วิศวะหมาเด็กกับพี่คนสวยตัวท็อป

ตอนที่2พี่คนสวยใจดี

“ตามมาสิ” ชิชาเอ่ยทั้งหันใบหน้ากลับมาชวนเต้าหู้ที่ยืนนิ่งอยู่ทางขึ้นบันได เต้าหู้ชะโงกหน้ามองทางเดินยาว ๆ ด้วยความสงสัย ก่อนที่เขาจะพยักหน้าให้กับพี่สาวใจดีและเดินตามหลังพี่สาวคนนั้นมาอย่างไม่รีรอ หลังจากที่ชิชาล่อเหยื่อได้สำเร็จแล้ว ชิชาก็พาเต้าหู้ขึ้นมาบนชั้นสามของร้าน ชั้นนี้มันเอาไว้สำหรับแขกVVVIP ซึ่งแน่นอนอยู่แล้วว่าชิชาคือแขกคนสำคัญ

เต้าหู้เดินตามหลังของชิชามาติด ๆ เขาหันหน้าไปมองโน้นทีนี่ทีด้วยความสงสัย

“ที่นี่เขาประหยัดค่าไฟกันเหรอครับ” เต้าหู้เอ่ยถามกับชิชาขึ้น เพราะบนชั้นนี้มีแต่ไฟสีแดง ๆ เปิดเอาไว้ มันค้อนข้างที่จะมืด ชิชาหัวเราะออกมาอีกครั้งอย่างลืมตัว เธอไม่ได้ตอบอะไรกลับไป เธอเดินเข้ามาหยุดอยู่ที่หน้าห้องแห่งหนึ่งก่อนที่เธอจะแตะคีย์การ์ดลงที่บานประตู และผลักประตูเข้าไปด้านในโดยที่มีเต้าหู้เดินหางกระดิกตามเข้ามาติด ๆ มันสมกับที่เป็นห้องVVVIP เพราะมันทั้งหรูและใหญ่เอามาก ๆ เต้าหู้เอาแต่ตกตะลึงกับห้องสวย ๆ จนลืมตัวไปชั่วขณะ

ชิชาที่ยืนอยู่ด้านหลังของเต้าหู้ เธอได้แต่มองแผ่นหลังใหญ่ของเด็กหนุ่มตรงหน้าทั้งขมวดคิ้วมุ่น ปกติถ้าเปิดประตูเข้ามาเธอคงโดนจู่โจมแล้ว แต่เด็กนี่คือ…?

ชิชาเอาแต่ขบคิดอยู่ในหัว หรือเธอไม่สวยน่าเอาขนาดนั้น เจ้าหมาเด็กตัวนี้ถึงยังไม่จู่โจมเธอ หรือหมาเด็กเขาจะใช้วิธีค่อย ๆ ตะล่อมแล้วก็ค่อย ๆ คืบคลานเข้ามาขึ้นตัวของเธออย่างไม่รู้ตัว มันอะไรกัน? ไปกับหนุ่มแบดก็ดีอยู่แล้วเชียว ชิชาถอนหายใจออกมาอย่างเบื่อหน่าย เธอเดินเข้าไปหยิบขวดไวน์ที่อยู่บนชั้นของมุมห้องก่อนที่เธอจะเดินตรงเข้าไปนั่งลงตรงโต๊ะกลางห้องใหญ่ เต้าหู้ที่ได้เห็นแบบนั้นก็เดินต้อย ๆ ตามพี่คนสวยเข้าไปนั่งลงตรงข้ามหน้าของพี่คนสวย

“ห้องนอนอยู่ไหนเหรอครับ” เต้าหู้ช้อนตาแป๋วขึ้นมาเอ่ยถามกับชิชา ชิชาชักสีหน้าไม่พอใจนิดหน่อยแต่ก็ยอมตอบออกไปว่า

“นู้น ตรงนั้นห้องนอนนะ”

