พันธนาการรักจ้าวทะเลทราย

การมาของซาน่า

ซาน่าถูกจับตัวมาและกดให้นั่งลงที่ลานกว้างของสถานที่หนึ่ง กว่าจะมาถึงที่หมายก็ล้มลุกคลุกคลานทุลักทุเลพอควร ผิวขาวจัดแดงซ่าน เหงื่อกาฬไหลท่วมด้วยความตระหนก สิ่งรอบตัวน่ากลัวไปหมด โดยเฉพาะผู้ชายคนนั้นที่ยืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้า กายสูงสวมชุดผ้าแพรเนื้อดีปักลายฉลุเป็นลวดลายงามริมขอบระยับตายามชุดนั้นต้องแสงแดด

"นั่งลงต่อหน้าพระภักต์ท่านชีค....ห้ามสบตาพระองค์"

เสียงสั่งนั้นมาจากชายที่ชื่อบาฮาม่า เขาคือขุนนางคนสนิทของท่านชีคในมหาวิหารวานียา

"เจ้าเป็นใคร?......มาจากที่ไหน?....เข้ามาในวานียาด้วยจุดประสงค์อะไร?"

เสียงนั้นมีพลังประหลาด ซาน่าหันมองรอบๆในลานกว้างเห็นผู้คนมากมายกำลังก้มหน้าลงหมอบต่อหน้าพระภักดิ์ของคนที่พวกเขาเรียกว่าท่านชีค

แต่หล่อนเป็นเพียงคนเดียวที่เงยหน้าขึ้นสบพระภักดิ์ของชีคหนุ่มผู้ทรงอำนาจ

ดวงตาคมกล้านั้นมองมามีแววกระตุกวูบ ฉับพลันหล่อนเห็นประกายตาบางอย่างที่ทอดมองมาอย่างไม่ปิดบัง บางอย่างที่ทำให้ซาน่าร้อนๆหนาวๆ

"ฉัน.....ฉันเป็นนักศึกษาปริญญาโทด้านประวัติศาสตร์อาหรับ ฉัน...ไม่รู้สิ....ฉันอาจจะหลงมา"

ซาน่าสับสน คนที่นี่บอกว่าที่นี่คือวานียา ผู้คนที่นี่แต่งตัวประหลาดผิดยุคราวกับเป็นยุคอาหรับโบราณที่หล่อนเคยศึกษามา....แต่หล่อนมาที่นี่ได้ยังไงกัน...การมาถึงที่นี่ก็ดูสับสนสะลึมสะลือ...ไร้สติ ความทรงจำบางส่วนเลือนหายไป เหมือนว่าหลับๆอยู่ จู่ๆก็มีลำแสงประหลาดมาดูดกลืนหล่อนเข้ามาและมาปรากฏตัวบนความแปลกประหลาดนี้

"เช่นไรนะ...เจ้ามาศึกษางั้นเหรอ?.....ศึกษาสิ่งใด?"

ท่านชีคถามด้วยความฉงน คนผู้นี้เป็นนักปราชญ์งั้นเหรอ?

"ใช่ค่ะ....ฉันมาศึกษา ว่าแต่ ที่นี่คือวานียาเหรอคะ?"

"ใช่....มหาวิหารวานียา"

คำตอบนั้นทำซาน่าร้อนๆหนาวๆ อย่าบอกนะว่านี่คือมหาวิหารวานียาที่หล่อนมาเก็บข้อมูลประวัติศาสตร์ และยังเป็นอาณาจักรวานียาในตอนที่กำลังรุ่งเรือง ไม่ใช่อาณาจักรที่ล่มสลายไปแล้ว.....นั่นแปลว่า...ซาน่าพาตัวเองมานั่งอยู่ตรงนี้ ในอดีตกว่า 2,000 ปีที่ล่วงเลยมาแล้ว!!!

"ฉัน...ฉันอยากกลับบ้าน..."

ซาน่าตอบเสียงสั่น สับสนไปหมด พยายามใช้มือเรียวตบหน้าตัวเองซ้ำๆให้รู้สึกตัวหากนี่เป็นเพียงความฝัน

"บ้านงั้นเหรอ?....บ้านของเจ้าอยู่ที่ไหนกัน?"

ซาน่าหลุบตาลงต่ำ หากตอบไปแล้วจะเป็นผลดีหรือผลเสียต่อตนเอง

"ลอนดอน...ฉันมาจากที่นั่น"

"..........................."

ชีคหนุ่มไม่ตอบโต้สิ่งใดกลับมา เขาขมวดคิ้วมองมาที่ร่างระหง ผมสลวยเป็นลอนน้ำตาล ดวงตาสีเดียวกัน ผิวขาวสว่างนั้นแดงซ่าน ดวงตากลมโตฉายแววอ่อนล้า

“เอาเถอะ…เจ้าคงอ่อนล้าเต็มที พานางไปพักเถอะ”

ชีคหนุ่มออกคำสั่งกับบาฮาม่าคนสนิท เพียงครู่ทหารสองนายก็มาพาตัวซาน่าไปส่งไว้ที่ห้องซึ่งสร้างด้วยทองคำในมหาวิหารวานียา ซาน่าทิ้งตัวลงนอนบนเตียงที่มีหัวเตียงฉลุลวดลายสวยงามวิจิตร เตียงอัดไว้ด้วยวัสดุนุ่ม เพียงแค่ทิ้งตัวลงก็ผ่อนคลาย

ข้าราชบริพารในวานียาออกไปแล้ว คงเหลือแค่ซาน่าในห้องแสนสงบ ลายฉลุตรงผนังหรูหราวิจิตรอย่างปราณีต มีกลิ่นหอมอ่อนๆบางอย่างลอยมาแตะจมูก เมื่อสถานการณ์รอบข้างเริ่มปลอดภัย ซาน่าจึงกรอกตามองเพดานอย่างทบทวน

“ฉันมาโผล่ที่นี่ได้ยังไงกันนะ?”

เมื่อคิดเช่นไรก็คิดไม่ตก ซาน่าจึงเผลอหลับลงท่ามกลางความเหนื่อยล้า

…………………………

มาต่อให้อีกตอนนะคะ วันนี้เค้ามาเรียนนะคะ กว่าจะเลิกก็5โมงเย็น แต่วันนี้เริ่มวิชาใหม่ยังชิลๆอยู่ เลยมาต่อให้อีกสักนิด รักนะคะ

ขอบคุณที่เติบโตมาด้วยกันนะคะ ถึงจะหายไปบ้างแต่คิดถึงทุกคนเด้อ