เช้าวันถัดมา ธันวาเริ่มมีสติมากขึ้น หมอเข้ามาเช็คอาการและบอกว่าพ้นขีดอันตรายแล้ว แต่ต้องพักฟื้นอีกหลายวัน พริมาดีใจจนร้องไห้ เธอจับมือเขานั่งเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นทั้งหมด ธันวาเปิดตาช้า ๆ มองเธอด้วยสายตาอ่อนโยน
"พริมา... ขอบคุณที่มา" เขาพูดเสียงแหบ เธอจูบหน้าผากเขา "ฉันรักเธอ... ฉันกลัวจะเสียเธอไปมากเลยนะ" ธันวายิ้มจาง ๆ
"ฉันก็รักเธอ... และฉันขอโทษที่ไม่บอกเรื่องหัวใจผิดปกติ ฉันรู้มานานแล้ว แต่ฉันกลัวเธอจะห่วง แล้วฉันไม่อยากให้เธอเห็นฉันอ่อนแอ"
พริมาน้ำตาไหล
"ฉันเข้าใจ... แต่จากนี้ไปไม่ต้องซ่อนอะไรอีกนะ" เธอเล่าเรื่องข้อความจากเบอร์แปลก ๆ ให้ฟัง
"เบอร์ที่เคยส่งรูปเธอกับเพื่อนร่วมงานหาฉัน แล้วส่งข่าวอุบัติเหตุมาอีก ฉันไม่รู้ว่าใคร แต่คนนั้นรู้เรื่องเธอเยอะมาก" ธันวาขมวดคิ้ว
"ฉันไม่รู้เลย... ใครจะทำแบบนี้?"
คุณหญิงวิไลวรรณที่นั่งฟังอยู่ข้าง ๆ ถอนหายใจยาว
"แม่รู้แล้วลูก... เป็นมิ้
