Rain Soaked Claim เพลงรักในคืนฝนพรำ

ตอนที่ 5

สัปดาห์หลังจากชีวิตคู่เริ่มต้นอย่างราบรื่น พริมาได้รับมอบหมายโปรเจกต์ใหญ่จากบริษัทงานออกแบบกราฟิกสำหรับแคมเปญโฆษณาที่ต้องร่วมมือกับเอก เพื่อนร่วมงานชายที่สนิทกันมาตั้งแต่สมัยมหาวิทยาลัย เอกเป็นคนร่าเริง ขยัน และเข้าใจงานเธอดี ทำให้พวกเขาต้องประชุมกันบ่อยขึ้น รวมถึงโทรคุยตอนดึกเพื่อปรับแก้ไฟล์งาน ธันวาที่กลับมาจากไซต์งานก่อสร้างมักเห็นเธอยิ้มขณะพิมพ์ข้อความกับเอก สายตาเขาเริ่มมืดลงทีละน้อย

"ใครโทรมาดึก ๆ ดื่น ๆ" เขาถามเสียงกร้าววันหนึ่ง ขณะที่เธอนั่งทำงานบนโซฟา

พริมาตอบอย่างไม่ระแวง "เอกไง เพื่อนที่ทำงานด้วยกันในโปรเจกต์ใหม่ มันแค่เรื่องงานจริง ๆ นะ" แต่ธันวาไม่ฟัง เขาโยนกระเป๋างานทิ้งแล้วเดินตรงเข้าไป จับเธอโยนลงโซฟาแรงจนเธอสะดุ้ง แต่ปากกลับยิ้มมุมปากด้วยความตื่นเต้นผสมแปลกใจ เขาฉีกเสื้อเธอออกทั้งตัว เผยร่างกายเนียนที่ยังร้อนจากความเครียดงาน มือใหญ่ลูบไล้ลงไปใต้กระโปรง ดึงกางเกงในลงอย่างรวดเร็ว แล้วก้มลงเลียส่วนนั้นของเธอแรง ๆ ลิ้นแทงเข้าไปลึก วนเวียนดูดกลืนน้ำหล่อลื่นที่ไหลเยิ้มราวกับหิวโหย พริมาร้องครางหอบ มือจิกผมเขาแน่น แต่เขายังไม่หยุด สอดนิ้วเข้าไปสองนิ้วขยับเข้าออกเร็ว แฉะ ๆ ดังชัดเจนผสมกับเสียงดูดเลียที่ทำให้เธอสั่นสะท้าน

"เธอเป็นของฉันคนเดียว ห้ามให้ใครใกล้ชิดขนาดนี้" เขากระซิบเสียงกร้าว กัดต้นขาเธอเบา ๆ ทิ้งรอยแดง ก่อนพลิกเธอให้คุกเข่าบนโซฟา ยกสะโพกเธอขึ้น แล้วดันส่วนแข็งขึงของเขาเข้าไปจากด้านหลังแรง ๆ ลึกสุดทุกครั้ง เสียงเนื้อกระทบกันดังพั่บ ๆ ผสมครางหอบถี่ เขาตีตูดเธอเบา ๆ แต่หนักพอให้แดงช้ำ มือจิกผมดึงหัวเธอขึ้นให้สบตาในกระจกข้างหน้า

"บอกสิ ว่าเธอจะไม่ให้มันใกล้ชิดอีก"

พริมาร้องครางยาว ร่างกายตอดรัดเขาแน่นจากความเสียวซ่าน

"ใช่... ของเธอคนเดียว... เอกแค่เพื่อนร่วมงานจริง ๆ" เธอหอบอธิบายขณะที่เขายังกระแทกไม่หยุด มือเลื่อนลงกดจุดด้านหน้าเธอวนนิ้วเร็วผสมจังหวะสะโพก จนเธอถึงจุดสูงสุดก่อน ร่างกายกระตุกแรง น้ำตาไหลพรากจากความสุขและความเข้าใจผิด ธันวาตามมาไม่นาน ปล่อยร้อน ๆ เข้าไปข้างในเต็ม ๆ คลื่นอบอุ่นแผ่ซ่าน ทำให้เธอเสียวซ่านต่อเนื่อง

ทั้งคู่ทรุดลงบนโซฟา หอบหายใจหนัก ธันวากอดเธอแน่นจากด้านหลัง จูบต้นคอเบา ๆ "ขอโทษที่หึง... แต่ฉันกลัวเสียเธอไป" พริมาหันหน้ามา ยิ้มอ่อนโยนแม้ตัวยังสั่น "ฉันเข้าใจ แต่เราต้องเปิดใจคุยกันมากกว่านี้นะ ไม่ใช่ทะเลาะแล้วจบด้วยเซ็กส์ทุกครั้ง" ธันวาพยักหน้า "ตกลง... ฉันจะพยายาม" ความหึงหวงครั้งแรกนี้ทำให้พวกเขาใกล้ชิดยิ่งขึ้น แต่พริมารู้ดีว่าถ้ามีครั้งต่อไป มันอาจรุนแรงกว่านี้ และเธอต้องหาทางจัดการให้ได้ก่อนที่ทุกอย่างจะพังทลาย