บทที่ 2.2 - แรกเริ่มก็หวงซะแล้ว (เรื่องรบกวนหัวใจ) (จบตอน)
1026 คำ
เมื่อสมองกรั่นกรองความคิดเกี่ยวกับตัวตนของเขาเช่นนั้น สองเท้าเล็กถอยเท้าหนีร่างสูงใหญ่อัตโนมัติ
“เป็นอะไร” แมทธิวขมวดคิ้วแปลกใจ ระยะห่างที่หญิงสาวจงใจเว้นไว้บวกกับสายตากล้าๆ กลัวๆ คู่นั้น “กลัวอะไรฉัน”
“คุณทำอาชีพอะไรคะ” ก่อนหน้านั้นเขาลั่นวาจาเอาไว้ว่าถ้าเธอไม่ยอมเป็นของเล่นของเขา เขาจะส่งเธอไปขายต่างแดน
อย่าบอกนะว่า…
ค้ามนุษย์!
“ฉันเหรอ อืม เธออยากให้ฉันทำอาชีพอะไรดีล่ะ”
แมทธิวย้อนถามยียวน ทำทีกรอกตาครุ่นคิด แตะนิ้วโป้งคลึงปลายคางไปมา ขยับเท้าเข้าใกล้คนขี้ระแวงแต่อีกฝ่ายก็ถอยหลังหนีห่างออกไป
“ค้ายา”
หัวใจดวงน้อยแทบหยุดเต้น
“ค้าอาวุธเถื่อน”
อาวุธงั้นหรือ?
“หรือว่า…” ใบหน้าหล่อเข้มก้มลงกระซิบข้างหู “ค้ามนุษย์”
ราวกับเขาเข้ามานั่งอยู่กลางใจของเธอ
“ตัวสั่นเชียวนะ” เสียงหัวเราะในลำคอ ดันลิ้นดุนแก้มจ้องหน้าเธออย่างเอาเรื่อง
“คุณ” ความกลัวทำให้สติอันน้อยนิดดับสิ้น ร่างบางร่วงล้มอยู่ในอ้อมกอดของแมทธิวที่โอบรับเอาไว้ได้ทัน
“ให้ตายเถอะ กลัวจนเป็นลมเลยเหรอวะ”
เขาหัวเราะลั่นห้อง จัดการอุ้มคนตัวเล็กไปนอนบนโซฟานุ่ม เกลี่ยปอยผมที่ปรกหน้าทัดใบหูให้อย่างอ่อนโยน สำรวจ
เครื่องหน้าสวยหวานด้วยความพึงพอใจ
หลังนั่งมองสาวน้อยหน้าหวานจนพอใจ แมทธิวก็ยอมออกจากห้องใหญ่มุ่งหน้าไปยังห้องทำงาน เอกสารกองโตที่ยังไม่ได้รับการเซ็นอนุมัติกระจัดกระจายเต็มโต๊ะ เขาต้องสะสางให้เสร็จสิ้นก่อนถึงวันประชุมผู้ถือหุ้นรายใหญ่ ดังนั้นต้องรีบสลัดภาพของนิฐามาศออกไปจากหัวสมองให้เร็วที่สุด อย่างไรเสียเนื้อกวางน้อยก็ตกอยู่ในกำมือของนายพรานแล้ว จะเชือดกินเมื่อใดก็ย่อมได้ นาทีนี้เขาต้องมีสมาธิกับการทำงาน ส่วนกลางคืนค่อยกลับไปผ่อนคลายกับของเล่นชิ้นใหม่
“พีท คืนนี้ไม่ต้องเตรียมของให้ฉันนะ” ร่างสูงใหญ่ทิ้งตัวนั่งบนเก้าอี้ ยักคิ้วส่งยิ้มให้คนสนิท ผู้รับคำสั่งก้มหน้าซ่อนรอยยิ้ม
เจ้าเล่ห์ไม่ต่างจากผู้เป็นนาย
“แล้วคืนพรุ่งนี้ล่ะครับ” แม้รู้คำตอบทว่ายังแสร้งถาม
“ไม่ต้องแล้ว ไม่ว่าคืนไหนๆ ก็ตาม”
ในเมื่อมีของเล่นชิ้นใหม่ที่ทั้งสวยทั้งหอมหวานอยู่กับตัวแล้ว เขาก็ไม่ต้องการใครทั้งนั้น
“แสดงว่านายท่าน…”
พีทละไว้ในฐานที่เข้าใจระหว่างเจ้านายกับลูกน้อง แมทธิวกระตุกยิ้มมุมปาก ควงปากกาเล่นเพลินๆ
“พีท”
“ครับนาย”
“นายว่าเด็กคนนี้เป็นยังไง”
“ตามสืบเรื่องของเขามานานกว่าสองเดือน ยังไม่รู้นิสัยใจคออีกเหรอครับ” พีทถามยิ้มๆ