“อ๋อ ครับ” เต้าหู้หันไปตามมือที่ชิชาชี้ก่อนที่เขาจะพยักหน้าและเอ่ยตอบด้วยความเข้าใจ ชิชาได้แต่ขมวดคิ้วมองเด็กหนุ่มตรงหน้ามุ่น ทั้งนึกสงสัยอะไรหลาย ๆ อย่าง ชิชาเปิดขวดไวน์ออกและจัดการรินน้ำสีม่วงลงบนแก้วทรงสวย ก่อนที่เธอจะดันแก้วใบนั้นเข้ามาไว้ตรงหน้าของเต้าหู้ เต้าหู้ก้มหน้ามองแก้วไวน์เบื้องหน้าด้วยสายตางุนงง ทั้งเงยหน้าขึ้นมามองใบหน้าของชิชาด้วยความสงสัย

“อะไรเหรอครับพี่” เต้าหู้เอ่ยถามขึ้น ถามจริง นี่ไม่รู้จักไวน์เหรอ? ชิชาคิด เธอได้แต่นั่งเลิกคิ้วมองใบหน้าของเต้าหู้ด้วยความฉงนในใจ

“ผ..ผมไม่กินเหล้านะครับพี่ มันขม ๆ” เต้าหู้เอ่ยน้ำเสียงตะกุกตะกัก คิ้วหนาขมวดเข้าหากันมุ่นเขาช้อนดวงตาใสคู่นั้นขึ้นมามองชิชาทั้งละล่ำละลักเอ่ยบอก มันน่ารักดีจนชิชาเผลอหลุดขำออกมากับสีหน้าไร้เดียงสานั้น

“นาย..ไม่เคยกินเหล้าเลยเหรอ?” ชิชาเอ่ยถามขึ้นด้วยความสงสัย เต้าหู้ส่ายหน้าน้อย ๆ พร้อมกับตอบออกมาว่า

“ไม่ครับ ลองจิบ ๆ ดูมันขม ผมไม่ชอบขม ผมชอบหวาน ๆ” เด็กน้อยตรงหน้าเอ่ย ชิชาพยักหน้าเข้าใจเบา ๆ แต่ทว่าเธอก็ต้องขมวดคิ้วมุ่นเข้าหากันอีกครั้ง

“นายเคย..วันไนท์กับใครมั้ย?” ชิชาเอ่ยถามขึ้นเมื่อความสงสัยมันตีกันอยู่ในหัวเต็มไปหมด

“วันไนท์คือไรเหรอครับ?” เต้าหู้เอ่ยถามกลับทั้งนั่งตาแป๋วมองหน้าชิชาด้วยความไม่เข้าใจ ถามจริง! ชิชาได้แต่อุทานออกมาในใจ

“เคยได้ยินจอมพูดว่าวันไนท์บ่อย ๆ แล้วมันคืออะไรครับ?” หมาเด็กตรงหน้าเอ่ยขึ้นมาถามกับชิชาด้วยความสงสัย ยิ่งเห็นสีหน้าซื่อ ๆ กับดวงตาใสแป๋วชิชาก็ได้แต่ก้มหน้ากุมขมับหนัก เธอก็นึกว่าชายหนุ่มตรงหน้าจะไม่ได้ใสซื่อขนาดนั้น ก็คงจะรู้เรื่องพวกนี้มาบ้าง แต่ไอ้สายตาไม่รู้เรื่องรู้ราวของเต้าหู้มันตอกย้ำเธอเหลือเกินว่าเธอชวนคนอ่อนต่อโลกขึ้นห้องเสียแล้ว

“วันไนท์คือคนที่มีอะไรกันแบบไม่ผูกมัด เสร็จแล้วแยกย้าย” ชิชาเอ่ยตอบทั้งถอนหายใจทิ้งอยู่เนือง ๆ เต้าหู้จ้องหน้าชิชาด้วยความงุนงงทั้งเอียงหัวมองชิชาด้วยความสงสัย เห็นท่าทางอยากรู้แบบนั้นชิชาเลยตอบออกมาอีกรอบว่า

“คนที่เขามีเซ็กกันแค่ข้ามคืน เช้ามาก็แยกย้ายหนะ” ชิชาเอ่ยตอบ เต้าหู้ถลึงตาขึ้นทั้งแก้มแดงแจ๋ขึ้นมาอีกรอบ เขารีบส่ายหน้าปฏิเสธเป็นพัลวันทั้งยกมือขึ้นมาปัด ๆ อากาศและเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงลนลานว่า

