วิศวะหมาเด็กกับพี่คนสวยตัวท็อป

ตอนที่1พี่สาวคนสวย

“เฮ้อ..” เสียงถอนหายใจดังออกมาจากร่างอ้อนแอ้นอยู่เนือง ๆ ชิชาลดสายตามองแก้วเหล้าเบื้องหน้าด้วยสายตาที่สั่นไหว รอบกระบอกตาคมเฉี่ยวเอ่อคลอน้ำขึ้นมาน้อย ๆ ราวกับว่าเธอจะร้องไห้ออกมาอยู่รอมร่อ

เธอกับริสาเพื่อนสนิท นั่งดื่มกันมานานแล้ว ชิชานั่งเงียบไม่พูดไม่จาอะไรมานานนับหลายชั่วโมงแล้ว เธอนั่งจมตกอยู่ในถวังค์ความคิดของตัวเองทั้งควงแก้วเหล้าในมือไปมาอย่างใช้ความคิด

“ขอโทษนะครับ” เสียงแหบต่ำของชายหนุ่มคนหนึ่งได้เอ่ยขึ้นมาจากทางด้านหลังของเธอ ชิชาสะดุ้งหลุดออกมาจากภวังค์ ก่อนที่เขาจะเอี้ยวตัวหันกลับไปมองตามทางของเสียง

ชายหนุ่มรูปหล่อ ผิวสีแทนจัด เขาสวมใส่กางเกงยีนส์ขาด ท่อนบนสวมใส่เป็นเสื้อหนัง เจาะคิ้วและใบหน้าหล่อสันคมคร้าม ค้อนข้างไปทางวัยรุ่นนิยม เขาส่งยิ้มเจ้าเล่ห์มาให้ชิชาก่อนที่เขาจะเอ่ยขึ้นมาอีกครั้งว่า

“ขอเบอร์หน่อยได้มั้ยครับ?” ชายหนุ่มหน้าหล่อเอ่ยขึ้นและกระตุกยิ้มเจ้าเสน่ห์ส่งมาให้กับชิชา ชิชาส่งยิ้มเจื่อน ๆ กลับไปก่อนที่เขาจะไล่สายตาดูรูปร่างของชายหนุ่มให้ถี่ถ้วน

หล่อ หล่อนะ สเปคเลยล่ะ แต่..

“ไม่สะดวกค่ะ ขอโทษด้วยนะคะ” ชิชาเอ่ยตอบ ชายหนุ่มหน้าถอดสีเล็กน้อย เขาก้มหัวให้กับชิชาก่อนที่เขาจะเดินจากออกไปด้วยสีหน้าที่ดูหัวเสียไม่น้อย ริสาที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ได้แต่หันหน้ามามองชิชาและเอ่ยขึ้นมาถามว่า

“ทำไมแกไม่ไปกับเค้าอ่ะ ดูท่าจะชวนแกต่อนะ ปกติแกไปแล้ว แบด ๆ คม ๆ สเปคแกเลยหนิ” ริสาเอ่ยถามขึ้น ชิชาถอนหายใจออกมาชั่วขณะก่อนจะเอ่ยตอบกลับเพื่อสนิทออกไปว่า

“เบื่อ ๆ อ่ะ”

“หื้ม? เบื่อ ๆ แหละแกชอบวันไนท์จะตาย แต่วันนี้ทำไมไม่ไปวะ” ริสาเอ่ยขึ้นมาถามอีกรอบ ชิชาได้แต่นั่งถอนหายใจออกมาอย่างหนักอึ้ง เธอเบื่อจริง ๆ ไม่อยากไปกับใคร นึกเสียดายพ่อหนุ่มหน้าหล่อทรงแบดคนเมื่อกี้อยู่แหละ แต่เขากินแบด ๆ มาเยอะแล้ว แต่ละคนรุนแรงเรื่องบนเตียงทั้งนั้น วันนี้ชิชาเหนื่อยมาก ร่างกายของเธอคงรับรสนิยมดิบเถื่อนของผู้ชายแบดบอยพวกนั้นไม่ได้เป็นแน่

