ตอนที่ 7
980 Words
วันหนึ่งหลังกลับจากหัวหิน พริมากำลังทำงานในห้องนอน ขณะที่ธันวานั่งเล่นโทรศัพท์ข้าง ๆ เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น เบอร์โชว์ขึ้นหน้าจออยู่เสี้ยววินาที แต่พริมาเห็นแวบ ๆ ว่าเป็น "แพร" ชื่อที่เธอเคยได้ยินจากปากเขาในคืนสารภาพรัก
ธันวากดรับสายอย่างรวดเร็วแล้วเดินออกไปที่ระเบียง พริมาแอบฟังเสียงเบา ๆ จากในห้อง
"ใช่... ฉันรู้... แต่ตอนนี้ฉันมีคนใหม่แล้ว... อย่าติดต่อมาอีก" เสียงเขาดูหงุดหงิดแต่ก็ยังคุยต่ออีกพักใหญ่ พริมาหัวใจเต้นแรง รู้สึกเหมือนถูกหักหลังแม้จะไม่ใช่การนอกใจโดยตรง เธอเดินออกไปเผชิญหน้าเขา
"ทำไมยังคุยกับแพรอยู่? เธอบอกว่าจบแล้วไม่ใช่เหรอ? นี่คือครั้งที่สองแล้วที่แฟนเก่าเธอโผล่มาทำให้ฉันรู้สึกแบบนี้!"
ธันวาหันมามองเธอ ดวงตาแดงก่ำจากความเครียด "แพรโทรมาขอคำปรึกษาเรื่องงานเก่า ๆ ที่บริษัทเดิม ฉันไม่ได้ตอบอะไรมาก แค่บอกให้หยุดติดต่อ" แต่พริมาไม่เชื่อ เธอรู้สึกว่าความไม่มั่นคงในใจกลับมาอีกครั้ง
"เธอไม่เคยลบเบอร์ ไม่เคยบล็อก แล้วยังให้มันโทรมาขอคำปรึกษาได้ยังไง? ครั้งที่แล้วเธอก็บอกแบบนี้ แต่สุดท้ายยังโทรมาอีก ฉันเหนื่อยแล้วนะธันวา" เสียงเธอสั่น น้ำตาเอ่อล้น
ธันวาเดินเข้ามาจับไหล่เธอ แต่เธอสะบัดออก
"อย่าแตะฉัน!" แล้ววิ่งออกจากคอนโด
ฝนเริ่มตกหนักอีกครั้งเหมือนคืนแรกที่พวกเขาเจอกัน เธอไปนั่งที่บาร์เดิม ย่านทองหล่อ เปียกชุ่ม สั่งเหล้าแก้วแล้วแก้วเล่า ภาพธันวากับแพรวนเวียนในหัว ทำให้เธอรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นแค่ตัวแทนชั่วคราว
สองชั่วโมงต่อมา ธันวาเดินเข้ามาในบาร์ เสื้อเปียกฝนแนบเนื้อ ผมยุ่งเหยิง ดวงตาแดงก่ำจากทั้งฝนและความกังวล เขาไม่พูดอะไรในตอนแรก แค่เดินตรงไปนั่งข้างเธอ สั่งน้ำเปล่ามาแก้วเดียว แล้วหันมามองเธอเงียบ ๆ พริมาหันหน้าหนี น้ำตาไหลพราก "ฉันไม่อยากคุยแล้ว กลับไปหาแพรเถอะ"
ธันวาหายใจเข้าลึก ๆ แล้วพูดเสียงแผ่วแต่ชัดเจน
"พริมา... ฟังฉันก่อน ฉันรู้ว่าฉันผิด ฉันไม่ควรปล่อยให้แพรโทรมาอีกครั้ง ฉันควรบล็อกตั้งแต่ครั้งแรกที่เธอโทรมาหลังจากเราคบกันจริงจัง" เขาหยุดครู่หนึ่ง มือสั่นเล็กน้อยขณะวางแก้วน้ำลง
"ครั้งนี้เป็นครั้งที่สองจริง ๆ และฉันไม่มีข้อแก้ตัว ฉันกลัว... กลัวว่าถ้าฉันตัดขาดมันแบบแรง ๆ มันจะกลับไปทำร้ายฉันเหมือนเมื่อก่อน แต่ฉันโง่เองที่ไม่เห็นว่ามันกำลังทำร้ายเธอแทน"
