Rain Soaked Claim เพลงรักในคืนฝนพรำ

ตอนที่ 3

เดือนแห่งความสัมพันธ์ที่ทั้งหวานและรุนแรงผ่านไปอย่างรวดเร็ว ธันวาย้ายเข้ามาอยู่คอนโดของพริมาอย่างถาวร งานก่อสร้างใหม่ทำให้เขาต้องอยู่กรุงเทพฯ นานขึ้น พวกเขานอนด้วยกันทุกคืน ห้องนอนกลายเป็นสนามรบแห่งความปรารถนา

บางคืนอ่อนโยน บางคืนดุเดือดราวกับพายุ

แต่พายุที่แท้จริงกำลังก่อตัวในใจ

เช้าวันหนึ่ง พริมาเปิดโทรศัพท์ของธันวาที่วางชาร์จไว้ข้างเตียง (เธอไม่ได้ตั้งใจสอดแนม แค่เสียงแจ้งเตือนดังขึ้น) ข้อความจากชื่อ "แพร" (แฟนเก่าของเขา) โผล่ขึ้นมา:

"วันนี้ว่างมั้ยคะ อยากคุยเรื่องเก่า ๆ นิดหน่อย... คิดถึงนะ"

พริมาอ่านซ้ำสองรอบ หัวใจเต้นแรงราวกับถูกแทง ความโกรธผสมความเจ็บปวดพุ่งขึ้น เธอโยนโทรศัพท์ลงพื้นแล้วเดินออกจากห้องนอน ธันวาที่เพิ่งตื่นตามออกมา "เกิดอะไรขึ้น?"

"แพรยังติดต่อเธออยู่เหรอ?" เธอถามเสียงสั่น "เธอบอกว่าอดีตจบแล้ว แต่ทำไมยังส่งข้อความแบบนี้?"

ธันวาหยุดชะงัก "มันแค่ข้อความเก่า... ฉันไม่ได้ตอบ"

"แต่เธอไม่ได้ลบ!" พริมาตะโกน น้ำตาเอ่อ "ฉันคิดว่าเราเป็นมากกว่า one night stand แต่ถ้าเธอยังมีพื้นที่ให้คนเก่า ฉันก็ไม่ใช่คนเดียวในใจเธอใช่มั้ย?"

ธันวาเดินเข้าใกล้ พยายามจับแขนเธอ แต่พริมาสะบัดออก "อย่าแตะฉัน!" เธอวิ่งออกจากคอนโด ฝนเริ่มโปรยลงมาอีกครั้งเหมือนคืนแรกที่พวกเขาเจอกัน

เธอไปนั่งที่บาร์เดิม ย่านทองหล่อ เปียกชุ่ม สั่งเหล้าแก้วแล้วแก้วเล่า ภาพธันวากับแพรวนเวียนในหัว เธอรู้สึกเหมือนถูกหักหลัง แม้จะไม่เคยกำหนดความสัมพันธ์อย่างชัดเจน แต่ในใจเธอ เขาเป็นของเธอแล้ว

สองชั่วโมงต่อมา ธันวาเดินเข้ามา เสื้อเปียกฝนแนบเนื้อ ผมยุ่งเหยิง ดวงตาแดงก่ำ "พริมา... ฟังฉันก่อน"

เธอหันหน้ามอง "ไปหาแพรเถอะ ฉันไม่ต้องการ"

ธันวาจับข้อมือเธอแน่น ดึงเธอออกจากบาร์ไปยังโรงแรมเก่าเดิมห้องเดียวกับคืนแรก ประตูปิดดังปัง ฝนกระหน่ำดังสนั่น

เขาผลักเธอติดกำแพงแรงจนเธอสะดุ้ง แต่คราวนี้ไม่มีจูบอ่อนโยน เขาจับคอเธอทั้งสองข้าง มองตาเธอตรง ๆ "ฟังฉันก่อน แล้วค่อยเกลียดฉันก็ได้"

"ไม่มีอะไรต้องฟัง!" พริมาดิ้น แต่เขากดตัวแน่นจนเธอขยับไม่ได้

"แพรเป็นอดีตจริง ๆ เธอส่งมาเอง ฉันไม่ได้ตอบแม้แต่ข้อความเดียว" เขาพูดเสียงกร้าว "แต่ถ้าเธอไม่เชื่อ... ฉันจะพิสูจน์ให้เห็นว่าเธอคนเดียวที่ฉันต้องการ"

