“เตอร์ มาทานข้าวที่นี่เหมือนกันเหรอ บังเอิญจัง”
“อืม มากินข้าวกับแฟน เอมล่ะมากับขะ...แม่!”
มันเป็นการเจอกันครั้งแรกระหว่างว่าที่แม่ผัวกับลูกสะใภ้ที่ดูจากสถานการณ์แล้วเก้าอี้ตำแหน่งของฉันมันดูสั่นคลอนเหลือเกิน ซวย! โคตรซวย!
“ว่าไงจ้ะชัตเตอร์ไม่ได้เจอกันตั้งนาน แม่ดีใจที่...เราบังเอิญเจอกันนะ” เสียวสันหลังวาบเลยค่ะ แค่ประโยคแรกของคุณแม่พี่เตอร์ก็เหมือนจะได้กลิ่นแปลกๆ แล้ว คำพูดของคุณแม่ประชดประชันลูกชายมากเลยค่ะ เล่นเอาพัดลมไม่กล้าสบตาเลยทีเดียว
“ก็เรื่อยๆ ครับแม่ ช่วงนี้ไม่ค่อยว่างเลยไม่ได้ไปหาแม่กับป๊า” พี่เตอร์ตอบคุณแม่แล้วก็ยิ้ม น้ำเสียงที่ใช้ก็ปกติค่ะไม่ได้ฟังดูหวั่นเกรงหรืออ้อร้อตอแหลใดๆ เดาใจเดาสถานการณ์ไม่ถูกเลยจริงๆ
“เหรอ ไปทำอะไรถึงไม่ว่างล่ะชัตเตอร์ สนามเปิดแค่อาทิตย์ละวันนี่ลูก แม่ก็เห็นเตอร์มีงานแค่อย่างเดียว เรียนหนักเหรอ ก็ไม่นี่เตอร์เคยซีเรียสกับการเรียนที่ไหน หรือติดเที
