1.🍇เริงสวาท กับสองคนสวนใต้เถาองุ่น NC25+
1075 Words
ตอนที่ 1 พบความลับของคนงานในสวน NC25+
เสียงเครื่องยนต์ของรถกระบะสี่ประตูดังกระหึ่ม ขณะที่นั่นอากาศร้อนอบอ้าวของบ่ายวันนั้น รถคันนี้แล่นผ่านซุ้มไม้หน้าสวนผลไม้ขนาดใหญ่ของบิดาเธอเอง ก่อนจะจอดลงตรงหน้าบ้านพักไม้สักเก่าแต่สภาพดีในสไตล์ล้านนาผสมปูนเปลือย
หญิงสาวร่างเล็ก ผิวขาวจัดจนเกือบสะท้อนแสงแดด ก้าวลงจากรถด้วยรองเท้าผ้าใบสีขาวสะอาด ใบหน้าเรียวถูกแว่นกันแดดกรอบใหญ่ปิดไว้เกือบครึ่ง แพรไหม หรือ "คุณหนูแพร" ตามที่คนสวนเรียกกัน เดินไปยังหน้าบ้านโดยมีคนขับรถลากกระเป๋าเดินตาม
"คุณหนูมาถึงแล้วเหรอครับ วันนี้ บุญมากกับขวัญอยู่ที่ลานผลไม้น่ะครับ เก็บเงาะกันอยู่"
เธอพยักหน้าเบา ๆ มองไปทางทิศใต้ของสวนที่ทอดยาวไปจนเกือบติดแม่น้ำ ลมร้อนพัดปลิวเส้นผมของเธอที่ย้อมน้ำตาลอ่อนละอยู่ตรงปลายแก้ม ใบหน้าของเธอยังคงเรียบนิ่งตามสไตล์ลูกคนรวยที่เคยชินกับชีวิตสบายในเมือง
"ไปดูสักหน่อยก็ดี จะได้รู้ว่าทำงานกันยังไง"
ในใจก็แค่เบื่อ แม่เธอบังคับให้กลับมาช่วยดูสวนผลไม้ของพ่อช่วงฤดูเก็บเกี่ยว ทั้งที่เธอไม่ชอบงานด้านนี้เอาเสียเลย แต่พ่อบอกให้มาเรียนรู้ระบบงานและรู้จักคนงานไว้บ้าง
เธอเดินตามทางลูกรังตรงไปยังแปลงอ่น ที่มีลังไม้กองสูงและรถกระบะจอดอยู่คันหนึ่ง ซึ่งไม่ใช่ของสวน เพราะไม่มีสติ๊กเกอร์ประจำบริษัทติดอยู่
เธอชะงักเท้าเมื่อเห็นเงาของชายสองคนยืนอยู่ข้างลังผลไม้ หนึ่งคนสูงใหญ่ หน้าคมเข้ม กล้ามแน่นจนเสื้อยืดแทบปริ เขาคือ ขวัญ คนสวนหนุ่มวัยสามสิบต้น ๆ ผู้มีแววตาเย็นชาและไม่เคยยิ้มให้เธอแม้แต่ครั้งเดียว
อีกคนหนึ่งคือชายวัยไล่เลี้ยกันผิวคล้ำแดด หน้าตาคมเข้ม บุญมาก ผู้เป็นหัวหน้าคนงานประจำสวน และเป็นเพื่อนของขวัญ
“เอาของใส่รถให้หมด เดี๋ยวเงินจะจ่ายสด”
เสียงของบุญมากพูดกับชายคนขับรถกระบะคนนั้น ซึ่งกำลังขนองุ่นใส่ท้ายรถอย่างเร่งรีบ
แพรไหมแอบหยิบมือถือขึ้นมากดบันทึกวิดีโอไว้เงียบ ๆ หัวใจเต้นเร็วขึ้นโดยไม่รู้ตัว นี่มันไม่ใช่การส่งของของบริษัท และที่สำคัญ เงินถูกยัดใส่ซองและยื่นให้นายบุญมากโดยตรง ไม่ผ่านบัญชีสวน
"สองคนนี่มันโกงเงินพ่อฉันนี่นา..."
เธอขบกรามแน่น ก่อนจะเก็บมือถือใส่กระเป๋า แล้วเดินออกจากเงาไม้ตรงไปหาพวกเขา
"ทำอะไรกันอยู่" เสียงเธอเฉียบขาดจนขวัญหันขวับ บุญมากหน้าชาวาบ
"คุณหนูมาได้ยังไงครับ" บุญมากพยายามกลบเกลื่อน
"ฉันจะมายังไงก็เรื่องของฉัน แต่นายสองคนแอบขายของโดยไม่ผ่านบัญชีสวนเหรอ"
ขวัญเดินเข้ามาใกล้ ใบหน้าคมดุดันของเขานิ่งจนชวนให้ใจสั่น เธอกลั้นใจมองกลับอย่างไม่ยอมแพ้
"ขอมือถือมาดูหน่อยสิครับคุณหนู"
"ไม่มีทาง! ฉันอัดคลิปไว้หมดแล้ว และถ้าพ่อรู้เรื่องนี้ พวกนายได้เก็บกระเป๋ากลับบ้านเก่าแน่!"
