ตอนที่ 5 : พันธนาการแห่งหนี้แค้น
743 คำ
เมื่อพูดจบ อานนท์ก็ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง หันหลังเดินไปยังประตูห้องอย่างไม่รีบร้อน
ลูกน้องทั้งสองโค้งศีรษะอย่างนอบน้อม เมื่ออานนท์เดินพ้นธรณีประตูไปแล้ว ลูกน้องคนหนึ่งก็จัดการกดล็อคประตูด้านนอกอย่างแน่นหนา เสียง "คลิก" ที่ดังขึ้น ยิ่งตอกย้ำความรู้สึกของการถูกกักขังในใจของภริตา
อานนท์ก้าวขึ้นไปนั่งในรถยนต์หรูคันสีดำเงา ลูกน้องรีบปิดประตูให้เขาอย่างเบามือ ก่อนจะวิ่งไปยังที่นั่งฝั่งคนขับและออกรถทันที ขบวนรถยนต์สีดำสนิทอีกสามคันขับตามหลังไปอย่างเป็นระเบียบ พวกเขามุ่งหน้าไปยังสนามยิงปืนส่วนตัวแห่งหนึ่ง ที่มีผู้ร่วมเครือข่ายในธุรกิจสีเทาของเขาเป็นเจ้าของอยู่ สนามยิงปืนแห่งนี้อยู่ภายใต้การควบคุมของปกรณ์ ชายหนุ่มวัย 35 ปี ผู้มีเส้นสายกว้างขวางและเป็นหนึ่งในคนที่อานนท์ไว้วางใจ
รถยนต์หรูสีดำเงาจอดสนิทที่หน้าคลับเฮาส์สนามยิงปืน ปกรณ์ในชุดสบายๆ เดินออกมาต้อนรับอานนท์ยิ้มๆ
อานนท์ลงจากรถ ลูกน้องคนสนิทรีบกางร่มให้ ปกรณ์เดินโอบไหล่อานนท์พาเข้าไปข้างในคลับเฮาส์สุดหรู
"ไง ไอ้เสือ มาเร็วจริง นึกว่าจะติดฝนซะอีก" ปกรณ์ทักทายพลางตบบ่าอานนท์เบาๆ
"ธุระเสร็จไว ก็รีบมา สนามนายบรรยากาศดีเหมือนเดิมเลย" อานนท์เอ่ยชม
"แน่นอนอยู่แล้ว ว่าแต่... มีไรด่วนหรือเปล่า ถึงต้องมาคุยถึงนี่ ปกตินายไม่ค่อยออกจากถ้ำง่ายๆ นี่" ปกรณ์แซวเพื่อน
ทั้งสองเดินไปห้องทำงานส่วนตัว วิวสนามยิงปืนสวยงาม อานนท์ทิ้งตัวลงบนโซฟาหนังนุ่ม
"เรื่องคาสิโนที่มาเก๊าน่ะ ใกล้เปิดเต็มที่หรือยัง" อานนท์เข้าเรื่อง
ปกรณ์นั่งลงเก้าอี้ตรงข้าม "อีกไม่กี่อาทิตย์ก็เป๊ะแล้ว ระบบโอเค ลูกค้า VIP เริ่มจองมาบ้างแล้ว"
"ดี... บัญชีเคลียร์นะ หุ้นส่วนฮ่องกงไม่มีปัญหาอะไรใช่ไหม" อานนท์ถามต่อ
"ไม่มีอะไรน่าห่วง ทุกอย่างตามตกลง พวกนั้นก็โอเคกับเงินที่ส่งไปให้" ปกรณ์ตอบสบายๆ
อานนท์พยักหน้า "เด็กใหม่ที่ดูแลโต๊ะ VIP เป็นยังไง ไว้ใจได้หรือเปล่า"
"รายนั้นใช้ได้เลย ไหวพริบดี พูดเก่ง ที่สำคัญคือไว้ใจได้ ฉันเลือกมาเอง" ปกรณ์ยิ้ม
"ดี...ตอนเปิดตัวเน้นปลอดภัยหน่อย อย่าให้มีเรื่องวุ่นวาย" อานนท์กำชับ
"เออ ไม่ต้องห่วง ฉันคุมเข้มอยู่แล้ว ทีมเราพร้อมเสมอ" ปกรณ์รับปาก
"แล้วคู่แข่งแถวนั้นมีความเคลื่อนไหวอะไรน่าสนใจบ้างไหม" อานนท์ถามถึงเรื่องสำคัญ
ปกรณ์หัวเราะเบาๆ "พวกนั้นก็พยายามแทรกอยู่เรื่อย แต่ยังห่างชั้น บ่อนของเรามันหรูสุด ใครๆ ก็อยากเข้า"
"อย่าประมาท...ธุรกิจแบบนี้ไม่แน่นอน เตรียมตัวไว้ตลอดนั่นแหละ" อานนท์เตือน
ปกรณ์ยิ้มมั่นใจ "ฉันรู้ไอ้เสือ เรื่องพวกนี้ฉันเจนจัดอยู่แล้ว รับรองว่าคาสิโนของเราจะโกยเงินเป็นว่าเล่น"
"หวังว่าอย่างนั้น... เงินก้อนนี้สำคัญกับหลายเรื่องที่ฉันทำอยู่" อานนท์เอ่ยเสียงต่ำ
ทั้งสองสบตากัน แววตาบ่งบอกถึงความทะเยอทะยานและอำนาจที่ซ่อนอยู่ภายใต้บทสนทนาสบายๆ
"ไหนๆ ก็มาถึงที่นี่แล้ว จะลองฝีมือกันหน่อยไหม" ปกรณ์เอ่ยปากชวน พลางผายมือไปยังสนามยิงปืนที่อยู่ด้านนอก
อานนท์หันมา พยักหน้าเล็กน้อยและส่งยิ้มบางๆ ให้เพื่อน ทั้งสองเดินไปยังลานกว้างของสนามยิงปืน ที่มีเป้ากระดาษวางเรียงรายอยู่ ปกรณ์หยิบปืนพกกระบอกโปรดขึ้นมาก่อน เล็งไปยังเป้าที่อยู่ไกลออกไป เสียงปืนดังสนั่นหวั่นไหว เป้ากระดาษปรากฏรูพรุนตรงกลางอย่างแม่นยำ ปกรณ์หันมายักคิ้วให้อานนท์ด้วยท่าทางภูมิใจ
อานนท์หยิบปืนอีกกระบอกขึ้นมาบ้าง เขายกปืนขึ้นเล็งอย่างใจเย็น สายตาคมกริบจับจ้องอยู่ที่เป้าหมาย เสียงปืนดังขึ้นอีกครั้ง และเป้ากระดาษก็ปรากฏรูกระสุนตรงจุดเดียวกับของปกรณ์อย่างไม่น่าเชื่อ
ทั้งสองหันมามองหน้ากัน แววตาของทั้งคู่ฉายแววสนุกและท้าทาย พวกเขายิ้มให้กันอย่างเข้าใจ ฝีมือของทั้งคู่จะบอกว่าสูสีก็ไม่ใช่ แต่ถือว่าอยู่ในระดับเดียวกัน ยากที่จะหาใครมาเทียบเคียงได้ง่ายๆ ในวงการนี้
- ผู้เขียน
