ตื่นมางงๆในดงผัวมาเฟีย

ไอ้พวกโจรป่าเป็นสามีผม

" คุณหนูชื่อคุณยิ้ม ยิวลัย กานจณานนท์ เป็นลูกของ คุณยุวดี กานจณานนท์ และคุณไพโรจ กานจณานนท์ ปีนี้อายุยี่สิบปีบ้านของคุณหนูทำธุรกิจเกี่ยวกับรถยนต์และอะไหล่รถแต่ช่วงหลังๆมีคู่แข่งเกิดขึ้นมามากทำให้มีการแข่งขันสูงผู้ร่วมหุ้นก็กระจายไปทางอื่นเกือบหมดแต่คุณท่านก็ยังสู้จนเมื่อสองเดือนก่อนที่ท่านทั้งสองไปดูงานที่ญี่ปุ่นก็เกิดเหตุไม่คาดฝันขึ้น เครื่องบินตกค่ะเลยทำให้ท่านทั้งสองเสียชีวิตเหลือแค่คุณหนู ตอนแรกป้าก็กังวลว่าคุณหนูจะรับมือเรื่องที่จะตามมาไม่ไหวแต่หลังจากงานศพคุณทั้งสอง คุณครูสและคุณคราสก็เข้ามาช่วยธุรกิจทั้งหมดแต่แลกกับงานแต่งของคุณหนูส่วนคุณหนูเองก็ไม่มีทางเลือกจำใจต้องแต่งไปเพื่อความอยู่รอดของบ้านหลังนี้ ป้าน่ะยอมใจคุณหนูเลยที่ยอมเสียสละขนาดนี้เพื่อบ้านและพวกคนงาน "

" อ้อ "

" ส่วนคุณทั้งสองป้าไม่ค่อยจะรู้หรอกค่ะรู้แค่ว่าเป็นนักธุรกิจมาจากอิตาลีแต่พวกในบ้านน่ะบอกว่าคุณทั้งสองเป็นมาเฟียคุณหนูก็ดูสิคะมีแต่บอดี้การ์ดเต็มบ้าน "

" เอ่อ สองคนนั้นใครชื่ออะไรบ้างนะครับ "

" คุณที่ชอบแต่งตัวสีดำชื่อคุณครูสค่ะจะเงียบๆเธอไม่ค่อยพูดหรอกค่ะส่วนอีกคนชื่อคุณคราสจะพูดบ่อยมากกว่าแต่ก็ไม่ค่อยพูดเหมือนกันนั่นแหละค่ะแต่ก็พูดมากกว่าคุณครูสอยู่ดี "

" แล้วทำไมพวกเขาพูดภาษาไทยได้ครับถ้าเป็นคนอิตาลี "

" คุณหนูอย่าเสียงดังไปนะคะ เขาลือกันว่าคุณทั้งสองเคยมีภรรยาเป็นคนไทยค่ะ "

" อ้าว แล้วแบบนี้ผมก็เป็นชู้สิครับ "

" ไม่รู้สิคะ ตั้งแต่คุณทั้งสองมาอยู่ที่นี่ป้ายังไม่เห็นผู้หญิงคนไหนมาที่นี่หรือคุณทั้งสองมีข่าวกับใครเลย "

" อ้อ แล้วทำไมผมต้องแต่งพร้อมกันสองคนครับแต่งคนเดียวก็ได้นี่ "

" มันเป็นข้อตกลงสัญญาอะไรสักอย่างนี่แหละค่ะป้าก็ไม่ค่อยรู้เรื่องเท่าไหร่ "

" อ้อ "

ปรีได้แต่คิดในใจว่านี่ขนาดไม่ค่อยรู้นะเอาซะละเอียดเลย สรุปคุณยิ้มนี่บ้านล้มละลายเลยต้องแต่งงานกับผู้ชายสองคนเพื่อพยุงธุรกิจ โอเคเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นได้เป็นปกติ ปกติกับใครหรอครับ โว้ยยย มันไม่ได้ไหมนี่มันเรื่องบ้าอะไรวะสวรรค์น้อสวรรค์จะให้มีชีวิตต่อทั้งทีดันให้มาอยู่กับอะไรก็ไม่รู้แล้วก็นะ ผัวน่ะให้มาทำไมเยอะแยะคนเดียวก็ไม่ตายแล้วหรอดูขนาดตัวคุณยิ้มนี่สิสูงแค่หน้าอกคนพวกนั้นเอง เขาไม่ได้พูดเล่นๆนะคุณยิ้มนี่สูงแค่หน้าอกจริงๆ เอ๊ะเดี๋ยวก่อน! ถ้าเขามาอยู่ในร่างคุณยิ้มนี่แสดงว่าเจ้าตัวก็ตายแล้วน่ะสิแล้วตายได้ยังไงวะ

