1.เผลอใจรัก พ่อของเพื่อน NC25+

1127 Words

ตอนที่ 1 อย่าทิ้งหนูไว้แบบนี้ NC20+ แมรี่หญิงสาวที่พึงเรียนจบมหาลัยได้ไม่นาน เธอนั่งอยู่ที่โซฟาหน้าเวทีในโซน VIP ที่เพื่อนลากเธอมาด้วย พนักงานเสิร์ฟหญิงในชุดรัดรูปเดินเข้ามาพร้อมถาดเครื่องดื่มสีสันสดใส “ค็อกเทลจากโต๊ะข้าง ๆ ค่ะ บอกว่าฝากให้สาวสวยโต๊ะนี้” พนักงานพูดยิ้ม ๆ “ว้าว! ของฟรีอีกแล้ว!” เพื่อนของแมรี่คว้าไปดื่มอย่างไม่ลังเล ก่อนจะยื่นอีกแก้วมาให้เธอ “ดื่มหน่อยสิแมรี่ เดี๋ยวเสียมารยาทกับโต๊ะนั้น” แมรี่มองแก้วในมือตัวเองที่มีของเหลวสีชมพูอ่อนวาววับ ต่างกับของเพื่อน กลิ่นหอมหวานลอยขึ้นมาแตะปลายจมูก เธอลังเลแค่เสี้ยววินาทีก่อนจะจิบเบา ๆ แล้วกระดกหมดแก้ว “ก็แค่ค็อกเทล…” ของเหลวแก้วนั้นถูกกลืนลงคอไปง่ายกว่าที่คิด เย็นซ่าน รสหวานจนเธอเผลอยิ้มออกมาอย่างไม่รู้ตัว สิบนาทีผ่านไป ร่างกายของแมรี่เริ่มรู้สึกแปลก ๆ อย่างบอกไม่ถูก หัวใจเต้นแรงเกินควร ผิวร้อนวูบวาบ เธอจึงลุกไปเข้าห้องน้ำแต่ระหว่างทางกลับรู้สึกขาอ่อนเหมือนจะล้ม “มะ…ไม่ปกติ…” เธอพึมพำกับตัวเอง ภาพรอบตัวเริ่มเบลอ แล้วมีมือใครบางคนแตะที่หลังเธอ “คนสวยดูเธอไม่ไหวแล้วนะ เดี๋ยวพาไปพักดีกว่า…” ชายแปลกหน้าคนหนึ่งยิ้มให้เธอ รอยยิ้มนั้นเหมือนจะอบอุ่น แต่ในแววตากลับเต็มไปด้วยเงาไม่ชอบมาพากล แมรี่พยายามผลักเขาออก แต่ร่างกายเธอกลับไม่เชื่อฟัง รู้เพียงว่าตัวเองกำลังถูกลากออกไปยังทางเดินด้านหลัง “ปล่อยเธอ” จู่ ๆ ก็มีเสียงเข้ม หนักแน่น แทรกผ่านเสียงดนตรีดังสนั่นในผับ ชายแปลกหน้าชะงัก หันขวับไปมองร่างสูงในชุดเชิ้ตดำเรียบหรูที่ยืนจ้องเขาด้วยแววตาเย็นเยียบ ริมฝีปากบางของเขาแทบไม่ขยับเมื่อเอ่ยอีกครั้ง “อย่าให้พูดซ้ำ” น้ำเสียงนั้นมีแรงกดดันบางอย่างที่ทำให้ชายคนนั้นผงะ ก่อนปล่อยแขนแมรี่ แล้วเดินหนีไปอย่างหัวเสีย ชายร่างใหญ่ อายุประมาณสี่สิบก่อนแต่ยังคงหล่อเหล่า เขาเดินเข้ามาประคองร่างของแมรี่ที่แทบจะทรุดลงกับพื้น สัมผัสแรกของเขาที่แตะแขนเธอทำให้ร่างบางสั่นสะท้านโดยไม่รู้ตัว “คะ…คุณ” เธอพยายามเพ่งมอง “ฉันเองอารักษ์พ่อของมาย” เขาเอ่ยบอก “คุณ.อา หนู มะ…ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ตัวร้อนไปหมดเลย” เสียงแมรี่แผ่วเบา ริมฝีปากอ่อนนุ่มของเธอเผยอหอบเล็กน้อย ดวงตาฉ่ำปรือจนผิดปกติ แต่เธอรู้สึกเบาใจขึ้นอย่างน้อยก็ได้เจอคนรู้จัก เพราะอารักษ์คือพ่อของมายเพื่อนสนิทของเธออีกคน ที่เรียนมาด้วยกันพอเรียนจบมายก็แต่งงานมีครอบครัวไปแล้ว เธอจำได้ว่าตอนที่เรียนเธอเจออารักษ์บ่อย ๆ เขาโสดมาหลายปีและก็ยังดูหล่อเหมือนหนุ่ม ๆ เขาขมวดคิ้ว มองใบหน้าของเธอที่แดงจัด และไล่สายตาลงไปยังลำคอที่มีเหงื่อผุดละเอียด “โดนวางยา…” เขาพึมพำ “วางยา! คุณอาช่วยหนูด้วยค่ะ…” เธอพูดทั้งที่พยายามฝืนลมหายใจร้อน ๆ และแรงกระตุ้นภายในที่ยากจะควบคุม