ธันวาฉีกเสื้อเธอออกทั้งตัว เผยร่างกายเปียกฝน ห***มแข็งชันจากความหนาวและความโกรธ เขาก้มลงอมข้างหนึ่งแรง ๆ ดูดจนเธอครางออกมาโดยไม่ตั้งใจ ลิ้นวนรอบหัวนม บิดดึงด้วยฟันเบา ๆ จนเจ็บปนเสียว พริมาร้อง "ปล่อย!" แต่สะโพกเธอกลับขยับถูไถกับขาเขาเอง

เขาดึงกางเกงในเธอลง นิ้วสอดเข้าไปในส่วนที่เปียกชุ่มทันทีไม่ใช่จากฝน

แต่จากความต้องการที่เธอปฏิเสธไม่ได้ สองนิ้ว ขยับเข้าออกเร็ว แฉะ ๆ ดังชัด เขากดจุดเสียวด้านในวนแรง "ยังบอกอีกเหรอว่าไม่ต้องการฉัน?" เขากระซิบข้างหู กัดใบหูเธอแรง

พริมาน้ำตาไหล แต่ร่างกายทรยศ เธอครางหอบ "ธันวา... อย่า..."

เขาดึงนิ้วออก แล้วยัดใส่ปากเธอ "ชิมตัวเองสิ แล้วบอกฉันว่าเธอไม่ต้องการ"

เธอเลียนิ้วเขา รสหวานเค็มทำให้เธอยิ่งร้อนรุ่ม

ธันวาถอดเสื้อผ้าตัวเองรวดเร็ว ส่วนแข็งขึงเด้งออกมา ร้อนผ่าว เขายกขาเธอข้างหนึ่งพาดเอว แล้วดันเข้าไปข้างในแรง ๆ ลึกสุดในทีเดียว พริมาร้องดังลั่น ความแน่นตึงทำให้เธอสั่นสะท้าน เขาขยับสะโพกกระแทกแรง ไม่มีเบา ๆ ทุกครั้งดันจนสุด เสียงเนื้อกระทบดังพั่บ ๆ ผสมเสียงครางหอบและฝนข้างนอก

"บอกสิ... ว่าเธอเป็นของฉันคนเดียว" เขากร้าว จิกผมเธอดึงหัวขึ้น มองตาเธอขณะกระแทกไม่หยุด

พริมาสั่นหัว แต่ร่างกายตอดรัดเขาแน่น "ไม่..."

เขาพลิกเธอหันหลัง พิงกำแพง แล้วยกขาทั้งสองข้างขึ้นพาดบ่า ดันจากด้านหลังลึกกว่าเดิม มือบีบสะโพกแน่นจนช้ำ "บอกมาเดี๋ยวนี้!" เขาเร่งจังหวะเร็วสุดขีด มืออีกข้างเลื่อนลงกดจุดด้านหน้าเธอ วนนิ้วเร็วผสมกระแทก

พริมาถึงจุดสูงสุดก่อน ร่างกายกระตุกแรง ภายในตอดรัดเขาแน่นสุด ๆ เธอร้องชื่อเขายาว น้ำตาไหลพราก "ของเธอ... ฉันเป็นของเธอคนเดียว!"

ธันวาครางต่ำ กัดไหล่เธอแรง แล้วปล่อยทุกอย่างเข้าไปข้างในร้อนจัด หนืดหนัก เต็มท้องเธอ คลื่นความอบอุ่นแผ่ซ่าน ทำให้เธอเสียวซ่านต่อเนื่อง ตัวสั่นไม่หยุด

ทั้งคู่ทรุดลงกับพื้น หอบหายใจ ฝนยังตกไม่หยุด

ธันวากอดเธอแน่นจากด้านหลัง จูบต้นคอเบา ๆ "ฉันลบทุกอย่างแล้ว... แพร แชทเก่า ทุกอย่าง ฉันต้องการแค่เธอ พริมา"

พริมาหันหน้ามา น้ำตายังไหล "จริงเหรอ?"

"จริง" เขาจูบเธอช้า ๆ ครั้งนี้ไม่ดุเดือด แต่เต็มไปด้วยความจริงใจ "ฉันรักเธอ... และฉันจะไม่ปล่อยเธอไปไหนอีก"

พริมานิ่งไปครู่หนึ่ง แล้วกอดเขาตอบ "ฉันก็รักเธอ... แต่ครั้งหน้าถ้ามีอะไรแบบนี้อีก ฉันจะไม่ให้อภัย"

ธันวายิ้มมุมปาก "ไม่มีครั้งหน้า เพราะเธอคือคนสุดท้าย"

คืนนั้น พวกเขานอนกอดกันใต้ผ้าห่มเปียกฝน ห้องเต็มไปด้วยกลิ่นเพลงรักที่เพิ่งจบลง ความรัก และสายฝนที่ยังไม่หยุดตก แต่พายุในใจ... จางลงแล้ว