" ป้าครับเมื่อวานผมเป็นอะไรครับทำไมพอตื่นขึ้นมาแล้วสภาพถึงเป็นแบบนั้น "

" คุณหนูจำไม่ได้หรอคะ "

" ม ไม่ครับ "

" ก็เมื่อวานคุณทั้งสองกลับมาจากงานเลี้ยงแล้วก็เป็นอะไรไม่รู้อยู่ดีๆก็ลากคุณหนูเข้าห้องไปแล้วก็ แบบนั้นแหละค่ะ "

" แบบไหนครับขอชัดๆ "

" ก็เสียงครางดังถึงชั้นล่างแหละค่ะ "

"......" 

ปรีอยากยกทรีนขึ้นก่ายหน้าผากแรงๆ สรุปที่เขามาเข้าร่างนี้เพราะคุณยิ้มนี่โดนเยเย่จนตาย ป๊าดดด พระเจ้าพาเขามาเจออะไรวะเนี่ยแล้วเขาจะไปต่อกับชีวิตยังไงก่อนน ไม่ได้การเขาต้องทำอะไรสักอย่างไม่อย่างนั้นต้องโดนพวกนั้นทำจนตายอีกแน่ แม่ง แต่จะขนาดไหนวะจนตายเลยเนี่ย - -

ปรีนั่งหมดอาลัยตายอยากต่อหลังจากฟังเรื่องราวทั้งหมดแต่ไหนๆก็ได้มาอยู่ตรงนี้แล้วคงทำอะไรไม่ได้นอกจากใช้ชีวิตต่อไปโดยให้ปลอดภัยจากไอ้พวกโจรป่าบ้านั่น แม่งคิดแล้วขนลุกกูจะตายอีกรอบไม่ได้เด็ดขาดเลย!

" ป้า ปกติผมนอนที่ไหนครับ "

" ก็ห้องของคุณหนูนั่นแหละค่ะ "

" หมายถึงที่นอนด้วยกันสามคนหรอครับ "

" ไม่ค่ะ คุณหนูกับคุณทั้งสองแยกกันนอนคนล่ะห้อง "

"แยกห้องกันนอน ดี! ดีสุดๆ "

" คุณหนูพูดเยอะขึ้นนะคะ "

" ปกติผมไม่ค่อยพูดหรอครับ "

" ค่ะ ตั้งแต่ที่คุณท่านเสียไปคุณหนูไม่ค่อยพูดเลยแม้แต่จะยิ้มยังยากเลยค่ะ "

" ฮ่ะๆ "

ปรีได้แต่หัวเราะแห้งๆกลับไปเขาไม่รู้ว่าปกติคุณยิ้มนี่เป็นยังไงเพราะไม่รู้จักกันแต่เขามันดันเป็นคนพูดมากไงจะให้มานั่งเงียบๆก็ไม่ได้ปากมันคันอยากเม้าแต่ถ้าจะใช้ชีวิตเป็นคุณยิ้มนี่ก็ต้องทำตัวให้เหมือนที่เจ้าตัวเขาเคยเป็นไหมวะ แต่ช่างเถอะยังไงตอนนี้สิ่งที่เขาอยากทำมากที่สุดคือตามหาบ้านเกิดและครอบครัวจริงๆของเขาต่างหาก

" ป้าครับนี่เราอยู่ส่วนไหนของประเทศไทยหรอครับ "

" อ้อ กรุงเทพไงคะนี่คุณยิ้มจำบ้านเกิดตัวเองไม่ได้ด้วยหรอค่ะ ต๊าย แบบนี้ไม่ใช่ว่าลืมหมดทุกอย่างเลยหรอคะเนี่ย "

" อุ้ย ผมลืมว่าตากผ้าไว้ ไปก่อนนะครับ รีบ "

ปรีรีบวิ่งหนีป้าแกก่อนที่จะเจอคำถามที่ยากจะตอบเพราะตอบไม่ได้ไง - - ก็เขาไม่รู้จริงๆนี่ว่าคุณยิ้มนี่เป็นใครแต่ยังไงก็รู้มาแล้วแหละถึงจะไม่รู้ว่าจริงหรือปลอมแต่ก็เก็บข้อมูลไว้ก่อนส่วนเรื่องที่เขาต้องคิดต่อไปคือ การหนีเอาตัวรอดกับสามีทั้งสอง อีกคนที่เงียบๆหน้าเหมือนปลาตายไม่น่าจะยากส่วนที่ยากน่าจะเป็นไอ้หน้าเถื่อนร้อยปีนั่นที่ชอบเถียงเขาอยู่เรื่อย (ตอนไหน) แต่มาคิดดูแล้วที่งานแต่งเกิดขึ้นก็เพราะเรื่องธุรกิจมันไม่น่าจะมีความรักมาเกี่ยวด้วยเพราะถึงขนาดแยกห้องนอนกันอยู่พวกเขาคงรักกันหรอก แต่ก็ถือว่าเป็นเรื่องดีแต่เพราะอะไรพวกนั้นถึงลากคุณยิ้มไปเยเย่จนตายวะ หึ้ยย คิดแล้วก็ขนลุกไปสำรวจบ้านดีกว่า