ชิชาไม่ได้ตอบอะไรกลับไป เธอเพียงหันหน้าเข้ามาที่หน้าบาร์และสั่งเครื่องดื่มกินตามเดิม ริสาที่ได้เห็นแบบนั้นก็ได้แต่นั่งถอนหายใจออกมาอีกรอบ ปกติชิชาจะเป็นคนเฮฮา แต่วันนี้ดูซึม ๆ พูดน้อย ๆ เธอเป็นห่วงเพื่อนของเธอยิ่งนัก ทำได้แค่นั่งเงียบ ๆ เป็นเพื่อนของชิชาเพื่อฆ่าเวลาไป

ชิชามองแก้วสุราสีอำพันในมือด้วยแววตาที่กำลังเจ็บปวด เธออยากระบายความอัดอั้นนี้ออกเต็มทน แต่ทำไม ทำไมวันนี้เธอถึงไม่มีอารมณ์จะออกไปกับใคร ปกติถ้าเครียดหรือเบื่อ เธอจะเอาอารมณ์พวกนี้ไปลงกับเซ็กแบบไม่ผูกมัดเพื่อระบายมันออก ทว่าคนที่โดนใจโดนสเปคเข้ามาเกี้ยวเธอก็ดันไม่อยากไปอีก

แน่นอนอยู่แล้วว่าภายนอกของชิชา เขาคือหญิงสาวหน้าสวยคิ้วคมผมยาว หนุ่ม ๆ ทรงแบดจะเข้าหาตลอด ส่วนหนุ่ม ๆ ทรงหมานั้นไม่กล้าเข้าใกล้เลย ความจริงเธอก็อยากเจอหนุ่มแสนดีกู๊ดบอยทะนุถนอมเธออยู่เหมือนกัน แต่ใบหน้าดุ ๆ กับสาวตาเฉี่ยวคมของเธอมันดันไม่ตกหนุ่ม ๆ พวกนั้นได้นี่สิ

ชิชาหันหน้าไปมองรอบ ๆ ร้านจนทั่ว สายตาคมไปสดุดเข้ากับชายหนุ่มตัวใหญ่คนหนึ่งที่นั่งอยู่ในโต๊ะคนเดียว คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันแน่นเมื่อชิชายิ่งมองคน ๆ นั้นแล้วเขาก็เกิดความสงสัยมากมายขึ้นมาในหัว

ชายหนุ่มที่ว่า ตัวใหญ่สูงโปร่ง มองจากตรงนี้ยังรู้เลยว่าคงจะเป็นคนตัวล่ำหนาสูงยาวเข่าดีอย่างแน่นอน ใบหน้าคมสันจัดว่าหล่อ ผิวขาวละเอียดไม่แพ้เธอ ชายหนุ่มคนนั้นนั่งมองร้านแห่งนี้ด้วยแววตาหงอย ทั้งนั่งคอตกทำหน้าบุ้ยอยู่คนเดียว ชิชามองเขาไม่วางตาพลางยกยิ้มขึ้นมาที่มุมปากเล็ก ๆ ดวงตาใสไร้เดียงสาของชายหนุ่มคนนั้น เขาไม่เคยเห็นมันมาก่อน จะมีชายหนุ่มสักกี่คนที่มีแววตาแป๋วเปล่งประกายและอ่อนต่อโลกถึงเพียงนั้น ชิชาหันใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มกลับมามองเพื่อนสนิท ก่อนที่เธอจะเอ่ยขึ้นมาว่า

“นี่ริสา อิพวกลูกหมาตาแป๋ว ๆ เนี้ยเข้าหายากมั้ย?”

“ห้ะ?” ริสาขมวดคิ้วมุ่นจ้องหน้าของเพื่อนสนิททั้งไม่อยากจะเชื่อหูของตัวเอง ไทป์ของชิชาถือว่าตรงข้ามกับไอ้คำว่าหมาเด็กตาแป๋ว ชิชาชอบพวกดิบเถื่อนสักทั้งตัวไม่งั้นก็สายตาดุดั่งเสือโคร่ง จะมาลูกหมาตาแป๋วอะไรก่อน งงจริง ๆ

ริสานั่งอึ้งกำลังประมวลผลคำพูดของชิชาเมื่อครู่ทว่าก็ช้าไป เพราะชิชาลุกออกจากเก้าอี้และเดินตรงไปที่โต๊ะของใครบางคนเสียแล้ว

