(Geçmiş zamanın intikamı, şimdiki zamanın itirafı)
Uzun bir yolculuktu. Uçakla bir buçuk saat sürmüş olmasına rağmen o kadar uzun sürmüştü ki pilot piste iniş yaptığımızı söylediğinden kırk yıl yaşlanmış gibi hissediyordum. Saçlarıma aklar düşmediyse bile ruhum bir o kadar çökmüş, bacaklarım bedenimi taşıyamayacak kadar halsizleşmişti.
Dört yıldır her şeyden habersizce yaşadığım bu şehirden başıma gelecek olanlardan habersizce ayrılmış, geri dönüş tarihimi iki gün sonraya ayarlamıştım. Giderken başım dik, acayip heyecanlı, sevdiğine kavuşmayı bekleyen bir âşık kadar kıpır kıpırdım oysa şimdi… Döndüğüm hale bakın, neredeyse benden hiçbir eser kalmamış. Sanki uçak düşmüş, bir tek ben hayatta kalmışım. Onlarca insan gözlerimin önünde kül olmuş ve ben hiçbir şey yapamamışım. Öylesine biçare