ก่อนหน้าที่จะได้หญิงสาวเอเชียหน้าหวานมาครอบครอง แมทธิวจ้างนักสืบฝีมือเก่งกาจคอยตามสืบ ตามสะกดรอยตามชีวิตความเป็นอยู่ของนิฐามาศทุกวัน คอยชื่นชมเธอผ่านภาพถ่ายอย่างหลงใหล และคอยรับฟังเรื่องราวของเธอผ่านการบอกเล่าของนักสืบคนดังกล่าว ทำให้แมทธิวรู้ว่านิฐามาศมีชีวิตน่าสงสารเพียงใด พ่อเสียชีวิตกะทันหันจากอุบัติเหตุเครื่องบินตกขณะเดินทางไปดูงานที่ต่างประเทศในนามตัวแทนบริษัทฯ ที่ทำงานอยู่ จากครอบครัวมีฐานะปานกลาง พออยู่พอกิน กลายเป็นครอบครัวถูกฟ้องล้มละลายเพราะป้าแท้ๆ ผลาญสมบัติเอาไปเล่นการพนันในบ่อน โดยไม่เคยจุนเจือเงินทองตกถึงมือหลานสาวผู้น่าสงสารแม้แต่บาทเดียว นิฐามาศที่ใกล้เรียนจบมหาวิทยาลัยต้องหางานพิเศษทำเพื่อส่งเสียตัวเองเรียน เท่านั้นไม่พอ พอเสียการพนันก็คิดจะขายหลานกิน ดีแค่ไหนที่กาสิโนแห่งนั้นเป็นของเซลิโน่เพื่อนสนิทของเขา เขาถึงสวมรอยขอซื้อตัวนิฐามาศมาอยู่กับเขาเสียเอง เพราะถ้าไม่ทำเช่นนี้ มีหวังหล่อนคงตกไปอยู่ในเงื้อมมือไอ้พวกเสี่ยตัณหากลับที่ไหนสักแห่ง ซึ่งอย่าคิดว่าเขาจะยอม เขาไม่มีทางยอมให้เรื่องบัดซบแบบนั้นเกิดขึ้นกับผู้หญิงของเขาเด็ดขาด!
“น่าโมโหชะมัด” มือหนากำด้ามปากกาแน่น ดวงตาสีเขียวมรกตวาวโรจน์น่ากลัว
“ยังคิดถึงเรื่องนั้นอยู่อีกเหรอครับ”
เรื่องนั้น… พีทรู้ดีว่าคือเรื่องอะไร เขารู้ใจเจ้านายแทบทุกอย่าง ถึงได้กลายเป็นคนสนิทที่แมทธิวขาดไม่ได้
“คิดบ้างแต่ไม่มากเท่าไร” แมทธิวตอบออกไปตามตรง ที่คิดคือโกรธและอยากบีบคอยัยป้าใจร้ายให้ลิ้นจุกปาก
“ว่าแต่นายยังไม่ตอบคำถามฉันเลย สำหรับนาย นายว่าเด็กคนนี้เป็นยังไง”
“เป็นเด็กดีมากครับ และที่สำคัญ…”
พีทหรี่ตามองเจ้านาย
“ไม่เคยมีแฟนมาก่อน บริสุทธิ์ผุดผ่องดุจดอกไม้แรกแย้ม”
รอยยิ้มของแมทธิวบ่งบอกถึงชัยชนะ ใช่ว่าชีวิตนี้ไม่เคยผ่านผู้หญิงบริสุทธิ์ เมื่อครั้งยังเป็นวัยรุ่นเขาก็ริลองตามประสาเด็กหนุ่มทั่วไป แต่ ณ ตอนนั้นต่างคนต่างได้ ต่างมีความสุขร่วมกัน เปิดประสบการณ์เสร็จก็แยกย้ายทางใครทางมัน
“แต่ผมรู้เพิ่มเติมมาว่า ในอดีตเด็กของท่านก็เคยมีคนที่แอบชอบพออยู่ในใจนะครับ และไม่รู้ว่าตอนนี้ยังชอบอยู่ไหม”
พีทนึกสนุกจึงลองเย้าเจ้านายเล่น อยากเห็นปฏิกิริยาว่าจะเป็นเช่นไร
“หงุดหงิดน่า”
แมทธิวเสยผมถอนหายใจเฮือกใหญ่ หยิบแฟ้มงานเปิดอ่าน ตอนนี้เขาไม่มีสมาธิทำอย่างอื่นเลย ตัวอักษรที่เรียงรายอยู่บนหน้ากระดาษมีแต่ใบหน้าของนิฐามาศลอยทับซ้อน
“บ้าฉิบ!”
สุดท้ายทนไม่ไหวปิดแฟ้มเสียงดัง พีทที่นั่งพิมพ์งานอยู่มุมห้องชำเลืองมองเจ้านายลุกเดินออกจากห้องไป
แทบไม่ต้องเดาก็รู้ว่าเจ้านายของเขาจะไปที่ใด…
- ผู้เขียน