“โอ้ยยย รับสิบักจอม” เสียงของเต้าหู้เอ่ยขึ้นมาบ่นพึมพำคนเดียว เขาพยายามจะโทรหาจอมทัพเพื่อให้จอมทัพกลับมารับเขา ทว่าโทรกี่สาย ๆ จอมทัพก็ไม่ยอมรับ แถมยังปิดเครื่องใส่เขาอีกด้วย

“ไอ้เพื่อนชั่ว” เต้าหู้เอ่ยขึ้นมาด้วยความโมโห เขาจ้องหน้าจอมือถือครู่หนึ่งก่อนจะเก็บมันลงใส่กระเป๋า เต้าหู้นั่งทำหน้าหงอยทั้งบุ้ยปากลง เขาอยากจะร้องไห้งอแงเต็มทีที่โดนเพื่อนทิ้ง

“ที่นี่นอนได้มั้ยเนี้ย..” เต้าหู้เอ่ยขึ้นมาว่าบ่นคนเดียวอีกครั้ง เพราะไม่รู้จะกลับห้องยังไงแล้ว ถ้าจะนอนที่ร้านจนเช้าเจ้าของร้านจะอนุญาตรึป่าว แล้วยิ่งเป็นคนพูดไม่เก่ง ไม่กล้าพูดกับใคร ไม่กล้าถามใคร แม่สอนว่าคนแปลกหน้าหนะน่ากลัว..

“ขอโทษนะคะ” เสียงหวานนุ่มหูของใครบางคนได้เอ่ยขึ้น เต้าหู้ที่กำลังนั่งเงยหน้ามองนู้นทีนี่ทีหันหน้ามามองตามทางของเสียง หญิงสาวหน้าสวยคมดุจดั่งนางฟ้าก็มิปาน

สวยเหมือนมิสแกรนด์เลย.. เต้าหู้คิด

สวยสะกดคือความจริงของหญิงสาวตรงหน้า ไม่ว่าจะเป็นรูปร่างหน้าตากับชุดเดรสสีขาวสะอาดตาที่สวมใส่ มันล้วนดูดี เต้าหู้ตกอยู่ในภวังค์ของความสวยสะกดจิตเต้าหู้จนเขาเผลอจ้องหน้าของชิชาเสียนาน

“ขอ..นั่งด้วยได้มั้ยคะ” คนสวยเอ่ยถามขึ้น เต้าหู้หลุดออกมาจากภวังค์ชั่วขณะ แก้มขาวขึ้นสีแดงระเรื่อน่ารักน่าชัง

“ค..ครับ” เต้าหู้เอ่ยตอบขึ้น พี่คนสวยตรงหน้าเธอระบายยิ้มขึ้นมาบนมุมปากน้อย เต้าหู้ได้แต่สาดสายตาล่อกแล่กไปมา เพราะว่าตอนนี้เขากำลังเขินคนสวยอยู่ ชิชาย้ายตัวเองมานั่งลงตรงข้ามเต้าหู้ เต้าหู้เริ่มลกลนทำตัวไม่ถูก เขาสวยก็จริง แต่แม่บอกว่าคนแปลกหน้าน่ากลัว เขาจะใช้ความสวยเข้ามาหลอกเต้าหู้รึป่าว

“ผ..ผมไม่มีเงินหรอกนะครับ” เต้าหู้รีบลนลานเอ่ยออกมาด้วยสีหน้าแตกตื่น ชิชานั่งนิ่งชะงักจ้องมองใบหน้าลนลานของเต้าหู้ด้วยความฉงน ก่อนที่ชิชาจะเชิดใบหน้าขึ้นหัวเราะออกมากับท่าทางของเต้าหู้

“ฉันไม่ได้มาหลอกอะไรคุณหรอกค่ะ แต่เห็นว่านั่งอยู่คนเดียว” ชิชาเอ่ย

“เอ่อ..” เต้าหู้อึ้งค้างไป เพราะความปากไวแท้ ๆ เลย ทีนี้จะขอโทษเธอยังไงดี เพราะแม่บอกมาว่าคนสวยก็น่ากลัวเหมือนกัน แม่บอกว่าคนสวยจะเข้ามาหลอกเอาตังต้องดูดี ๆ เต้าหู้ดูคนออกที่ไหน เลยพลั้งปากพูดแบบนั้นออกไป เขานั่งคอตกลงเมื่อรู้สึกผิด ชิชาแอบขำเสียงเบาในลำคอออกมาอีกครั้ง เป็นพวกลูกหมาอ่อนต่อโลกจริง ๆ ด้วยสินะ