พริมาหันมามองเขา น้ำตายังไหล
"แล้วฉันล่ะ? ฉันต้องนั่งกลัวทุกครั้งที่โทรศัพท์เธอดังเหรอ? ฉันเหนื่อยธันวา ฉันรักเธอ แต่ฉันไม่ไหวแล้วถ้าต้องแข่งกับเงาอดีตแบบนี้ตลอดไป"
ธันวาเอื้อมมือไปจับมือเธอเบา ๆ คราวนี้เธอไม่ได้สะบัด
"ฉันจะไม่ให้มันเกิดอีก ฉันสัญญา" เขาหยิบโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋า กดบล็อกเบอร์แพรต่อหน้าเธอ แล้วลบแชทเก่าทั้งหมด รวมถึงรูปเก่า ๆ ที่เคยเก็บไว้ เขาเปิดโทรศัพท์ให้เธอดูทุกขั้นตอน "ดูสิ... ฉันทำแล้ว ฉันไม่ต้องการอดีตอีก ฉันต้องการแค่เธอคนเดียว" น้ำเสียงเขาสั่น
"ฉันรู้ว่าคำพูดมันไม่พอ ฉันผิดจริง ๆ ที่ทำให้เธอต้องเจ็บแบบนี้สองครั้ง ฉันขอโทษ... และฉันจะพิสูจน์ให้เธอเห็นด้วยการกระทำ ไม่ใช่แค่คำพูดหรือ... สิ่งอื่น ๆ"
พริมานิ่งไปครู่หนึ่ง น้ำตายังไหลแต่เริ่มหยุดสั่น เธอมองหน้าเขา ดวงตาที่เคยดุดันตอนนี้เต็มไปด้วยความสำนึกผิดและความกลัวเสียเธอ
"เธอสัญญาจริง ๆ เหรอ? ว่าถ้ามันโทรมาอีก เธอจะไม่รับ ไม่คุย ไม่ให้โอกาสแม้แต่นิดเดียว?"
"สัญญา" ธันวาตอบทันที
"ถ้าแพรโทรมาอีก ฉันจะบล็อกทันที และบอกเธอทุกครั้ง ไม่มีอะไรปิดบังอีก ถ้าเธอยังไม่เชื่อ ฉันยอมให้เธอเช็กโทรศัพท์ฉันทุกวันเลยก็ได้" เขาหยุด แล้วพูดต่อเสียงแผ่ว
"แต่ที่สำคัญที่สุด... ฉันไม่อยากเสียเธอ พริมา เธอคือคนที่ทำให้ฉันรู้สึกว่าชีวิตมีค่ามากกว่าการงาน การเงิน หรืออดีตทั้งหมด ฉันรักเธอ... และฉันจะไม่ทำให้เธอต้องร้องไห้เพราะเรื่องแบบนี้อีก"
พริมานั่งนิ่ง มองหน้าเขานาน พอฝนข้างนอกเบาลง เธอเอื้อมมือไปจับมือเขาแน่น
"ฉันเชื่อเธอ... แต่ครั้งนี้เป็นครั้งสุดท้ายจริง ๆ นะ ถ้ามีครั้งที่สาม ฉันจะไปจริง ๆ" เธอพูดเสียงสั่นแต่หนักแน่น ธันวาพยักหน้า ก้มลงจูบหลังมือเธอเบา ๆ "ไม่มีครั้งที่สาม เพราะฉันจะไม่ให้มันเกิด"
ทั้งคู่เดินออกจากบาร์ด้วยกัน ฝนหยุดตกแล้ว ท้องฟ้าเริ่มเปิด พวกเขากลับคอนโดเงียบ ๆ ไม่มีใครพูดอะไรมาก แต่ธันวากอดไหล่เธอแน่นตลอดทาง พริมาพิงตัวเขา รู้สึกถึงความอบอุ่นที่แท้จริง ไม่ใช่แค่จากร่างกาย แต่จากคำสัญญาที่เขาเพิ่งให้ไว้ คืนนั้นพวกเขานอนกอดกันเงียบ ๆ ไม่มีเซ็กซ์ มีแค่ความเข้าใจและความพยายามที่จะซ่อมแซมสิ่งที่แตกร้าว พริมาเริ่มเชื่อว่าครั้งนี้เขาจริงใจ แต่ในใจเธอยังคงมีรอยแผลจาง ๆ ที่ต้องใช้เวลาเยียวยา และธันวาก็รู้ดีว่าเขาต้องพิสูจน์ตัวเองให้เธอเห็นต่อไป
- Writer
