ก๊อกๆๆ
“ที่รักขา~ เปิดประตูให้พี่หน่อยค่ะ”
“มีอะไรคะ” เสียงหวานใสดังออกมาจากห้องนอนทำเอาผมยิ้มแก้มแทบปริ
“พี่ง่วงแล้วค่ะ”
“ง่วงก็นอนสิคะ นอนห้องรับแขก”
“โธ่! พัดลมจ๋าคุณแม่แค่แกล้งแซวเล่นเอง หนูมาลงที่พี่ทำไมล่ะคะ” อ่า~ ใช่ครับตอนนี้ผมยืนเกาะประตูห้องนอนพยายามอ้อนวอนยัยหื่นให้เปิดประตู แต่ยัยหื่นไม่เปิดว่ะ โกรธผมเป็นฟืนเป็นไฟหลังจากที่แม่แกล้งแซวเล่นว่าเดินแปลกๆ
“แกล้งอะไร พัดลมเดินแปลกๆ จริงๆ พี่เตอร์ไม่ต้องมาพูดเลย!”
“ก็แล้วทำไมที่รักไม่เดินดีๆ ล่ะคะ อีกอย่างพี่ผิดตรงไหนก็มีอะไรกันปกติ เมื่อก่อนก็เคยเดินแบบนี้ไม่เห็นอายใคร”
“อะไรนะ! กรี๊ดดดดดด!” ...ฉิบหายแล้วกูเผลอหลุดปากไปได้ยังไงวะ
“เอ่อ พัดลมพี่พูดเล่น”
“ไม่! พูดเล่นบ้าบออะไร ออกไปเลยไอ้หัวทอง! ไม่ต้องมานอนในห้องเลยนะ! ฮือ~ คนรู้หมดแล้วมั้งว่าโดนจัดหนักทุกวัน! ไอ้ชัตเตอร์บ้า!” เฮ้อ! พัดลมตะโกนไล่ผมหนักกว่าเดิมอีก ที่จริงก็ไม