“ไม่เคยมาที่นี่หรอคะ?” ชิชาเอ่ยขึ้นมาถามอีกครั้ง เต้าหู้ค่อย ๆ ช้อนแววตาแป๋วหงอย ๆ ขึ้นมามองเขาน้อย ๆ ก่อนที่เต้าหู้จะพยักหน้ารับแผ่วเบา ยิ่งเห็นแววตาอ่อนต่อโลกที่หันมองทั่ว ๆ ร้านด้วยความประหม่า ชิชาก็ยิ่งแน่ใจ เพราะแววตามันหลอกกันไม่ได้อยู่แล้ว เด็กหนุ่มตัวใหญ่ตรงหน้าไม่ได้ใส่ฟิวส์เตอร์ให้ตัวเองดูเป็นพวกลูกหมา แต่เขานั้นไร้เดียงสากับโลกภายนอกจริง ๆ เรื่องมองคนไว้ใจชิชาได้เลย เขามั่นใจอย่างที่เขาคิดมาก ๆ

“แล้ว?..มายังไงเหรอ” ชิชาเอ่ยขึ้นมาเพื่อถามกับเต้าหู้อีกครั้ง เต้าหู้ที่กำลังหันมองรอบ ๆ ร้านด้วยสายตาหงอยเขาหันหน้ามาหาคนสวยเบื้องหน้าและเอ่ยตอบเสียงแผ่วออกมาว่า

“เพื่อนพามาครับ แต่..เพื่อนไปแล้ว” เต้าหู้เอ่ยตอบทั้งก้มหน้าทำคอตกลง ชิชายกยิ้มขึ้นเมื่อเห็นท่าทางมู่ทู่แบบนั้น

“ที่นี่.. นอนได้รึป่าวครับ” เต้าหู้ช้อนตาใสขึ้นมามองชิชา และเอ่ยถามกับชิชาขึ้นมาอีกครั้ง เพราะเขานั้นไม่รู้เรื่องอะไรเลย กรอบใบหน้าคมกับจมูกโด่งขึ้นเป็นสัน ปากหนานิดหน่อยแต่กระจับสวยได้รูป ไหนจะเรียวคิ้วหนาและดวงตาใสแป๋วคู่นั้น ชายหนุ่มเบื้องหน้าของชิชาคือหมาเด็กดี ๆ นี่เอง เขาไม่เคยเห็นผู้ชายคนไหนตัวใหญ่แต่น่าทะนุถนอมถึงเพียงนี้ ยิ่งได้เจอกับคนที่ตัวเองไม่เคยพบเคยเจอ ชิชาก็ยิ่งเนื้อเต้น อยากจะได้คน ๆ นี้จนตัวสั่น อยากรู้จริง ๆ ว่าหมาเด็กตาใส ๆ มันจะขนาดไหนกันเชียว..

รอยยิ้มร้ายผุดขึ้นมาบนกรอบใบหน้าเรียว ชิชาจ้องมองเต้าหู้ด้วยสายตานักล่า ทว่าเต้าหู้หาได้รู้ตัวไม่ว่าพี่สาวใจดีเบื้องหน้ากำลังคิดไม่ซื่อกับเขาอยู่

“ที่นี่นอนได้นะ มันมีห้องพักชั้นบน นายอยากไปมั้ยล่ะ เดี๋ยวฉันจะพาไป” ชิชาเอ่ยขึ้นทั้งระบายรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ เต้าหู้หูผึ่งหางกระดิก เขาดีใจที่คืนนี้เขาจะมีที่นอนแล้ว

“ไปครับ” เต้าหู้เอ่ยทั้งพยักหน้ารับรัว ๆ ด้วยความดีใจ เขาโชคดีจริง ๆ ที่วันนี้เขาได้มาเจอกับพี่สาวใจดี เต้าหู้ไม่ได้นึกเอะใจกับรอยยิ้มและสายตาที่ชิชามองตนเองเลยแม้แต่น้อย หารู้ไม่ว่าพี่สาวใจดีเบื้องหน้ากำลังอยากจะตะคุบเหยื่ออย่างเขาอยู่เต็มทน..