้อนมองขึ้นมา บ่งบอกว่าเธอรู้ดีว่ากำลังทำอะไร และตั้งใจจะทำต่อไปจนกว่าเขาจะลืมแม้แต่การห้ามปรามตัวเอง ลิ้นเล็กแตะไล้อย่างอ่อนโยนเป็นจังหวะ สลับกับเสียงหายใจที่เริ่มหนักขึ้นของชายหนุ่ม เขาเผยอปากน้อย ๆ ริมฝีปากสีซีดขยับเป็นชื่อเธอเบา ๆ “แก้มใส...อ่าส์ แก้ม...” มือของเขาเลื่อนไปแตะเส้นผมนุ่ม แต่เธอไม่ตอบ แก้มใสอ้าปากจนกว้างครอบลงที่ท่อนเนื้อของหมอ เธอห่อลิ้นและกดหัวตัวเองลงไปแต่ก็ไม่มิดลำโคนสักที “อึก..อึก…อ่าส์ หมอคะ ของหมอใหญ่จนขนคอแก้มเลย” หญิงสาวคายท่อนเนื้อออกมาพักหายใจ แล้วรีบก้มลงไปใหม่ สองมือของเธอช่วยกอบกำลำโคนอวบ แล้วริมฝีปากก็ดูดดุ้นท่อนลำส่วนหัวของเมามัน อ๊อก ๆ อ๊อก ๆ เสียงลำเอ็นของหมอเด้งสวนเข้าปากของแก้มใส ดวงตาของเธอเริ่มเบิกโพลง ใบหน้าเริ่มแดง เพราะปลาย ท่อนเนื้อของหมอกดลงคอหอยจนเธอหายใจไม่ออก หยดน้ำใส ๆ เริ่มไหลออกมาจากหางตา “อื้อออ อ่าส์ เสียว…” หมอภาคย์คำรามเสียงต่ำ มือหนากำขยุ้มผมเธอแน่น สะโพกหนานั่งไม่ติดเสยสะโพกกระเด้าปากของเธอจนน้ำใกล้แตก ช่วงจังหวะสุดท้าย แก้วใสโก้งคอรับจังหวะกระเด้าของท่อนเนื้อ ราวกับรู้จักร่างกายเขาดีจนน่าประหลาด เสียงหมอภาคย์คำรามดังลั่น ลมหายใจเขาสะดุด ร่างกายเกร็งเครียด พร้อมกับแท่งเนื้อที่กดลึกจนสุดคอหอย ปลดปล่อยน้ำคาวพุ่งกระฉูดไหลลงคอโดยที่แก้มใสไม่ต้องกลืน ร่างหนาหายใจหอบในความเงียบงัน แก้มใสถอนปากพร้อมรีบสูดอากาศเข้าปอดจนสำลักเล็กน้อย ผ่านไปหลายวินาที ทั้งสองเริ่มหายใจสม่ำเสมอแล้วสบตากัน “หมอทำไมรุนแรงแบบนี้คะ” เธอลุกขึ้นยืนจัดเสื้อผ้าของตัวเองให้เข้าที่ ส่วนหมอภาคย์เอนหลังพิงเบาะ หอบหายใจ รู้สึกเหมือนร่างกายถูกแก้มใสกลืนไปพร้อมแรงปรารถนาและน้ำกามของเขาที่ไหลลงคอเธอ “คือ…หมอ หมอ หยุดตัวเองไม่ได้” หมอหนุ่มสูดลมหายใจเข้าจนสุดปอดแล้วตอบกับมา แก้มใสไม่สบตาเขา แต่ยิ้มบาง ๆ มือเล็กหยิบผ้าเย็นจากกล่องทิชชู่ เช็ดมุมอย่างเงียบงัน แล้วหยิบกระเป๋าของเธอขึ้นมาสะพาย “ดึกแล้วแก้มกลับก่อนนะคะ พรุ่งนี้เจอกัน” “เดี๋ยว...อย่าเพิ่งไป” เสียงเขาแหบพร่าและหนักแน่นขึ้นมาในทันทีมือหนายื่นไปหมายจะรั้งข้อมือเธอไว้….

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more