ตกเย็นวันนั้นหลังจากที่ปรีเดินสำรวจบ้านจนทั่วทุกที่ที่คิดว่าน่าจะเป็นส่วนหนึ่งของบ้านก็ถึงเวลาของอาหารเย็นและแน่นอนว่าปรีมานั่งรอก่อนสามีทั้งสองจะมาเสียอีก ความกลัวมีเป็นร้อยแต่ความหิวมีเป็นล้านใครจะต้านได้ แต่รอแล้วรอเล่าสามีทั้งสองก็ไม่ลงมาสักทีจนปรีทนไม่ได้ขอข้าวกินก่อนเพราะความหิวมันครอบงำ

" ป้า ตักข้าวเลยผมหิวอะ "

" รอคุณทั้งสองก่อนไหมคะน่าจะลงมาแล้ว "

" งุ้ย รออะไรผมรอนานแล้ว หิวหิว ขอกินก่อนไม่ได้หรอ "

" ค ค่ะๆ "

" แค่รอนิดหน่อยมันจะตายเลยหรอ "

"......"

" ว่าไงผู้ใหญ่ถามทำไมไม่ตอบ "

" ก็ผมหิวอะ "

" ยังจะเถียง "

" เอ้า "

เอ้า เอ้า เอ้าาาา ปรีได้แต่งงกับตัวเองก็บอกเขาเองว่าให้ตอบพอตอบบอกว่าเถียงอีกนี่มันอะไร๊หรอ สรุปเขาผิดสินะแต่ช่างเถอะมาก็ดีเหมือนกันเขาหิวจะตายล่ะ 

" ป้าๆ ตักข้าวเลยๆ "

" ค่ะคุณหนู "

" พรุ่งนี้ไปงานกับพวกฉันด้วย "

" งานอะไรครับ "

" ไม่ต้องถามแค่มีหน้าไปก็ไปส่วนชุดฉันจะให้คนเอามาให้ดูพรุ่งนี้ "

" แบบนี้ก็ได้หรอ "

" ยังจะเถียง "

" หิวๆ "

ปรีไม่สนใจแล้วว่าอีกฝ่ายจะว่าเขายังไงเพราะตอนนี้ไม่มีสิ่งใดสำคัญไปกว่าอาหารตรงหน้าที่บังเอิญมีแต่ของโปรดเขาซะด้วยสิแบบนี้ก็แจ่มไปเลยสิครับ ปรีกินอาหารตรงหน้าครบทุกจานและมันก็อร่อยทุกจานเขาล่ะชอบจริงๆแต่ขณะที่กำลังเพลิดเพลินกับอาหารสายตาของเขาดันไปบ๊ะจ๊ะกับสายตาอีกคู่ที่มองมา ไอ้คนหน้าปลาตายนั่นไงมองเขาเหมือนตัวอะไรสักอย่างแต่เขายังไม่ได้ยินเสียงของอีกฝ่ายเลยตั้งแต่นั่งกินข้าวมาแต่ดูจากสายตาแล้วคงไม่หนีไม่พ้นนินทาเขาในใจนั่นแหละ

" อะไร "

" อะไร "

"......"

" คุณมองผมก่อนนะ "

" หรอ "

ปรีละความสนใจจากผู้ชายตรงหน้าก่อนจะหันมาสนใจอาหารแทนเมื่อกี้เขากำลังกินอร่อยๆไม่น่าหันไปเจอเลยรสชาติอาหารกร่อยลงไปตั้งเยอะ พูดแล้วก็จ้วงอาหารต่อไม่แคร์สายตาหลายคู่ที่มองมาสักนิดโดยเฉพาะสายตาสองคู่ที่มองมาทางเขาเหมือนพิจารณาอะไรสักอย่าง

" เธอแปลกไปนะ "

" ผมปกติ "

" ปกติถ้าฉันพูดด้วยเธอจะไม่ตอบหรอกไม่พูดอะไรกับฉันด้วยซ้ำ "

" วันนี้ผมอารมณ์ดีครับ "

" อารมณ์ดีเพราะโดนสินะ "