เขาไม่พูดอะไรอีกต่อไป พาเธอออกจากผับอย่างรวดเร็ว พาร่างบางขึ้นรถแล้วออกมาทันที แมรี่ขยับตัวไม่ได้เพราะเข็มขัดนิรภัยที่คาดอยู่ แต่เธอกลับรู้สึกอึดอัดในร่างกายมันร้อนรุ่มจากภายใน เธอพยายามจะบอกทางไปบ้าน แต่ก็ไม่สามารถบอกได้สักที “คุณอา…” เสียงของเธอแผ่ว สั่นพร่า “ไม่เป็นไรไปบ้านฉันก่อน” เขาตอบสั้น ๆ สายตาจับจ้องที่ถนน แต่เสียงของเธอกลับดังขึ้นอีก “หนูไม่ไหว ข้างในมัน…ทรมาน หายใจไม่ออก… ช่วยหนูที…” มือเรียวสั่นเทาของเธอวางบนต้นขาเขา ริมฝีปากเผยอส่งเสียงครางเบา ๆ อย่างห้ามไม่อยู่ อารักษ์กำพวงมาลัยแน่นขึ้น “ใจเย็น ๆ เธอโดนวางยาแบบปลุกเซ็กส์แล้วล่ะ” “ไม่ไหวแล้ว…” เสียงเธอแหบพร่า กลิ่นกายหอมหวานจากร่างที่ขยับเข้ามาใกล้ แทรกซึมเข้าสัมผัสประสาทรับรู้ของเขา “ได้โปรด ช่วยหนูหน่อย” รถหยุดทันทีเมื่อเขาเลี้ยวเข้าบ้าน ปิดประตูโรงจอดรถ ก่อนที่เขาจะหันไปคว้าร่างของเธอขึ้นมาอุ้มทั้งตัว แมรี่เกาะคอเขาแน่น ร่างกายสั่นระริก ใบหน้าแนบซบกับอกแกร่ง ริมฝีปากร้อนระอุแนบลงกับผิวใต้ลำคอเขาอย่างห้ามไม่อยู่ “ฉันจะพาเธอไปแช่น้ำ” เขาเอ่ยเสียงพร่า มือใหญ่ประคองแผ่นหลังเธอ “อืมม หนูไม่ไหวจริง ๆ…” และเมื่อบานประตูบ้านเปิดออก ร่างหนาเดินดิ่งไปห้องน้ำทันทีเขาพยายามไม่สนใจ ริมฝีปากนุ่มนิ่มที่พยายามไซร้อยู่ที่ซอกคอเขา และมือเล็กของเธอที่พยายามลูปไล้ไม่หยุด เขาวางเธอลงในอ่างอาบน้ำเบา ๆ เปิดน้ำใส่ร่างเล็กของเธอจนเปียกชุ่ม แมรี่บิดตัวไปมาราวกับร่างกำลังลุกไหม้จากภายใน ดวงตาเต็มไปด้วยน้ำใสซ่าน เธอคว้าข้อมือเขาแน่น ใบหน้าซุกซบกับอกกว้าง “คุณอา…ได้โปรด…อย่าทิ้งหนูไว้แบบนี้…” เขาหลับตาลง สูดลมหายใจลึก ฝ่ามือใหญ่ลูบไล้แผ่นหลังของเธอช้า ๆ สัมผัสนั้นเต็มไปด้วยความอดทนและไฟที่กำลังพยายามกักเก็บไว้ “อนทน แมรี่” เขาก้มลง กระซิบชิดข้างหูเธอ “ฉันไม่ใช่ผู้ชายที่เอาเปรียบผู้หญิงตอนที่เธอไม่พร้อม และที่สำคัญเธอยังเป็นเพื่อนของลูกสาวฉัน” “แต่หนูไม่ไหวแล้ว..” เสียงเธอพร่าจนแทบจะขาดห้วง ผละออกจากอกเขาพยายามดึงทึ้งเสื้อผ้าของตนเองจนหลุดออก “มัน…ร้อนจนหนูจะขาดใจอยู่แล้ว…” ร่างกายเปลือยเปล่าปรากฏอยู่ต่อหน้า ผิวกายขาวเนียนของเด็กสาวยิ่งทำให้เข้าใจเต้นระส่ำ แมรี่พยายามสัมผัสร่างกายตนเอง มือหนึ่งบีบเคล้นอก มืออีกข้างบดบี้ที่ติ่งกระสันโดยไม่แคร์สายตาเข้มที่จ้องมอง “อ๊ะ หนูไม่ไหวแล้ว ช่วยหน่อยสิคะ” เขาจ้องเธอนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดเสียงต่ำ เสียงที่เหมือนย้ำกับตัวเองมากกว่าจะพูดกับเธอ “ดะ..ได้ ฉันจะช่วยเธอ…” เขาเอ่ยช้า ๆ ดวงตาคมลึกเต็มไปด้วยความเคร่งขรึมและตึงเครียด “แต่แค่นิ้วของฉันเท่านั้น” “อะไรนะ…” “ฉันจะไม่สอดใส่ ฉันจะไม่รุกล้ำไปมากกว่านั้น” เขากระซิบ

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more