แสงไฟในห้องไอซียูสลัวลงหลังจากหมอออกไป พริมายังคงนั่งจับมือธันวาแน่น นิ้วของเขาค่อย ๆ ขยับเบา ๆ อีกครั้ง เธอเงยหน้าขึ้นมองดวงตาที่เริ่มลืมขึ้นช้า ๆ ของเขา
"ธันวา... เธอตื่นแล้วเหรอ?"
เสียงเธอสั่น น้ำตาไหลพรากอีกครั้ง ธันวาพยายามยิ้ม แต่ใบหน้าซีดเซียวและมีท่อช่วยหายใจยังติดอยู่ เขาพยักหน้าเล็กน้อย แล้วกระซิบเสียงแหบ
"พริมา... เธอ... เฝ้าฉันทั้งคืนเลยเหรอ"
พริมาก้มลงจูบหน้าผากเขา
"ฉันอยู่เฝ้าเธอทั้งคืน เธอไม่รู้ตัวเหรอ?" เธอหัวเราะทั้งน้ำตา
"เธอสู้เก่งมากเลยนะ หมอบอกว่าผ่าตัดผ่านไปด้วยดีแล้ว" ธันวามองเธอด้วยสายตาอ่อนโยน
"ฉัน... ฝันถึงเธอตลอดเลย... ฝันว่าเธอใส่แหวนให้ฉัน" พริมาชะงัก แล้วยกมือขึ้นให้เขาเห็นแหวนที่เธอใส่เอง
"ฉันใส่ให้ตัวเองก่อนแล้วนะ... รอเธอตื่นมาใส่ให้ใหม่"
ธันวายิ้มจาง ๆ
"ดี... เพราะฉันอยากเป็นคนใส่ให้เธอเอง" เขาพยายามยกมือขึ้นแตะหน้าเธอ แต่ยังอ่อนแรง พริมาจับมือเข