“ผ..ผมไม่เคยทำแบบนั้นหรอกครับ แม่สอนว่าต้องให้เกียรติผู้หญิง!” เต้าหู้เอ่ยตอบด้วยสีหน้าลนลาน ชิชานั่งอึ้งค้างมองเต้าหู้นิ่ง ๆ ด้วยความตกใจ ให้ตาย สมัยนี้ยังมีผู้ชายคิดแบบนี้อยู่อีกเหรอ เธอไม่เคยพบเคยเจอ

“นี่นาย..ไม่เคยกับเรื่องอย่างว่าจริง ๆ เหรอ?” ชิชาขมวดคิ้วมุ่นเอ่ยถามกับชายหนุ่มร่างใหญ่ผิวขาวตรงหน้า เต้าหู้ก้มหน้ามองมือตัวเองทั้งนั่งบิดตัวไปมาด้วยความเขินอาย เพราะเขาชอบโดนจอมทัพล้ออยู่เป็นประจำว่าเป็นหนุ่มซิง เขาอายหนะ จอมบอกว่าเป็นหนุ่มซิงคือยังไม่โต เต้าหู้ช้อนดวงตาใสขึ้นมามองชิชาด้วยความเขินอายทั้งพยักหน้ารับก่อนจะตอบออกมาว่า

“ผม..ไม่เคยหรอกครับพี่..” ตอบทั้งบิดตัวไปมาด้วยความเขินอาย ความจริงไอ้เรื่องเซ็กอะไรนี่เขารู้จักนะ เคยดูในหนัง แต่แม่บอกว่าเราต้องมีเซ็กในตอนที่เราพร้อม แล้วเราก็ต้องให้เกียรติผู้หญิงตัวเล็ก ๆ ให้มาก ๆ ชิชาได้แต่ยกมือขึ้นมากุมหัวแน่น

“แล้วปกตินายทำอะไรแต่ละวัน ไม่เคย..แบบว่ามีแฟนกับเค้าเลยเหรอ?” ชิชาเอ่ยขึ้นมาถามกับเต้าหู้อีกครั้ง เต้าหู้ช้อนตาแป๋วขึ้นมามองเธอก่อนจะตอบออกมาว่า

“ผมไม่เคยมีครับ วันนึงผมไปเรียนกลับห้องไปเรียน แล้วก็กลับห้อง” ฉิบหาย เวรกรรม วันนี้กูอดกินหมาเด็กแน่ ๆ ชิชาคิด อะไรจะไร้เดียงสาอ่อนต่อโลกปานนั้น แต่เท่าที่ฟังมาคงจะเป็นเด็กดีของพ่อแม่มาก ถึงไม่เคยออกนอกกรอบเลย มันก็ดีอยู่หรอกนะ แต่วันนี้เธออยากโดนขย้ำ ไม่ได้อยากจะมานั่งเป็นเพื่อนคุยแบบนี้ นี่เธอลากหนุ่มซิงขึ้นมาบนห้องได้ยังไง แถมยังคิดอยากจะกินเด็กมันอีก ใจบาปจริง ๆ

“นี่..ฉันยังไม่ได้ถามชื่อของนายเลย” ชิชาเอ่ยถามขึ้นอีกครั้ง

“ผมชื่อเต้าหู้ครับ” เด็กหนุ่มร่างใหญ่เอ่ยตอบเธอ

“เต้า..หู้?” ชิชาเอ่ยตามหลังของเต้าหู้ เออ กูเชื่อละว่าอ่อนต่อโลกจริง ขนาดชื่อยังไร้เดียงสา ตอนแรกก็กะจะลากขึ้นห้องมานัวซะหน่อย แต่ไอ้เด็กหน้าตี๋ตรงหน้าของเธอดูไม่รู้เรื่องอะไรเลย แถมยังซื่อบื้อตาใสอีก จะให้ชิชาทำเรื่องอย่างว่ากับเต้าหู้เธอก็ทำไม่ลงแล้วล่ะ ถึงหุ่นจะน่ากิน แล้วหน้าตาก็น่าขย่มแกล้งให้ร้องก็เถอะ

น้อยใจมาก ไม่คิดว่าจะไร้เดียงสาหน้าซื่อขนาดนี้ ชิชาโดนหมาเด็กเล่นงานหนัก เธอได้แต่ยกมือขึ้นมานวดขมับทั้งถอนหายใจออกมาอยู่เนือง ๆ

