ตุบ!
“นี่!” เอวาถูกสะบัดลงโซฟาอย่างไม่เบานัก
“.....” ร่างสูงของสายลมยืนตรงหน้าเธอ เท้าเอวเบือนหน้าออกราวกับกำลังควบคุมอารมณ์ตัวเองอยู่
“.....” เอวาลุกขึ้นยืนก่อนจะผลักอกแกร่งสุดแรงตัวเอง แต่กลายเป็นเธอที่แทบล้มลงโซฟาคืน
“จะไปไหน!” เมื่อเธอตั้งหลักได้ก็ขยับตัวจะก้าวออกไปทำให้สายลมคว้าแขนเรียวไว้แล้วถามออกไป
“เรื่องของฉัน!” เธอบิดข้อมือออกจากมือของเขาอย่างไม่พอใจไม่ตอบคำถามนั้น
“ให้มันว่าง่ายเหมือนตอนอยู่กับผู้ชายอื่นหน่อยสิ!” สายลมว่าขึ้นอย่างหงุดหงิด ท่าทางของเธอตอนอยู่กับเขาและอยู่กับผู้ชายอื่นต่างกันลิบลับ
“แล้วผู้ชายอื่นเขาทำตัวแย่ๆ กับฉันเหมือนคุณไหมล่ะ!”
“มันก็แค่เสแสร้งเท่านั้นแหละ”
“ถ้าเสแสร้งแล้วดี มันก็ดีกว่าแสดงออกแต่ด้านแย่ๆ แบบนี้!”
“.....”
“คุณก็เอาแต่ว่าฉันด่าฉัน ฉันยังไม่ได้ทำอะไรก็มาหงุดหงิดใส่ฉัน จับลากไปตรงนั้นทีตรงนี้ที!...”
“แล้วใครจะไปอยากอยู่ด้วย สู้ไปอย