พระเจ้า!! ผมได้ยินเสียงไอ้คนหน้าปลาตายนี่แล้วเป็นประโยคยาวๆซะด้วย แหม่ แต่เดี๋ยวก่อน! เมื่อกี้เขาบอกว่าผมอารมณ์ดีเพราะโดนงั้นหรอ หึ้ย กล้าดียังไงมาพูดแบบนี้ผมยังไม่เคยโดนสักหน่อยร่างตัวเองน่ะนะแต่ร่างนี้คงโดนไปแล้วล่ะสดๆเมื่อวาน - - แต่ยังไงผมก็ไม่ได้อารมณ์ดีเพราะเรื่องนั้นสักหน่อยจะเอาอะไรมาดียังเจ็บไม่หายเลย

" ผมอิ่มแล้วขอตัวก่อนนะครับ "

" ไปสิ "

" อืม "

เหอะ จะมาตอบทำไมพร้อมกันควรจะเงียบไหมล่ะ ช่างเถอะเขาอยากจะไปอาบน้ำนอนเต็มแก่แล้วพรุ่งนี้จะได้ไปตามหาบ้านเกิดเมืองนอนพ่อแม่พี่และเพื่อนๆที่น่ารัก เขาอยากจะฟ้องเพื่อนๆว่าเจออะไรบ้าง ว่าแต่ตอนนี้ร่างเขาเป็นยังไงไม่ใช่ว่าตายจนเผาแล้วนะ แบบนั้นก็แย่สิ

ปรีเดินมาชั้นสองแล้วก็เดินไปเดินมาไม่ใช่ว่าอยากเดินเล่นอะไรหรอกเขาหาห้องคุณยิ้มนี่ไม่เจอ อยากทุบหัวตัวเองแรงๆสักที ทำไมน้อทำไมถึงได้คิดช้านักแล้วปรีจะทำอะไรได้นอกจากไปลากป้ามาบอกไง เหอะ - - แต่ยังไม่ทันจะได้เดินลงบันไดเขาก็เจอยักษ์กำลังเดินมาทางเขาซะก่อน อ้อ ยักษ์ตนนี้ชื่อคราสครับถามว่ารู้ได้ยังไงคงเพราะคนชื่อคราสเนี่ยมีบรรยากาศรอบตัวดูไม่น่าอึดอัดเท่าไอ้คนหน้าปลาตายนั่น

" ทำไมไม่เข้าห้อง "

" ย อยากเดินเล่น "

" ตอนนี้ "

" ช ใช่สิอยากเดินตอนไหนก็เดินและผมอยากเดินตอนนี้ด้วย "

" นึกว่าหาห้องไม่เจอ "

"......"

" อะไร "

" ป๊าวว ไปดีกว่า "

" ห้องเธออยู่ถัดไปอีกสองห้องด้านซ้าย "

" ผมรู้อยู่แล้วหรอกบอกว่าอยากเดินเล่นเฉยๆไง "

" หรอ "

พูดจบไอ้คนหน้าเถื่อนนี่ก็เดินเข้าห้องไปส่วนเขาก็ได้แต่ถอนหายใจอยู่นี่ไงแต่อย่างน้อยก็ได้รู้ล่ะวะว่าห้องตัวเองห้องไหน ปรีเดินไปห้องที่ไอ้คนหน้าเถื่อนบอกก่อนจะค่อยๆเปิดเข้าไปแต่ยังไม่ทันจะได้เดินเข้าห้องก็ได้ยินเสียงปีศาจมาซะก่อน

" ออกไป "

" อ้าวเห้ย อะไรเนี่ยคุณเข้ามาห้องผมได้ยังไงออกไปนะ " 

"......"

" อะไร มองผมแบบนี้หมายความว่ายังไงผมต่างหากที่ต้องมองคุณแบบนั้น "

" ออกไป "

" นี่ห้องผมนะ "

" ห้องเธออยู่ฝั่งนั้น!! "

ปังงง!

หลังจากโดนผลักออกมา ครับ โดนผลักออกมาแล้วปิดประตูใส่หน้าเสียงดังดีนะไม่โดนหน้าสวยๆนี่ แต่เดี๋ยวก่อนนะ เมื่อกี้ไอ้คนหน้าปลาตายนั่นบอกว่าห้องนั่นของเจ้าตัวแล้วห้องเขาอยู่ไหนเขาโดนหลอกหรอ แม่ง

ปรีหันมามองห้องตรงข้ามแล้วจ้องมันสักพักก่อนจะหันมามองห้องตรงข้ามที่เป็นห้องของไอ้คนหน้าปลาตายแล้วพบว่าเมื่อกี้เขาเข้าห้องขวาไม่ใช่ซ้าย โอเค เขาเข้าห้องผิด หน้าแตกหมอไม่รับเย็บสิครับรอไร (- -)