“ผมขอบคุณพี่สาวนะครับ วันนี้ผมได้ที่นอนแล้ว” เต้าหู้เอ่ย ได้กลายมาเป็นพี่สาวแทนซะงั้น เห้อ.. ชิชาพลาดแล้วจริง ๆ

“อืม ไม่เป็นไร ฉันดื่มหมดขวดแล้วเดี๋ยวฉันจะออกไป นายจะได้นอนพัก”

“ขอบคุณนะครับ พี่สาว” เต้าหู้เอ่ยตอบทั้งยิ้มแป้นแล้นตาหยี่ส่งมาให้กับชิชากับท่าทางดีใจจนออกนอกหน้า ถ้าเต้าหู้มีหางละก็ หางก็คงจะกระดิกใส่เขาถี่ ๆ เป็นแน่ ชิชาเผลอยิ้มออกมากับความน่ารักของเด็กตรงหน้า ถึงจะซื่อบื้อไปหน่อย แต่ก็น่ารักจริง ๆ นั่นแหละ เถียงอะไรไม่ได้เลย.. ชิชาถอนหายใจออกมาอีกครั้งก่อนจะกระดกแก้วไวน์ขึ้นจรดริมฝีปากและดื่มมันจนหมดในรวดเดียว

เต้าหู้หมาเด็กตัวขาวนั่งจ้องพี่คนสวยตาไม่กระพริบ ทั้งนึกสงสัยว่าทำไมชิชาถึงกินน้ำสีม่วง ๆ นี่เร็วจัง ไม่จิบ ๆ หน่อยเหรอ?

“พี่ครับ ไม่ขมเหรอครับ” เต้าหู้เอ่ยขึ้นมาถามกับพี่คนสวยตรงหน้าด้วยความสงสัย ปกติเหล้ามันขมนี่ กินไปขนาดนั้นต้องมีนิ่วหน้าบ้างแหละ แต่พี่คนสวยดูกินง่ายเกินไป ชิชาหัวเราะออกมาอีกครั้งกับคำถามแสนจะไร้เดียงสานั้น

“มันหวาน ๆ เปรี้ยว ๆ ไม่ขมหรอก ฉันบอกนายแล้ว นายก็ลองชิมดู” ชิชาเอ่ย เต้าหู้จ้องหน้าทำตาแป๋วมองชิชาด้วยความฉงน ทั้งลดสายตามองแก้วไวน์ตรงหน้าอย่างชั่งใจ เต้าหู้ยกแก้วนั้นขึ้นมาใช้จมูกดมดู มันกลิ่นหอมไม่ฉุนเหมือนเหล้าที่จอมเคยให้กิน เขาเลยตัดสินใจลองชิมดู

“หื้มมม” ดวงตาคมเปล่งประกายกลมโตเมื่อเต้าหู้ได้ลองชิมมัน มันไม่ขมอย่างที่พี่คนสวยบอกจริงด้วย มันฝาด ๆ ลิ้นแต่อร่อยดีแฮะ ชิชาที่เห็นท่าทางหางกระดิกหูตั้งแบบนั้นก็ได้แต่ผุดรอยยิ้มเอ็นดูหมาเด็กขึ้นมา

“ไม่ขมจริงด้วยครับ” เต้าหู้เอ่ยขึ้นด้วยท่าทางดีอกดีใจ

“ฉันบอกแล้ว มันอร่อย” ชิชาเอ่ย

“งั้นผมขอกินอีกนะครับพี่”

“อืมเอาสิ นั่งกินเป็นเพื่อนฉัน” ชิชาเอ่ย เต้าหู้ยื่นมือเข้ามาหยิบขวดไวน์ก่อนที่เขาจะจับขวดกระดกดื่มมันอึกใหญ่ ชิชานั่งอึ้งค้าง ก็นึกว่าจะหยิบไปริน ที่ไหนได้ หยิบไปกระดกกอกปากซะหมดขวดเลย มันอร่อยก็จริง แต่เธอลืมบอกว่าฤทธิ์ของมันก็ไม่ใช่เล่น ๆ เลย มันต้องค่อย ๆ กิน แต่เต้าหู้กระดกหมดขวดไปเสียแล้ว

ฉิบหายแน่ตัวกู..