เธอกำลังจะกดส่งไฟล์เข้าไลน์ของพ่อ แต่ยังไม่ทันได้แตะหน้าจอ แขนเธอก็ถูกขวัญคว้าไว้แน่น มือถือร่วงลงพื้นกระแทกเสียงดัง
"ปล่อยนะ! จะทำอะไรฉัน!"
"จะทำให้คุณหนูพูดถึงเรื่องที่พวกเราทำไม่ได้ไงครับ"
ขวัญออกแรงอุ้มเธอพาดบ่า ท่ามกลางเสียงกรีดร้องที่ไม่มีใครได้ยิน ส่วนบุญมากก็เดินตามไปด้วยสีหน้าดุดัน
“ปล่อยนะ ไอ้พวกบ้า” เธอพยายามดิ้นและส่งเสียงร้อง แต่มันกลับไม่เป็นผล ขวัญยังคงแบกร่างเล็กของเธอ แถมยังเดินเร็วราวกับแบกปุยนุ่น
จนกระทั่งถึงกระท่อมหลังสวน
เสียงประตูไม้เก่าปิดดัง “ปัง!” ตามด้วยเสียงล็อกกลอน กลิ่นไม้เก่าและกลิ่นอับชื้นของห้องกระท่อมหลังเล็กตลบอบอวลอยู่ในอากาศ มีหน้าต่างหนึ่งบานที่ถูกปิดอยู่ และช่องแสงเล็ก ๆ บนหลังคาให้แสงลอดลงมา
แพรไหมถูกผลักให้ล้มลงกับพื้นไม้ หัวใจเต้นโครมครามด้วยความตกใจและหวาดกลัว
“ไอ้พวกสารเลว! ฉันจะฟ้องพ่อแน่!”
“คุณหนูจะฟ้องได้ยังไง ถ้ายังออกไปจากที่นี่ไม่ได้” เสียงทุ้มต่ำของขวัญเย้ยหยันพร้อมย่อตัวลงใกล้เธอ มือหนาของเขาคว้าคางเธอเชยขึ้นแรง ๆ
“คุณหนูนี่น่ะเหรอจะมาคุมสวน อยากรู้เหมือนกันว่าจะทนกับของจริงได้มั้ย” บุญมาก เอ่ยเสริม
“ไอ้บ้า! อย่าแตะตัวฉันนะ...!”
มือเธอเงื้อจะตบ แต่ถูกจับกดไว้กับพื้นทันควัน ขวัญจ้องลึกเข้าไปในดวงตาเธอ
“เธอเห็นอะไรไปบ้าง” เขาถามเสียงดุ
“ฉันเห็นทุกอย่าง! แล้วฉันก็อัดคลิปไว้หมดแล้ว!”
เสียงฝีเท้าหนัก ๆ ดังขึ้น บุญมากยืนอยู่ใกล้ ๆ ดวงตาเขาเป็นประกายแข็งกระด้างและเย็นชา
“ถ้างั้นคงต้องสอนให้คุณหนูหยุดพูดก่อนจะทำเรื่องโง่ ๆ ไปมากกว่านี้” บุญมากค่อย ๆ ถอดเสื้อออก เผยให้เห็นร่างกายที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อจากการทำสวนมาตลอดชีวิต ท้องฟ้ายามบ่ายที่ส่องผ่านช่องหลังคาสะท้อนเป็นเงาตกกระทบบนผิวกายสีแทนของเขา
แพรไหมเบิกตากว้าง สับสน และหวาดกลัวไปพร้อมกัน ขวัญแสยะยิ้ม ก่อนจะโน้มตัวลงมาใกล้ เสียงหอบของเขาร้อนราวกับลมหายใจของสัตว์ป่า
ริมฝีปากหยาบกร้านของขวัญเริ่มบดจูบริมฝีปากเธอแน่น แขนทั้งสองข้างของเธอถูกตรึงไว้เหนือหัว ลิ้นของเขารุกรานอย่างหยาบคายและไม่อ่อนโยน มือของบุญมากก็ตามมารูดซิปกางเกงยีนของเธอลงช้า ๆ ปลายนิ้วสากลากผ่านต้นขาขาวเนียน
เธอทั้งดิ้นทั้งกรีดร้อง แต่ทุกอย่างไม่มีประโยชน์ ประตูล็อก และที่นี้ก็อยู่ห่างไกลจนไม่มีใครได้ยินเสียงของเธอ
เสื้อเชิ้ตสีขาวของเธอถูกกระชากออกจนกระดุมกระเด็น….
- Writer
