พริมานั่งนิ่งบนพื้นห้องนั่งเล่นของคอนโดสาทร มือทั้งสองข้างกุมโทรศัพท์แน่นจนข้อนิ้วขาวซีด เสียงอัตโนมัติจากสายที่เธอกดซ้ำแล้วซ้ำเล่าดังขึ้นเป็นครั้งที่ยี่สิบ
"ขออภัยค่ะ หมายเลขที่ท่านเรียกไม่สามารถติดต่อได้ในขณะนี้.." หัวใจเต้นแรงจนเจ็บหน้าอกราวกับมีใครมาบีบแน่น หน้าจอโทรศัพท์ยังคงเปิดค้างอยู่ที่ข่าวด่วนจากเชียงใหม่ภาพคนงานก่อสร้างถูกนำตัวส่งโรงพยาบาลด้วยเปลสนาม ภาพเครื่องจักรขนาดใหญ่ล้มคว่ำท่ามกลางฝนที่เทลงมาไม่หยุด และชื่อบริษัทของธันวาที่ปรากฏชัดเจนในพาดหัวข่าว "อุบัติเหตุร้ายแรงที่ไซต์งานก่อสร้างรีสอร์ทบนดอย เจ้าหน้าเร่งตรวจสอบสาเหตุ"
เธอพยายามบอกตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่า "อาจไม่ใช่เขา อาจเป็นแค่คนงานทั่วไป หรืออาจเป็นอุบัติเหตุเล็กน้อย" แต่ความเงียบจากธันวาทำให้ทุกความหวังค่อย ๆ จางหายไปทีละน้อย เธอเปิดดูรูปคู่กับเขาที่ถ่ายตอนเชียงใหม่ ธันวายิ้มกว้างขณะกอดเธอจากด้านหลัง ฝนโปรยเบา ๆ บนผมย
