ตอนที่7 อาการโคม่า
478 คำ
ณ ห้องพักแพทย์ยามดึกสงัด
"เกลพี่พอร์ตอาการโคม่า" หมอฟ้าใสรีบวิ่งมาที่ห้องพักแพทย์ ที่อยู่ไม่ไกลจากห้องไอซียูมากนัก
"ทำไมเป็นงั้นอ่ะฟ้า" หมอเกลรับรู้ได้ถึงความผิดปกติที่เกิดขึ้น เพราะที่ผ่านมาอาการของพอร์ตถือว่าเป็นสัญญาณที่ดี แต่วันนี้กลับมีเรื่องให้พลิกผัน
"มันก็เป็นเรื่องปกติของคนที่หัวใจหยุดเต้นนะเกล อาการโคม่าสามารถเกิดได้กับคนไข้ในลักษณะนี้ได้เสมอ" หมอเกลรีบอธิบายด้วยความรวดเร็ว หากพวกเธอชักช้ากันอาจไม่ทันการก็ได้
"แต่มันต้องไม่ใช่พี่พอร์ตสิฟ้า เค้าอาการทรงตัวดีขึ้นมาแล้ว แล้วเค้าก็แข็งแรงเป็นสัญาณที่ดีมาโดยตลอดนะ ทำไมอ่ะฟ้าทำไม" หมอเกลตอบกลับเพื่อนรักเสียงสั่น เหตุการณ์เหมือนวันที่เธอต้องรักษาเขาวันแรกมันแว้บเข้ามาในหัวอีกครั้ง
"เกลยังรักพี่พอร์ตอยู่ใช่มั้ย" ฟ้าใสที่รับรุ้ว่าลึกๆที่เกลทำตัวเข้มแข็ง ภายในเธอไมเคยลืมพอร์ตได้เลย วันนี้เธอแน่ใจเสียยิ่งกว่าแน่ว่าที่ผ่านมาเกลร่าเริงสดใสทำตัวแข็งแกร่งเพื่อไม่ให้คนรอบข้างเป็นห่วงเท่านั้น เธอนึกสงสารเพื่อนรักที่ยังคงมีใจแน่วแน่ให้กับรักแรกที่มันพังทลายไปนานแล้ว
"เกลไม่รู้อ่ะฟ้า แต่เกลไม่อยากให้เค้าเป็นอะไรไปอ่ะฟ้า เกลรู้สึกไม่ดีเลย" หญิงสาวพูดด้วยเสียงสั่นจากที่น้ำตาคลอรอบดวงตา ตอนนี้น้ำตานั้นร่วงโรยอาบสองข้ามแก้ม ทำไมกันฟ้าช่างกลั่นแกล้งเธอให้พบเจอแต่เรื่องลำบากใจอยู่ตลอด
"เกลฟังฟ้านะ ตอนนี้เรามีเวลาไม่เยอะนะ อาจารย์หมอติดเคสอื่น เกลต้องตั้งสติแล้วตามฟ้ามานะ" ฟ้าใสกำไหล่เพื่อนรัก พร้อมกับเขย่าเพื่อนที่สติหลุดลอยกลับคืนมา เธอเข้าใจเพื่อนรักที่ทุกสิ่งทุกอย่างถาโถมเข้ามาแต่ตอนนี้สิ่งสำคัญที่สุดคือการรักษาคนไข้เท่านั้น
"เกลโอเคฟ้า เดี๋ยวเกลตามฟ้าไปนะ" เธอรีบเช็ดน้ำตาเพราะเธอรู้ดีว่าการเป็นหมอทุกสิ่งจะล่าช้าไม่ได้ แต่มันก็ยากที่จะทำใจได้จริงๆ
"เราจะช้าไม่ได้นะเกล ตั้งสติเราต้องรักษาเค้าก่อน เรื่องอื่นเอาไว้ที่หลังเสมอนะเกล" ฟ้าใสพูดพร้อมกับเตรียมอุปกรณ์และรีบออกจากห้องพักแพทย์ด้วยความว่องไว
"เกลรีบตามไปนะฟ้า" ฟ้าใสยังคงพยายามตั้งสติ
"รีบตามมานะเกล" เสียงพูดและท่าทางการเดินที่กระฉับกระเฉงของหมอฟ้าใส เดินออกจากห้องไปพร้อมกับท่าทีรีบเร่ง แต่เธอก็ยังยิ้มอ่อนๆสำหรับกำลังใจให้เพื่อนรัก
- ผู้เขียน
